پارس دیتا

کامپیوتر، فناوری اطلاعات و اینترنت · تهران

تجربه کاری

در این شرکت مدت کوتاهی کارکردم و به مرور فهمیدم که حقوق و مزایای من به طور منظم پرداخت نمی‌شود و اخبار مربوط به تعطیلات و سایر مزایا هم چندان شفاف نبود. وقتی تصمیم به جدا شدن گرفتم، گفته شد باید سه ماه قبل از ترک اطلاع بدهم تا حقوقم کامل پرداخت شود. شرکت به تدریج ورشکسته شده و تیم فنی به دو نفر کاهش یافته است. در باره عملکرد داخلی و فضاهای کاری، شنیده‌هایی وجود داشت اما نمی‌توانم با قاطعیت درباره صحتشان صحبت کنم. به دلیل تأخیرهای مکرر در پرداخت حقوق و شرایط کاری نامطلوب، به دیگران پیشنهاد نمی‌کنم، مخصوصا برای کسانی که وضعیت خانوادگی خاصی دارند.

پارس دیتا

کامپیوتر، فناوری اطلاعات و اینترنت · تهران

تجربه کاری

وقتی برای پارس دیتا تصمیم گرفتم کار کنم، فکر می‌کردم محیطی ساده و امن برای یادگیری هست اما به سرعت متوجه شدم شرایط خیلی متفاوت است. شرکت نسبتا کوچک بود و با بیست تا سی نفر کارمند در ابتدای کار به نظر می‌رسید؛ اما مشکلات زیادی توی اداره و روابط داخلی وجود داشت. در ابتدا فهمیدم که مدیریت سطح بالایی به نظر غیرشفاف می‌آمد و رفتارهای غیر حرفه‌ای هم دیده می‌شد. جو کارگاهی به شدت نسبت به حضور زنان و مردان تفاوت داشت و به رغم وجود دو همکار آقا، باقی کارکنان اغلب با تغییرات مکرر و ترک واحد روبه‌رو می‌شدند. قراردادی که امضا می‌کردیم، اذعان می‌کرد که باید مدت مشخصی کار کنیم و اگر تصمیم به ترک بگیریم باید با پیامدهایی مانند از دست دادن بخش از حقوق یا مزایا مواجه شویم. با این حال، بسیاری از همکاران بدون پایبندی به قرارداد، شرکت را ترک می‌کردند. فضای کاری تا حد زیادی ناسالم و غیررایج بود و گفته می‌شد در بخش لابی، صحبت‌های نامناسب و رفتارهای جنسی بین برخی افراد شنیده می‌شود. علاوه بر این، حقوق به طور منظم پرداخت نمی‌شد و مزایا هم وجود نداشت. وضعیت فنی و تخصصی تیم هم رضایت‌بخش نبود و به نظر می‌رسید که برخی از تکنسین‌ها تخصص کافی یا مدرک فنی متناسب ندارند. به نظر می‌رسید که سایت شرکت از سال‌های قبل به‌روز نشده و این موضوع از طرف کاربران هم گزارش می‌شد. مدیریت فنی مجموعه به چشم من کمتر به عنوان یک تیم حرفه‌ای IT دیده می‌شد و ارتباطات برقرار شده با سایر اعضا پرتنش بود. گاهی اختلاف نظرها با کاربران یا کارمندان در محیط کار به مشاجره می‌کشید و این موضوع کار را برای باقی افراد دشوار می‌کرد. شنیده می‌شد که شرکت با رفتن افراد، حقوقی را پرداخت نمی‌کند یا به تعویق می‌اندازد و برخی اوقات با قید و حمایت از ترک کار، افراد را تحت فشار قرار می‌دهد. در کل، وجود نیروی متخصص کافی به نظر نمی‌رسید و با توجه به پرداخت‌ها و فرصت‌های یادگیری، به نظر می‌رسید بیشتر به سمت حفظ نیرو از طریق فشار روانی یا تهدید حرکت می‌کرد تا سرمایه‌گذاری واقعی روی توسعه حرفه‌ای افراد. از نظر من، پیشنهاد کار در چنین محیطی برای کسی که به دنبال تجربه و یادگیری واقعی است، تصمیم به‌موقع و دقیق می‌طلبد. به شخصه توصیه نمی‌کردم که دوباره به این شرکت بیایم، زیرا تجربه‌ام نشان داد که فرصت یادگیری رایگان یا بدون تعهد وجود ندارد و مسائل حقوقی و اخلاقی متعددی در آنجا مطرح است.