شرکت هاناسپند مزه افرین را در تجربه‌ام به‌عنوان کارگر تولید به‌طور صریح چنین دیدم: فضا و رفتارها بیشتر به سمت منافع مالی و جابجایی نیروها سوق داشت و جو غیر حرفه‌ای حاکم بود. همکاران افغان بدون مدرک به‌جای ایرانی‌ها مشغول کار شدند و حقوق پایین بود. عیدی هم در پایان سال با تردید و به شکل محدود پرداخت می‌شد. افرادی که زودتر می‌رسیدند احساس برتری می‌کردند و ایمنی و نظارت کافی وجود نداشت. مرخصی دشوار بود چون سرویس حمل‌ونقل هم به‌خوبی ارائه نمی‌شد؛ اگر سرویس تاخیر داشت یا دیر می‌رسیدیم، چهار ساعت کسر می‌شد یا یک روز از مرخصی کم می‌کردند و حتی اگر کار تعطیل می‌شد، باز هم اثرِ کسر روی مرخصی باقی بود. اضافه‌کاری و جمعه‌کاری به‌هیچ‌وجه محاسبه نمی‌شدند. در هنگام استخدام شناسنامه و سفته می‌گرفتند و بازگرداندن آن‌ها با دشواری و شروطی همراه بود. وعده‌های مربوط به پارکینگ سردرگمی بود و هر روز ماشین‌ها جریمه می‌شدند. غذای شرکت تکراری و کیفیتش پایین بود و مزایای وعده داده‌شده در آغاز کار واقعا عملی نبودند. تجهیزات فرسوده و محیط کار پر از استرس از حضور مدیران و کارکنان نا آرام بود.