عاشق کار کردن با تیمها و واحدهای مختلف نبودن، اما باید صبور میموندم و هر پروژهای که بهم میدادن رو با بخشهای متفاوت پیش میبردم. به شرط کنار اومدن با پرداختیها، چون فقط ماه اول رو پرداخت میکردن و ماههای بعدی تارگت بود و ممکن بود حقوق نباشه اگر باهاش جور درنیارم. از دیدشون باید سرمایهی مالی داشته باشی و برای شرکت سودآور باشی و جراتش رو داشته باشی که پروژهی خوب بهت بدن. در نگاه من ایران نوین خیلی منافعمحسوب بود و به حقوق کارمندها اهمیت کم میداد؛ واحد امور مشتریان و توسعه بازار رو هم به عنوان دو واحد بیارزش میدیدم، بهطرتی که هر دو را بیشتر کارشناس بازاریابی میدانستند. تفاوت این بود که امور مشتریان تماسهای دریافتی را بین مدیران و کارکنان قدیمی و نورچشمیها تقسیم میکردند و تازهواردها باید برندها را به دست میآوردند. اکثر افراد واحدها کار میکردند تا نیمهشب و حتی در ایام مرخصی هم باید پاسخگوی مشتریان میبودند چون خط ایرانسل با این شرکت بود. منطقشون قدری مزاحمت داشت و بهجز قدیمیها و نورچشمیها، بقیه را یا کنار میآمدند یا نمیتوانستند باهاش کنار بیایند. وقتگذرانی که پولش را نمیدادن یا به جان افراد میافتادند. ویژگیای که براشون اهمیت داشت این بود که فقط آوردهی مالی ملاک بود و اهمیت دیگری برای شخصیتشون قائل نبودند.