تهران گاز
در اینجا به چشم یک سرمایه برایم نگاه نمی‌کردن؛ از من کار می‌خواستن که فراتر از توانم بود، هم کارهای فراتر از شرح شغل رو به من می‌سپردن و هم مسئولیت‌هایی شخصی مدیریتی رو به گردنم می‌انداختن. اغلب مدیران پرخاشگر بودن و رفتاری تند داشتن که شخصیت آدمو خرد می‌کرد. هر کم‌کاری یا مشکلی پیش می‌اومد، به عنوان تقصیرِ من تصور می‌شد. امکانات اداری ناکافی بودن، جلسات معمولاً بی‌ثمر و یک‌طرفه بود، و امنیت شغلی تقریباً وجود نداشت؛ ارتقا و پیشرفتی هم در کار دیده نمی‌شد. همواره فشاری برای تحویل سریع‌تر کارها وجود داشت و به محض پایان روز، دوربین‌ها به‌طور کامل مشغول قضاوت می‌شدن. افزایش حقوق ناچیز بود و درخواست‌های معقول مثل مرخصی، وام یا تنخواه هم پاسخ منفی می‌گرفت. مدیریت هم بی‌ثبات و چندنقشی بود و پست‌های کلیدی را اغلب به آشناها و خویشاوندان می‌داد.