شرکت شیمی کاران سهند را تجربه کردم. پشتیبان نرم‌افزار بودن برای این سازمان به مرور فهمیدم که اتوماسیونِ فروش‌رفته به ارگان‌ها پر از ایراد و منوهای درهم‌برهم است و کار پشتیبانی از همان نرم‌افزار هم با مشکلاتی فراوان همراه بود. ابتدا باید ماه‌ها زمان بگذاری تا به این سیستم عادت کنی، انگار درسِ هشت واحدی خوانده‌ای اما آنچه یاد می‌گیری عملاً در جای دیگر به کارت نمی‌آید. فرض بر این بود که پشتیبانی جواب تلفن بدهد و مشکلات مشتری را برطرف کند، اما فرایندِ صدپله‌ای ساختن برای هر مشکل را تجربه کردم؛ دفترچه‌ای که باید بنویسی تا بگویی چه کار باید کنی و به چه کسی ارجاع بدهی، و این روال‌ها گاهی ناگهان تغییر می‌کرد و هیچ‌کس به تو خبر نمی‌داد. ناگهان بالادستی از تو می‌خواست بابت کارها توضیح بدهی و با تحقیر روبه‌رو می‌شدی. حقوق واقعاً پایین بود. در ابتدا می‌گفتند کارانه وجود دارد تا حقوقت بالاتر برود، اما سه ماه اول هیچ کارانهای پرداخت نمی‌شد یا مبلغی ناچیز بود. گاه می‌دیدم که فقط برای موارد خاصی کارانه تعریف می‌شود که مدیران می‌دانند اما به تیم توضیح نمی‌دادند. رفتار مدیران سلیقه‌ای و نامناسب بود و کیفیت کارِ من و همکاران برایشان اهمیت چندانی نداشت. کسانی که دوست داشتند، با آنها برخوردِ مطلوب می‌شد و مزایا می‌گرفتند؛ اما سایرین حتی با وجود توانایی، مورد اذیت قرار می‌گرفتند. آموزش نیروهای جدید بر عهده تیمِ قبلی می‌افتاد و این فشار را دوچندان می‌کرد چون اکثر افراد بعد از مدت کوتاهی می‌رفتند و وظیفه آموزشِ مداوم بر عهده ما بود. شیفت‌ها و محل کار ثابت نبود؛ ممکن بود هفته‌ای یکی تا سه روز یا حتی یک ماه پشتِ سر هم سرِ سایت مشتری باشی و هزینه رفت‌وآمد را خودت باید بدهی؛ گاه فقط بخشی از این هزینه‌ها را محاسبه می‌کردند و باز هم به‌طورِ کلی سلیقه‌ای بود. اضافه‌کاریِ اجباری هم بسیار بود و با حقوقِ قراردادِ پایین، محاسبه‌اش چندان عادلانه نبود. گاهی به عنوان نیرویِ مقیمِ مشتری شناخته می‌شدی و باید جای کارت را عوض می‌کردی، رفت‌وآمد و ساعات کار بالا می‌رفت ولی حقوق تغییر نمی‌کرد. هر سال وعده می‌دادند که آموزش فنی مثل لینوکس ارائه می‌کنند، اما واقعیت این بود که باید خارج از زمان کاری و با هزینهٔ شخصی کلاس می‌رفتی تا شاید بتوانی وارد تیم فنی شوی. سو مدیریت و فشارِ کاری شدید هم به‌شدت محسوس بود.