در ابتدای مصاحبه فرم‌هایی داده بودند که تمام رزومه‌ام را دوباره در آنها وارد کنم و پس از آن سه دور آزمون واحد از واحد منابع انسانی درخواست شد که کامل کنم؛ بیش از چهل دقیقه طول کشید. بعضی سوالات بی‌ربط بود مثل اینکه هفته قبل سردرد داشتید یا نه و غیره. پرینتر به لپ‌تاپ وصل نمی‌شد و چهارساعته معطل بودم تا کسی که نمی‌دانم سمتشان چیست مشکل را حل کند؛ هر قدر هم همکارشان گفت لطفا این را بررسی کنید، توجهی نمی‌شد و فقط با دست خودشان رفتار می‌کردند. واقعا بی‌نظم به نظر می‌رسیدند. مصاحبه هم حدود چهل تا پنجاه دقیقه طول کشید و سوال فنی خاصی مطرح نشد. مدیر منابع انسانی با لطافت رفتار می‌کرد اما مدیر فناوری رفتاری نسبتا نامطلوب داشت؛ به دیوار خیره بود، دست‌ها و پاها را تکان می‌داد و مدام به گوشی خود چشم می‌دوخت. راستش اگر خودم رزومه‌ام را ارسال نکرده بودم معلوم نبود رفتارشان چگونه بود. آنها خودشان هم سوال می‌پرسیدند و وقتی داشتم توضیح می‌دادم، خیلی وسط حرفم می‌پریدند. اصرار زیادی داشتند نشان بدهند اینجا فقط ایشان رئیسی است و هیچ کس دیگری حق حرف زدن ندارد. به عنوان نمونه می‌گفتند باید شش صبح اینجا حاضر باشی و یا تا هر زمان که کار ادامه دارد بمانید؛ مدیریتی که به نظر می‌رسید پادگانی است. همه دنبال نیرویی بودند که طولانی‌مدت بماند و ایشان هم در همان اول می‌گفتند دو سال دیگر که بروید، کلی کار یاد می‌گیرید؛ اگر من کار را دوست ندارم یا انجام نمی‌دهم، اینجا چنین کارهایی وجود ندارد. احساس من این بود که نیروها همواره باید سکوت و چشم‌به‌راه باشند و به حرف‌ها پاسخ ندهند. تعادل بین کار و زندگی در این شرکت ارزش چندانی ندارد؛ کارکنانشان هم تا هفت یا هشت شب می‌ماندند و احساس می‌کردم اضافه‌کاری اجباری است. به طور کلی توصیه نمی‌کنم.