منابع انسانی خوبی نداره خیلی بد برخورد می کرد و رفتم

شرکتی سرشار از بی احترامی هیچ دیسیپلینی جر در فشار گذاشتن نیروها ندارند، اضافه کاری همیشگی بدون پرداخت حق الزحمه

وقتی یک کارمند سالم مجبور می‌شود برای حفظ آرامش و شأن خودش از یک سازمان فرار کند، آیا واقعاً مشکل از رفتن او بوده است؟ یا از سیستمی که ماندن افراد ناسالم را آسان‌تر از ماندن افراد سالم کرده است؟

متاسفانه شرکت در دست یک منابع انسانی بی ادب افتاده و هرکاری می خواد با نیرو ها می کنه تا فرار کنند.

یکی از بدترین تجربه‌های کاری من، کار کردن در یک شرکت کوچک بود؛ جایی که متأسفانه مدیر منابع انسانی بیشتر از اینکه نقش «منابع انسانی» داشته باشد، خودش را مسئول کنترل و تحت فشار گذاشتن کارکنان می‌دانست. بی‌احترامی در مکالمه، لحن تحقیرآمیز، برخورد از بالا به پایین و بی‌توجهی به شرایط کارکنان، کم‌کم تبدیل به بخشی از فرهنگ شرکت شده بود. در چنین محیطی اگر درباره یک مشکل کاری صحبت می‌کردی، به‌جای اینکه حرفت شنیده شود، احساس می‌کردی داری برای خودت دردسر درست می‌کنی. اگر درباره حق و حقوقت سؤال می‌کردی، به‌جای پاسخ منطقی، با رفتاری سرد و تند مواجه می‌شدی. تلخ‌تر از همه این بود که ظاهراً کوچک بودن شرکت تبدیل شده بود به بهانه‌ای برای نبودن ساختار، نبود شفافیت و نادیده گرفتن شأن نیروی انسانی. من یاد گرفتم که کوچک بودن شرکت هیچ ایرادی ندارد؛ کوچک بودن نگاه مدیریتی است که مشکل ایجاد می‌کند. منابع انسانی قرار است پناهگاه ارتباط بین کارمند و سازمان باشد، نه جایی برای ایجاد ترس، تحقیر و فشار. شاید یک شرکت کوچک باشد، اما آدم‌هایی که در آن کار می‌کنند، کوچک نیستند. احترام به نیروی انسانی، هزینه نیست؛ حداقل استاندارد یک محیط کاری سالم است.

مدتی رو از روی اجبار با این خانم مدیر منابع انسانی کار کردیم که پر از عقده بود گاهی در یک شرکت، مشکل از کمبود نیروی متخصص نیست؛ مشکل از مدیری است که تحمل نیروی متخصص را ندارد. مدیر منابع انسانی قرار است آدم‌ها را بشناسد، استعدادها را کشف کند، انگیزه ایجاد کند و بین منافع سازمان و کارکنان تعادل برقرار کند؛ نه اینکه اتاقش را به محلی برای قدرت‌نمایی، تحقیر و اثبات برتری شخصی تبدیل کند. مدیری که از نیروی توانمند می‌ترسد، معمولاً به‌جای رشد دادن او، سعی می‌کند کوچکَش کند. مدیری که نگاهش کوتاه است، آدم‌ها را بر اساس توانایی و شایستگی نمی‌سنجد؛ بر اساس میزان فرمان‌برداری‌شان قضاوت می‌کند. و مدیر منابع انسانی‌ای که خودش را بالاتر از کارکنان می‌بیند، فراموش کرده که عنوان «مدیر» مجوز رفتار غیرحرفه‌ای نیست. کوته‌بینی مدیریتی دقیقاً از جایی شروع می‌شود که مدیر فکر می‌کند هرکس از او بهتر، باسوادتر یا باتجربه‌تر باشد، تهدید است. سازمان حرفه‌ای جایی نیست که همه از مدیر بترسند؛ جایی است که مدیر بتواند آدم‌های قوی‌تر از خودش را جذب کند، رشد دهد و حفظ کند. اگر یک مدیر منابع انسانی به‌جای ساختن اعتماد، ترس می‌سازد؛ به‌جای کشف استعداد، استعدادها را سرکوب می‌کند؛ و به‌جای حل مسئله، از جایگاهش برای کوچک کردن دیگران استفاده می‌کند، شاید وقت آن رسیده باشد که خود سازمان یک سؤال جدی از خودش بپرسد: چه کسی قرار است منابع انسانیِ منابع انسانی را مدیریت کند؟ چون بزرگ‌ترین هزینه یک شرکت همیشه حقوق کارکنان نیست؛ گاهی نگه‌داشتن یک مدیر نالایق، گران‌تر از از دست دادن ده‌ها نیروی توانمند تمام می‌شود.