با اینکه هنوز هم تصمیم داشتم واقعیت رو بگم، این تجربه رو به‌طور صادقانه روایت می‌کنم تا به‌اون حدس و گمان‌ها ختم نشه. اینجا یکی از بدترین محیط‌های کار بود که تجربه‌ش کردم. مدیریتی بی‌پرواتر و اهل دروغ دیدم که به‌نوعی به‌عنوان بنگاه خانوادگی کار رو جلو می‌بردند و از کارکنان برای رسیدن به اهدافشون سوءاستفاده می‌کردند. اگر زیاد کار می‌کردی و حقوقی کم می‌خواستی، به‌عنوان نیروی ایده‌آل ازت استفاده می‌شد. وقتی زمان خروج بود، تعهد می‌گرفتن که درباره‌شان هیچ چیزی در شبکه‌های اجتماعی ننویسی. خیلی از همکاران تازه وارد بودند و بعضی‌ها هم رفته بودند، بدون اینکه مشخص باشد چه کسی می‌ماند. تاریخ پایان همکاری را خودشان تعیین می‌کردند و گاهی می‌گفتند کارت دوی دو هفته دیگر تمام است. این‌جا مفهوم سنوات و اضافه‌کاری خیلی معنا ندارد. از کارکنان می‌خواستند روزی به اندازه ده یا نه ساعت کار کنند؛ اگر کم می‌ماندی با تو رفتاری می‌کردند و معمولا اجازه خروج تا پایان روز را نمی‌دادند. اضافه‌کاری هم به ازایش حقوقی پرداخت نمی‌شد. اگر با دستورهای وقیح‌شان مخالفت می‌کردی و دنبال حق‌وحقوقت می‌رفتی، خیلی سریع از کار کنار گذاشته می‌شدی. متأسفانه برخی مدیران به‌ویژه در جذب دختران علاقه نشان می‌دهند و گمان می‌کنن دختران نیروی ارزان و کنترل‌پذیرند. برای روز زن با گل و پول خوش‌آمد می‌گفتند، اما برای روز مرد کمترین توجهی نبود. روال‌های فنی درحد پایین و سطحی بود. مثلا یک سرویس داخلی پس از آزمایش به پروداکشن رفت و هیچ‌کس متوجه نشد کاربران از آن استفاده می‌کنند تا اینکه سه روز بعد تیم فنی متوجه شد. مدیر فنی رفتار نامطلوبی داشت، دروغ می‌گفت و غرور زیادی داشت و مشکلات بزرگی را به وجود می‌آورد. یک‌بار دیتابیس کل شرکت پاک شد و برای بازگردانی، فرد تازه‌کار را در کار حساس قرار دادند که اتفاقا خوش‌یمن بود چون فقط یک نسخه پشتیبان دو ساعته وجود داشت. تیم DevOps از این وضعیت به‌شدت گله داشت. و وعده‌های پاداش هم همانطور که هر فصل می‌گفتند، اکثر مواقع محقق نمی‌شد. خیلی زحمت می‌کشیدی تا به هدف برسى، اما می‌گویند هنوز مستحقش نیستی یا پرداخت‌ها را عقب می‌انداختند تا فراموش یا خسته شوی. پاداش پاییز ۱۴۰۱ تا بهار ۱۴۰۲ هنوز پرداخت نشده بود.