من هر روز با فضای پرتنش و بی‌اعتماد این شرکت روبه‌رو بودم؛ جایی که به نظر می‌رسید اعضای تیم بیشتر شبیه خانواده‌ای رقابتی باشند تا همکارانی حرفه‌ای. حقوق نسبت به بازار خیلی ناامیدکننده بود و گاهی تا یک سوم کمتر از جاهای مشابه پرداخت می‌شد. رفتار مدیران نسبت به کارکنان به گونه‌ای بود که ممکن بود خانم‌ها در محیط کار اشک بریزند و برخوردها در بسیاری مواقع توأم با تحقیر بود. وجود نظارت شدید بر صفحه نمایش شخصی و استفاده از دوربین‌های ثابت باعث شده بود هرلحظه احساس در زیرمراقبت بودن به آدم دست بده؛ به مرور، حتی با وجود تلاش و عملکرد خوب، تشویقی دیده نمی‌شد و بیشتر به نقد و سرزنش می‌رسیدم. پرداخت‌ها هم به طور منظم نبود و معمولاً تا بیست‌ام هر ماه به دستم می‌رسیدند تا اگر کسی تسویه نکرده باشد دستمزد جلوتر باشد؛ همین موضوع خروجی کار را کاهش می‌داد و بسیاری از همکاران پس از چند ماه از شرکت جدا می‌شدند. با این وجود، یک نکته مثبت وجود داشت و آن این بود که سابقه‌ای از کار در رزومه‌ام ثبت می‌شد و هر چند مدت یکبار بسته‌های خوراکی یا لباس‌های ساده‌ای داده می‌شد.