شرکت مهندسی سازگان گستر

خدمات درمانی، پزشکی و سلامت

تجربه کاری

کار را با یادآوری این تجربه شروع می‌کنم که دو سال استقرار در این مجموعه برای من با فشار کاری و کمبود آرامش همراه بود. در طول این مدت، به مدت تقریبا بی‌وقفه و به شکل روزانه، شش تا هفت روز هفته کار می‌کردم و به گونه‌ای بود که گویی پایان مشخصی وجود ندارد. استرس‌های مداومی همراه من بود و هر روز پس از رفتن به خانه هم با همان فشار روبه‌رو بودم؛ هیچ قدردانی قابل‌توجهی هم دریافت نمی‌شد و مزایا همیشه به سمت مدیران می‌رفت. تعطیلات هم به‌نوعی برای ارائه طرح‌ها و ایده‌هایی برای مدیران بی‌برنامه مورد استفاده قرار می‌گرفت. قبلاً وعده افزایش حقوق ۲۵درصد پس از یک سال داده شد تا شکاف حقوقی با بازار کاهش یابد، اما آن وعده هرگز عملی نشد و وقتی موضوع را پیگیری کردم، گفتند اگر از کارشان ناراضی هستم، می‌توانم بروم. ارزیابی عملکرد به ابزاری برای فشار مدیران تبدیل شده بود و بحث نگهداشت و منابع انسانی بیشتر به شعار می‌ماند تا به واقعیت. رویه‌های مدیریتی از سطوح بالاتر به نسبت به کارمندان می‌رفت و رفتارها به‌طور شدید بالا به پایین و توهین‌آمیز بود. نتیجه این رفتارها، ترک many از همکاران و کاهش انگیزه در تیم بود؛ اصلی‌ترین دلیل خروج، رفتارهای مافوق و نبود تعادل بین کار و زندگی بود. اضافه‌کاری اجباری هم به‌طور عملی جزئِ حقوق محسوب می‌شد. فضای سازمانی به‌طور قابل توجهی قلدرمآبانه بود و ورود از طریق روابط اغلب به جای تلاش تخصصی جواب می‌داد. افراد با رفتارهای آزاردهنده بر انگیزه بقیه فشار می‌آوردند و من نیز به دلیل ادامه این رفتارها و از دست دادن هم‌تیم‌ها، تصمیم به ترک گرفتم. حتی پس از تحویل کامل کارها و مطرح‌کردن مسئله با مدیریت ارشد، همچنان مانع‌تراشی برای صدور نامه حسن انجام کار و پرداخت‌ها وجود داشت. خلاصه اینکه اگر آرامش برایتان ارزش دارد، فرصت مصاحبه در اینجا را از دست ندهید و یا حداقل با آمادگی بیشتری به این محیط وارد شوید.