فضاى شرکت دیگه اون روزهاى پرنشاط و قدرتمند رو نداره و من احساس می‌کنم اعتماد همکارا کم شده و انگیزه تو همه جا به چشم نمی‌خوره. تصمیم‌گیرى‌ها ظاهراً عجولانه است و بدون بررسی ریسک‌ها یا پیامدهاى راهبردى، که این موضوع روی عملکرد سازمان و هم‌تیمی‌ها اثر منفی می‌ذاره. نکته بدتر اینه که استخدام‌هاى جدید بدون تجربه با دستمزدى بالا به‌سِوى همکاران باتجربه رفتند که حقوق کمى مى‌گیرند. نتیجه‌اش احساس بى‌عدالتی و دل‌زدگى است؛ افراد باتجربه که سال‌ها زحمت کشیده‌اند مى‌بینند تازه‌واردى بیش از آنها حقوق مى‌گیره و در نتیجه انگیزه کم می‌شه. این نوع عدم توازن بین تیم‌ها باعث فاصله‌ بیشتر و احتمال کاهش بهره‌ورى و نگه‌داشت نیروهاى کلّى می‌شود. از طرف دیگر آوردن افراد کم‌تجربه یا ناکارآمد که در شرایط سخت نمى‌تونن سازمان را به جلو رانند، هم هزینه‌ها را بالا می‌برد و بار فشار را روى فرایندها مى‌گذارد. باید براى آموزش و هم‌تجربه‌کردن این افراد وقت و بودجهٔ بیشتر تخصیص داده بشه که خودش فشار اقتصادى اضافى است. راه‌حل این موضوع صرفاً کنار زدن ساختارهاى قدیم یا انجام تغییرات سطحى نیست؛ باید با داده و تحلیل برنامه‌ریزى کرد. فکر مى‌کنم نخستین قدم این است که یک نظرسنجی سازمانى دقیق و کمّى انجام بشه تا رضایت شغلى، انگیزه، فشار کار و سلامت روان تیم‌ها ارزیابی بشه. با نتایج آن مى‌شود برنامه‌هاى بهبودى را طراحی کرد، مانند کاهش استرس، تقویت سلامت روان و بهینه‌سازى فرایندها و تصمیم‌گیرى‌ها تا کارایى بازگردد. اگر سازمان روى نقاط قوت قبلى تکیه کنه و تغییرات را با داده‌ها و مدیریت درست هدایت کنه، هنوز امکان بازگرداندن جایگاه سابق وجود داره. اما بدون این کار، اوضاع به خودى خود درست نمى‌شود.