خبره پرداز پارس

کامپیوتر، فناوری اطلاعات و اینترنتتهران

مصاحبه

مدیرعامل اینجا فکر کرده چون اوضاع اقتصادی خرابه اینم می‌تونه هر غلطی دلش خواست بکنه. نحوه پرداخت‌شون به این صورت هست که عدد درخواستی شما رو ضربدر ۱۲ می‌کنن تا عدد سالیانه به دست بیاد، سپس عدد سالیانه رو تقسیم بر ۱۶ می‌کنن و هر ماه ۱/۱۶ عدد سالیانه (یعنی ٪۷۵ عدد درخواستی ماهانه!) رو به عنوان حقوق پرداخت می‌کنن و هر سه ماه یک بار هم ۱/۱۶ عدد سالیانه رو به عنوان پاداش پرداخت می‌کنن! اما چون پاداش هست می‌تونن پرداخت نکنن تو این اوضاع و مدیرعامل گفت یا ۱/۱۶ کامل یا کمتر یا بیشتر رو بر اساس عملکرد پرداخت می‌کنیم. اما بیمه، مالیات، عیدی، و سنوات شما بر اساس همون عدد ٪۷۵ از حقوق درخواستی محاسبه می‌شه که کاملا به ضرر شماست. چرا باید تو این وضعیت اقتصادی ٪۲۵ حقوق من و امثال من دست شما بمونه و باهاش کاسبی کنید و بعد از سه ماه، پول خودم رو به عنوان پاداش بهم پرداخت کنید؟! تازه اگه پرداخت کنید، چون از اول دنبال بهانه هستید! مدیرعامل گفت پرداخت عدد اصلی بستگی به محاسبات مالیات داره که این هم یک بهانه هست که هر بار خواستن عدد کمتری پرداخت کنن. سه نوع قرارداد باهاتون می‌بندن + سفته! یک قرارداد کار باهاتون می‌بندن که قطعا یک‌طرفه خواهد بود. یک قرارداد NDA برای پروژه‌های شرکت. یک قرارداد تعهدات حرفه‌ای که شما باید تعهد بدید تا پایان مدت قرارداد در شرکت می‌مونید! اگر داستان گروگان‌گیری و بهره‌کشی از نیروی کار نیست چرا این همه تضمین می‌خواید از یه نیروی کار؟ قطعا دنبال سواستفاده هستید، قبلا در گروه ویکی‌تجربه تلگرام خوندم که گفته بودن جوان‌های مردم میرن این شرکت و گرفتار می‌شن. موقعیت شرکت جنب میدان نیلوفر در سهروردی هست، جای بسیار شلوغ، و داخل کوچه شرکت شما حتی جای پارک موتور پیدا نمی‌کنید. دو طبقه مجزا از هم فکر می‌کنم ۳ و ۵ دارند که شما احتمالا باید بین این طبقات با آسانسوری در رفت‌وآمد باشید که اندازه‌ی تابوت متحرک هست و به سختی ۳ نفر ظرفیت داره. دوستان عزیز، می‌دونم فشار اقتصادی روی همه‌مون هست، ولی این شرایطی که گفتم اسمش هرچی باشه کار نیست. برای تخصص و اعصاب و روان و وقت و انرژی و انگیزه خودتون احترام قائل باشید و با این مدل آدم‌های مریض و سمی، و شرکت‌های دوزاری کار نکنید.

خبره پرداز پارس

کامپیوتر، فناوری اطلاعات و اینترنتتهران

تجربه کاری

به خاطر کوچکی شرکت، محیط صمیمی اما حرفه‌ای داشت. تیم‌ها نسبتا کوچک بود و برای هر پروژه، یکی از اعضا نقش لید یا سرپرست رو به عهده داشت تا زمان‌بندی، تقسیم کار و حضور در جلسات با مشتری رو مدیریت کنه. ساعت کار برای فنی‌ها تا ساعات مشخصی بود و در عمل اون موقعی که من بودم خیلی دقیق نبود؛ رویکرد شرکت بیشتر روی انجام درست و به‌موقع کار بود و معمولا نزدیک به مهلت نهایی ممکن بود تا شب هم مجبور بشی بمونی تا کار تموم بشه. پرداخت‌ها معمولا بالا نبود و سطحش عادی بود یا شاید کمی پایین‌تر. از نظر من این نقطه ضعف بارز شرکت بود. بیمه و بیمه تکمیلی ارائه می‌کردن و در مناسبت‌های خاص مثل سالگرد شرکت، یلدا یا نوروز جشن می‌گرفتند. با توجه به وضع مالی و مناسبت، از رستوران و توچال تا کیک و جمع شدن در شرکت متغیر بود و تولدهای کارکنان رو هم گاها جشن می‌گرفتند. تا جایی که دیدم اخراجی وجود نداشت، اما اگر کارمند به نظرشان مناسب نمی‌رسید، از لحاظ سرمایه‌گذاری روی او کم‌فشار بودند و حقوق تغییری زیادی نمی‌کرد. از سوی دیگر، به خاطر کوچیک بودن شرکت، فرصت‌های رشد چندان فراوان نبود. سیستم حقوق به این صورت بود که بخش عمده‌ای از توافق حقوق به صورت پایه بود و مقداری از آن هر سه ماه یکبار به عنوان پاداش پرداخت می‌شد. برای مثال اگر با یک میلیون تومان توافق داشتیم، ششصد هزار تومان به عنوان پایه حقوق که شامل بیمه و مالیات می‌شد پرداخت می‌شد و سه ماهه هم یک میلیون و دویست هزار تومان (تقریبا سه بخش ۴۰۰ هزار تومانی) به عنوان پاداش جدا پرداخت می‌شد (که مالیات داشت اما بیمه نمی‌شد). این رویکرد باعث می‌شد تا از نظر درآمد ماهانه بالا به نظر برسد اما سابقه بیمه کمتر می‌شد.