در حقیقت به نظر می‌رسد که از نظر حقوقی به اندازهٔ قرارداد برایم کار نمی‌دهند و به جای شفافیت، وضعیت به شکل قرعه‌کشی اداره می‌شود. اجرای تعهدات زمانی هم با استانداردهای مشخص نیست و تحویل‌ها به صورت درصدی ارزیابی می‌شود، ساعات تحویل هم به‌نظر ساعات غیرمعقولی است، مثل ساعات سه‌صبح یا نیمه‌شب. دورکاری به معنای واقعی ربات‌گونه نیست؛ ما تعطیلی رفت‌وآمد داریم اما انگار حساب نشده یا دستِ کم‌اهمیت تلقی می‌شود. بزرگ‌ترین مشکل اینجا این است که مسئولان هیچ‌وقت قبول مسئولیت نمی‌کنند و به جای عذرخواهی دنبال مقصر می‌گردند یا گاهی به‌نوعی کارمند را مقصر جلوه می‌دهند. کار سنگین با حقوق کم انجام می‌شود و بی‌نظمی مدیریتی شدیدی حاکم است؛ برای توجیه کمبودها از ابزارهایی مانند ماشین ترجمه بهره می‌گیرند. در نهایت انتظار پذیرش اشتباهات و جبران خسارت وجود ندارد و من هیچ نقطهٔ مثبتی از اینجا نگرفته‌ام؛ تنها ستاره‌ای که دادم نتیجهٔ اجبار نرم‌افزاری بود.