System Admin

به نظر من شرکت خوشمئیات به آنچه از نامش برمی‌آید نیست، چون منابع انسانی در اینجا به شکل مناسبی وجود ندارد و به هیچ وجه ساختار مشخصی ندارد. به عنوان همکار، دیدم که خانم ن.ف با مشکلات شخصی‌اش خیلی به کار منتقل می‌شود و وقتی دچار بحران است، فضا را به خانه می‌برد و محیط کار را تحت تاثیر منفی قرار می‌دهد. او هیچ‌وقت کار را به خوبی انجام نمی‌دهد و مشخص نیست با کدام بند از قرارداد از او استفاده می‌شود. حتی گاه توانایی برگزاری یک مصاحبه را هم ندارد و ساعات کار را به هم می‌ریزد تا نهایتا مجبور می‌شویم مصاحبه‌ها را کنسل کنیم. اگر مدیرعامل چند رزومه با نام‌های مختلف ارسال کند، می‌تواند به وضعیت منظم بودن مجموعه پی ببرد: وقتی می‌بیند که چرا گاهی اعلانات استخدام نتیجه‌ای ندارد یا چرا خروج نیرو بالا است، این که در جلسات مصاحبه ۱۰ دقیقه قبل از آغاز کنسل می‌شود را می‌بیند که این اتفاق بارها افتاده است. یک‌بار می‌گوید مرخصی می‌خواهم، بار دیگر می‌گوید حالش خوب نیست تا مصاحبه انجام نشود. هر بار به هر بهانه‌ای وقت کارجویان را می‌گیرد و واقعا مردم نمی‌توانند مثل من برای لحظه به لحظه زندگی‌شان برنامه‌ریزی کنند. واقعا وقتی منابع انسانی این‌طور باشد، فکر کردن به نظم داخلی شرکت دشوار است. بعد از شش ماه هنوز حتی یک نفر را هم نتوانسته‌اند جذب کنند. از همه ما بالاتر حقوق می‌گیرد اما عملکردش برابر با صفر است.

برای مدت هفت سال در کارخانه خوشگوار تهران به عنوان اپراتور تولید مشغول بودم و خلاصه کارهایم نسبتا سبک و راحت بود. با این حال رفتار مدیریت و سرپرستان اصلا قابل قبول نیست. مدیر کارخانه، آقای ا.خ، افراد خاصی را برای پست‌ها در نظر می‌گیرد و بدون این که از صلاحیت یا مناسب بودنشان مطمئن شود، آن‌ها را سپرده منصب کرده است. به اندازه‌ای که می‌شود فهمید، سرپرست واحد تولید قبلا فقط راننده لیفتراک بوده و این موضوع عمق فاجعه را روشن می‌کند. تعطیلات وجود ندارد و همیشه در حال کار هستیم. شیفت‌های هشت ساعته به صورت چرخشی اجرا می‌شود و انگیزه‌ای برای پیشرفت شغلی دیده نمی‌شود.

در شرکتی که نامش را شمیم خوشگوار می‌گذارند، اوضاع از نظر من بی‌نظم و با مدیریت ناپایدار بود. یک مدیر اداری وجود داشت که دو بار بازنشسته شده بود اما دوباره به کار برگشته بود. با این نگرش و رویکرد، انتظار داشتند جوان‌ها به سرعت پیشرفت کنند.

وقتی از کارها می‌گذرد، متوجه می‌شدم که حقوق به موقع تنها نکته قابل تأیید شرکت بود و سایر جنبه‌ها بیشتر توضیح می‌طلبد. بقیه اعضای شرکت را کادر مدیریتی و سایر مدیران می‌دانم که سهم بیشتری از مزایا دارند و دستمزد تیم‌های اداری و ستادی هم نسبتا بالا است، در حالی که تیم فروش هم از نظر درآمد و هم از نظر حقوق وضعیت خوبی داشت.

شرکت شمیم خوشگوار را دارم تجربه می‌کنم و از سال‌ها کار در واحد فناوری اطلاعات می‌گویم که اوضاع این بخش در حال حاضر به هیچ وجه رضایت‌بخش نیست. مدیری با تجربه کم و ادعاهای بی‌جا، گزارش‌هایی که به صاحبان شرکت ارائه می‌دهد را به نفع خود تعبیر می‌کند و گویا سه سال است که در جایگاه فعلی باقی مانده. پیش از این فرد در سمت دیگری کار می‌کرده و حالا در حال تکیه زدن بر منصب مدیر فناوری اطلاعات است. به لحاظ همدلی تیمی و تقسیم کار، روند فعلی از هم گسسته است و زحمات واقعی کارکنان به طور کامل به حساب دیگران نوشته می‌شود. حقوق پایین است و اضافه‌کاری به طور اجباری به حقوق اضافه می‌شود.

دو سال در واحدی کلیدی با شیفت‌های طولانی و روزی دوازده ساعت کار کردم، از شنبه تا پنجشنبه. در این واحد همیشه کارها باقی می‌ماند و فشار کار تا منزل هم دنبال‌مان می‌آمد. قدردانی صرفا محدود به برخی مدیران بود و مزایا هم به نفع آنها به‌کار می‌آمد، در نتیجه فشار روی کارکنان بالا می‌رفت. تا جایی که حتی در تعطیلات موظف بودیم برای یک مدیر بی‌برنامه و بی‌ادعا ایده بیاوریم. اول حضور وعده‌هایی شنیدم از جمله افزایشی پنجاه و پنج درصد حقوق پس از یک سال تا حقوق‌مان نسبت به بازار منطقی‌تر به نظر برسد، اما نه تنها این وعده محقق نشد، بلکه وقتی پیگیرش شدیم گفتند اگر نمی‌خواهید بروید. ارزیابی عملکرد بیشتر ابزار ایجاد فشار بود و به نظر می‌رسید نگهداشت نیروی انسانی صرفا شعاری است. سیاست‌های مدیران ارشد از عملکرد مدیران میانی خبر ندارد و رفتارها به‌طور جدی توهین‌آمیز و از بالا به پایین است. دلیل اصلی خروج بسیاری از همکاران، رفتارهای مافوق و عدم تعادل بین کار و زندگی است. می‌شود گفت اضافه‌کاری اجباری به عنوان بخش جدایی‌ناپذیر پکیج حقوقی افراد در نظر گرفته می‌شود. فضای سازمانی تحت حاکمیت قلدوگری است و روابط به شکل غالب بر اساس ارتباطات شکل می‌گیرد. از عدم انجام کارها و رفتارهای آزاردهنده، انگیزه‌ی سایرین نیز کاهش می‌یابد. در نهایت به‌خاطر رفتار نامناسب مافوق که به از دست رفتن تمام نیروهایشان منجر شد، تصمیم به خروج گرفتم. این موضوع را برای کمک به همکاران با مدیریت ارشد در میان گذاشتم و کارها را تحویل دادم، اما باز هم مدیریت با دخالت در کار واحد اداری و منابع انسانی قصد ایجاد اختلال در صدور نامه حسن انجام کار و پرداخت داشت. اگر آرامش برای شما اهمیت نسبی دارد، به‌خصوص برای مصاحبه‌ها، وقتتان را تلف نکنید.