این تجربه رو با صداقتی تازه و به زبان ساده بازنویسی میکنم تا حس و واقعیت رو حفظ کنم اما ساختار جملهبندی تغییر کرده باشه. وقتی به این شرکت وارد شدم، فهمیدم که برای کارمندها ارزشی قائل نیستن. هر مشکلی پیش بیاد یا باید خودت به تنهایی حلش کنی یا خودت بسازیش و ادامه بدی؛ آنها معمولاً کوتاهترین مسیر رو انتخاب میکنن و سادهترین کار براشون بیرون کردن آدمه. با وعدههای فریبندهای که میدن، به بهانهی کار، کارمند رو نگه میدارن و بعد میان بالا دست میگن که ما از پسش برآمدیم؛ کسی هم که زحمت کشیده رو نام نمیبرن. منابع انسانی هم اوضاعش خیلی نامطلوبه؛ اول کسی رو بالا میکشن که تجربهای کافی نداره، و وقتی یکی با تجربه بیاد کمک بخواد، اوضاع بدتر میشه. فضای کار هم خیلی افسردهکنندهست؛ اونقدر آدمها رو توی فضای بسته و تنگ جمع کردن که نفس کشیدن هم سخت شده. حجم کار اونقد زیاده که انرژی برای بقیه نمیمونه و بعد از کار دیگه وقتی باقی نمیمونه برای خودت. ظاهراً منابع انسانی از این قضیه مستثناست یا حداقل اهمیتی بهش نمیدن. اگر مدیران دقیقتر نگاه کنن، میتونن مشکلهایی رو ببینن، اما واقعاً برای اونها مهمه یا نه؟ اینجا چاپلوسها خیلی زود به رُخش میزنن. چند سال اینجا کار کردم و حقیقتاً وقت و انرژیای که گذاشتم حیف شد. الان همکاریام تموم شده و خلاص.