یکی از بدترین تجربههای کاری من در این مجموعه رقم خورد. اگر قصد استخدام در این شرکت را دارید، پیشنهاد میکنم قبل از هر تصمیمی حتماً این تجربه را بخوانید. من در این شرکت در سمت سرپرست فعالیت میکردم. با مجموعهای مواجه شدم که بهجای ساختار سازمانی حرفهای، بیشتر شبیه جمعی خانوادگی و فامیلی اداره میشد؛ جایی که ظاهراً اصول اولیه مدیریت منابع انسانی و احترام به نیروی کار جایگاه چندانی نداشت. تأخیر در پرداخت حقوق یک اتفاق استثنایی نبود؛ حقوق کارکنان بهصورت مکرر و حتی تا دو ماه با تأخیر پرداخت میشد. اما ماجرا به همینجا ختم نمیشد. با وجود قرارداد معتبر تا پایان سال، در اول اسفند به من اعلام عدم نیاز کردند. این در حالی بود که حقوق و مزایای کارکنان نیز ماهها عقبافتادگی داشت. این رویه این تصور جدی را ایجاد میکرد که قطع همکاری در روزهای پایانی سال، راهی برای فرار از پرداخت تعهدات مالی شرکت است. از طرف دیگر، نسخه قرارداد را در اختیار کارکنان قرار نمیدادند؛ موضوعی که امکان پیگیری حقوق قانونی نیروها را دشوار میکرد. یکی از غیرقابلقبولترین رفتارها نیز استفاده از سفتههای ضمانتی بهعنوان ابزار تهدید و فشار بود. کارکنان با تهدید به استفاده از سفتهها تحت فشار قرار میگرفتند تا از مطالبات و حقوق قانونی خود صرفنظر کنند. در کنار تمام این موارد، رفتارهای غیرحرفهای و بیاحترامیهای ****، مدیرعامل مجموعه، و آقای **** نیز بخش دیگری از تجربه نامطلوب من بود. نکته نگرانکنندهتر، وضعیت مالی و شیوه اداره این مجموعه است. بر اساس اطلاعاتی که از شرایط شرکت داشتم، مجموعه با مشکلات جدی مالی مواجه بود و ظاهراً ادامه فعالیت آن به دریافت تسهیلات و وامهای بانکی جدید، در کنار به تعویق انداختن پرداخت حقوق کارکنان، وابستگی داشت. به بیان ساده، به نظر میرسید تأمین نقدینگی شرکت بهجای یک مدل کسبوکار پایدار، بر دوش تسهیلات بانکی و مطالبات پرداختنشده کارکنان قرار گرفته است. واقعاً جای تأسف دارد که در چنین مجموعهای، نیروی انسانی بهجای آنکه سرمایه سازمان تلقی شود، در عمل به آخرین اولویت تبدیل شده است. توصیه صریح من به کارجویان: فریب عناوین شغلی، وعدههای مدیریتی و ظاهر یک شرکت را نخورید. قبل از استخدام، درباره سابقه پرداخت حقوق، دریافت نسخه قرارداد، شرایط تسویه و نحوه برخورد با نیروهای جداشده تحقیق کنید. من با سابقه چندین سال فعالیت مدیریتی در سازمانهای مختلف، این همکاری را یکی از بدترین تجربههای حرفهای خودم میدانم و بههیچوجه همکاری با این مجموعه را توصیه نمیکنم.
تجربههای کاری و مصاحبه شرکتها
این شرکت بعد از 5 جلسه مصاحبه با مدیر منابع انسانی و حتی یکی از سهام داران شرکت (آقای ****)، نامه رسمی درخواست شروع همکاریشون رو به من ایمیل کردند (با اینکه من جایی مشغول به کار بودم و پیشنهاد شروع همکاری برای ماه بعد بود) و بعد از تکمیل مدارک، قرارداد رو آماده کردند و من رفتم شرکت و قرارداد رو امضا کردم اما بعد از 21 روز پیگیری من، نسخه قرارداد رو به من تحویل ندادند هر بار به یک بهانه.من توی شرکت فعلی اعلام قطع همکاری کردم با توجه به اینکه قرارداد رو امضا کردم. اما بعد از بیش از3 هفته از امضای قرارداد و استعفای من از شرکت فعلی، حتی به من اطلاع هم ندادند و بعد از پیگیری من گفتن که شرکت فعلا قصد همکاری نداره. به همین راحتی بااینکه درخواست همکاری بصورت رسمی از سمت این شرکت ایمیل شده بود و حتی قرارداد هم امضا شده بود و این وسط اصلا براشون مهم نبود که من بخاطر اعلام تاریخ شروع همکاری مجبور به استعفا شدم و بیکار شدم. منابع انسانی و مدیریت بسیار ضعیف برعکس اسم شرکت و برند مدلل. به هیچکس پیشنهاد نمیکنم.
منابع انسانی خوبی نداره خیلی بد برخورد می کرد و رفتم
ساختار مدیریتی غیرشفاف، ضعف در نظم سازمانی و حلوفصل مسائل، تأخیر در پرداخت حقوق و تناسب نداشتن دریافتی با حجم مسئولیتها از جمله چالشهای این مجموعه است. دخالت در امور جزئی کارکنان، نظارت بیش از حد، حاشیهها و روابط غیرحرفهای بین واحدها نیز بر فضای کاری تأثیر منفی میگذارد. همچنین، دریافت سفتهدر استخدام و هنگام تسویهحساب و ابهام در پرداخت کامل مطالبات کارکنان، از موارد قابل تأمل در فرآیندهای منابع انسانی این شرکت است.
به واژه دقیق بخوام بگم آشغال ترین شرکتی که بود درد و کلاهبردار و حق نیرو بخور
اگر قصد دارید گه زندگی شخصی و کاریتان به هر دلیلی نابود گردد به این شرکت بپوندید یک شرکت خانوادگی بی ثبات و دهن بین و فارغ از هرگونه علم دانش و ادب و احترام از مدیریت بی تربیت و فحاشی های بسیار تا خاله زندگ بازی مدیران ارشد تا ریز سازمان کسانی که در جایگاههای بالاتر هستند یا سرمایه گذار هستند یا از دوستان قدیمی هستند که بر گشتند شرکت با کلی ادعا حقوق و پورسانت و اینها هم گه دیگه جای خود دارد و آخرین اولویت شما هستید از خرید خانه و بازسازی های شخصی تا ثبت نام ماشین ها و نهارهای گران برای خودشان فقط از سمت حقوق شما برداشته میشود و دایما در حال نزول کردن هستند در کل گول ظاهر و اسم را نخورید نیروی قدیمی بالای 1 سال در کل مجموعه 2-3 نفر هستند ساختارشون هم از پایه و انبار تا مدیریت دربه داغونه
شرکتی سرشار از بی احترامی هیچ دیسیپلینی جر در فشار گذاشتن نیروها ندارند، اضافه کاری همیشگی بدون پرداخت حق الزحمه
فقط لطفا به این شرکت حتی برای مصاحبه نرید
بنده در بخش اداری و منابع انسانی مشغول به کار بودم. مدیریت عامل حضور مستمری در شرکت نداشتند و مسئولیت اداره شرکت را به مدیر مالی و اداری سپرده بودند که ایشان مدیر مستقیم بنده نیز بودند. متأسفانه ایشان رفتار بسیار نامناسبی با کارکنان داشتند؛ از جمله توهین، تحقیر و پرخاشگری. اگر فردی مطابق نظر ایشان عمل نمیکرد، شخصیت او را تخریب و تحقیر میکردند، اضافهکاری او را پرداخت نمیکردند و در نهایت، برای کنار گذاشتن آن فرد، او را به افشای اطلاعات شرکت متهم میکردند و حتی تهدید میکردند که اجازه نمیدهند در جای دیگری مشغول به کار شود. از نظر مالی، شرکت وضعیت مناسبی دارد، اما سطح حقوق و دستمزد کارکنان پایین است و متناسب با هزینههای زندگی نیست. همچنین فرصت چندانی برای پیشرفت و ارتقای شغلی در شرکت وجود ندارد.
یکی از بد ترین مصاحبه های کاری کل عمرم. مصاحبه کننده بدون سلام کردن از من سابقه شغلیم رو خواست و بعد تو یه برگه یادداشت خیلی کوچیک چند تا نت برداشت که بعد رفت با مدیر در مورد من در حد سه دقیقه حرف زد و مدیرش خیلی بلد طوری که من بشنوم گفت اون یکی بهتر بود! در صورتی که نه از خود شرکت یک کلمه گفت نه از حقوق حتی بیشتر جلسه محاکمه بود... در آخربا لحن به شددت بدی گفت: خبری میدیم. در صورتی که رزومه من با شرح وظایف کاملا تطابق داشت. متاسفانه من در اون محدود زمانی که اونجا بودم فضای پارتی بازی رو کاملا حس کردم
به شدت مجموعه بی در و پیکری هست؛ مدیریت به شدت بی تجربه هست و فقط دنبال تحقیرکردن کارمندان، اصلا فرصت رشد نداره و تمامی وعده وعیدهایی که تو روز مصاحبه میدن عملی نمیکنن. اگر دنبال رشد شغلی هستن اصلا اصلا سمتاین شرکت نرید، خودشون فکر میکنن خیلی خفنن ولی واقعا توهمات خودشونه به خصوص بعد از این اوضاعمشخص شد که هیچی نیستن. بعدعید حقوقارو ندادن ساعتکاریو کم کردن برخلاف بیمه پایه ردکردن کلا هیچ قانونی هم ندارن و طبق هیچ قانونی پیش نمیرن. ماه آخرمکه اومدم بیرون نه حقوق دادن نه بیمه رد کردن، مدیرش علی رغم اینکه ادعا میکنه خیلی آدم درستیه وحلال حروم سرش میشه، به راحتی حق وحقوق همهکارکنان رو میخوره. گول آگهی های استخدام الکی شونو نخورید.
وقتی یک کارمند سالم مجبور میشود برای حفظ آرامش و شأن خودش از یک سازمان فرار کند، آیا واقعاً مشکل از رفتن او بوده است؟ یا از سیستمی که ماندن افراد ناسالم را آسانتر از ماندن افراد سالم کرده است؟
متاسفانه شرکت در دست یک منابع انسانی بی ادب افتاده و هرکاری می خواد با نیرو ها می کنه تا فرار کنند.
تجربه من از کار در رونیکس، برخلاف تصویری که این مجموعه از خودش بهعنوان یک سازمان حرفهای و تخصصمحور ارائه میدهد، تجربهای بسیار منفی بود. فضای کاری را پرتنش، ناسالم و فاقد امنیت شغلی دیدم؛ جایی که گاهی بدون هشدار قبلی به فرد گفته میشود دیگر نیازی به حضورش نیست. یکی از جدیترین مشکلات، مدیر ارتباطات و برندینگ بود. در تجربه من، رفتارهای پرخاشگرانه و غیرقابلپیشبینی، عصبانیتهای شدید، پرت کردن وسایل، حرفها و شوخیهای +۱۸ و رفتارها و نگاههایی که از نظر من رنگوبوی جنسی داشت، فضای کاری را برای کارکنان بسیار آزاردهنده میکرد. قرار گرفتن مداوم در چنین محیطی میتواند به استرس، اضطراب، احساس ناامنی، فرسودگی روانی، کاهش تمرکز و افت اعتمادبهنفس منجر شود و انگیزه و کیفیت کار افراد را تحت تأثیر قرار دهد. در کنار این موضوع، جایگاه سرپرست واحد گرافیک که تجربه قبلی اش منشی دفتر تبلیغاتی بود و تسلط لازم بر روی نرم افزار های کاربردی نداشت نیز از نظر تخصص و تناسب حرفهای برای من سؤالبرانگیز بود و با ادعای تخصصمحوری مجموعه همخوانی نداشت. در مجموع، اگر فردی حرفهای هستید و برای احترام، شایستهسالاری، امنیت شغلی و سلامت روان ارزش قائلید، بر اساس تجربه شخصی من رونیکس را پیشنهاد نمیکنم. شاید برای افراد کمتجربه جهت کسب سابقه مناسب باشد، اما بهنظر من محیطی نیست که یک نیروی متخصص بتواند در آن با آرامش و امنیت رشد کند.
برای من خیلی سخت بود که توی شرکت تولیپ با چنین فضایی روبهرو بشم؛ محیط کار کاملاً مردسالار و با فضای مذهبیِ اغراقشدهای بود که هر جنبهای از زندگی شخصیام زیر نظر بود و فشار زیادی به وجود میآمد. روزها پر از صحبتهای کنترلشده و محدودیتهای نامشخص بود و حس میکردم هر تصمیمی که میگیرم زیر ذرهبین است.
یکی از بدترین تجربههای کاری من، کار کردن در یک شرکت کوچک بود؛ جایی که متأسفانه مدیر منابع انسانی بیشتر از اینکه نقش «منابع انسانی» داشته باشد، خودش را مسئول کنترل و تحت فشار گذاشتن کارکنان میدانست. بیاحترامی در مکالمه، لحن تحقیرآمیز، برخورد از بالا به پایین و بیتوجهی به شرایط کارکنان، کمکم تبدیل به بخشی از فرهنگ شرکت شده بود. در چنین محیطی اگر درباره یک مشکل کاری صحبت میکردی، بهجای اینکه حرفت شنیده شود، احساس میکردی داری برای خودت دردسر درست میکنی. اگر درباره حق و حقوقت سؤال میکردی، بهجای پاسخ منطقی، با رفتاری سرد و تند مواجه میشدی. تلختر از همه این بود که ظاهراً کوچک بودن شرکت تبدیل شده بود به بهانهای برای نبودن ساختار، نبود شفافیت و نادیده گرفتن شأن نیروی انسانی. من یاد گرفتم که کوچک بودن شرکت هیچ ایرادی ندارد؛ کوچک بودن نگاه مدیریتی است که مشکل ایجاد میکند. منابع انسانی قرار است پناهگاه ارتباط بین کارمند و سازمان باشد، نه جایی برای ایجاد ترس، تحقیر و فشار. شاید یک شرکت کوچک باشد، اما آدمهایی که در آن کار میکنند، کوچک نیستند. احترام به نیروی انسانی، هزینه نیست؛ حداقل استاندارد یک محیط کاری سالم است.
مدتی رو از روی اجبار با این خانم مدیر منابع انسانی کار کردیم که پر از عقده بود گاهی در یک شرکت، مشکل از کمبود نیروی متخصص نیست؛ مشکل از مدیری است که تحمل نیروی متخصص را ندارد. مدیر منابع انسانی قرار است آدمها را بشناسد، استعدادها را کشف کند، انگیزه ایجاد کند و بین منافع سازمان و کارکنان تعادل برقرار کند؛ نه اینکه اتاقش را به محلی برای قدرتنمایی، تحقیر و اثبات برتری شخصی تبدیل کند. مدیری که از نیروی توانمند میترسد، معمولاً بهجای رشد دادن او، سعی میکند کوچکَش کند. مدیری که نگاهش کوتاه است، آدمها را بر اساس توانایی و شایستگی نمیسنجد؛ بر اساس میزان فرمانبرداریشان قضاوت میکند. و مدیر منابع انسانیای که خودش را بالاتر از کارکنان میبیند، فراموش کرده که عنوان «مدیر» مجوز رفتار غیرحرفهای نیست. کوتهبینی مدیریتی دقیقاً از جایی شروع میشود که مدیر فکر میکند هرکس از او بهتر، باسوادتر یا باتجربهتر باشد، تهدید است. سازمان حرفهای جایی نیست که همه از مدیر بترسند؛ جایی است که مدیر بتواند آدمهای قویتر از خودش را جذب کند، رشد دهد و حفظ کند. اگر یک مدیر منابع انسانی بهجای ساختن اعتماد، ترس میسازد؛ بهجای کشف استعداد، استعدادها را سرکوب میکند؛ و بهجای حل مسئله، از جایگاهش برای کوچک کردن دیگران استفاده میکند، شاید وقت آن رسیده باشد که خود سازمان یک سؤال جدی از خودش بپرسد: چه کسی قرار است منابع انسانیِ منابع انسانی را مدیریت کند؟ چون بزرگترین هزینه یک شرکت همیشه حقوق کارکنان نیست؛ گاهی نگهداشتن یک مدیر نالایق، گرانتر از از دست دادن دهها نیروی توانمند تمام میشود.
در گذشته این مجموعه با نامی معتبر شناخته میشد، اما اکنون به دلیل ضعف مدیریتی از ردههای بالا و تصمیمات نادرست مدیران ارشد، اوضاع چندان مناسب نیست. امیدوارم مدیرعامل به مشورت با افراد ماهرتر روی بیاورد تا راه حل موثری پیدا شود. حقوقها بهطور منظم پرداخت نمیشود و به کارکنان احترام کافی گذاشته نمیشود؛ شعارها تنها ظاهریاند و شفافیت داخل شرکت وجود ندارد. نیازهای اساسی پرسنل پاسخ داده نمیشود و حمایتی از نیروها از سوی مدیرعامل احساس نمیشود.
برای من، محیط کار در این واحد به شدت ناسالم بود؛ هم در دفتر و هم در کارگاه از شایعهها و بحثهای بیحاصل پر بود و اصول انصاف و شایستهسالاری رعایت نمیشد. رفتار مدیران و سرپرستان هم خیلی بیاحترمانه بود و هیچکس به درستی جایگاهش را نمیدانست. فضای سازمانی بههمریخته و ناراضی بود و اوضاع به دردنخور اداره میشد. پرداختیها اغلب با تاخیر انجام میشد یا با فرمولهای نامشخص و دخیل در تصمیمهای سلیقهای محاسبه میشد؛ علاوه بر این از من سفته و ضامن میگرفتند و دائما تحت نظر با دوربین بودم.
شرکت زمهریر کیش را در ذهن دارم همچنان با تمام وفتی که پشت سر گذاشتم. اوایل کار را دوست داشتم و از حضور در محیط لذت میبردم، با وجود فشارها و سختیها. اما به نظر میرسید برای برخی اهمیت چندانی نداشت؛ مدیران ارشد تجربه کافی نداشتند و صحبتهایی بیپایه و شایعهها تأثیرگذار شدند و به شکلی نامناسب من را کنار گذاشتند. بعد از ده سال هم همچنان مرا به شکل یک تازهوارد نگاه کردند. اگر واقعاً مشکلی وجود داشت، چرا طولانیتر کنارمان ماندند؟ وقتی در جستوجوی شغل بودم، همه تعجب میکردند که چگونه مجموعهای میتواند از نیروی باتجربه خود عبور کند، در حالی که برای من نامهای از حسنعمل هم صادر شده بود. با صدای شکسته و قلبی رنجور از مجموعه جدا شدم و دیگر بهآن بازنمیگردم.
تجربهات را در ویکیتجربه به اشتراک بگذار
چند دقیقه وقت بگذار و به هزاران نفر کمک کن تصمیم شغلی بهتری بگیرند — کاملاً ناشناس.