بعضی وقت‌ها تصور می‌کردم محیط کاری خیلی حرفه‌ای و سازمان‌یافته است، اما واقعیت کمی فرق می‌کرد. مدیریت تیم برنامه‌نویسی ضعف‌های زیادی داشت و برای یک کار ساده هم توضیح کامل لازم بود تا بفهمند. اضافه‌کاری به صورت رسمی وجود ندارد، اما دلیلش این است که برخی افراد فامیلی وارد شده‌اند و اوضاع را به هم ریخته‌اند؛ بسیاری از موارد هم به‌تدریج از کاغذها پاک می‌شود. برای آغاز به کار، با سفته‌های سنگین کارفرما رو به رو می‌شدم. تفاوتی بین برنامه‌نویس و کارهای خدماتی قائل نبودند و گاهی تصمیم می‌گرفتند کار موقتی به بنده بسپارند. حجم کار معمولاً پایین بود، اما فضای کار و مدیریت آنقدر نامناسب بود که به چشم نمی‌آمد. وجود فامیل‌بازی و حضور افراد فامیلی در سایر بخش‌ها هم قابل توجه بود. جای پارک کم بود و مدتی هم ماشین همکاران به سرقت افتاد. طول هفته کاری تقریباً نزدیک به پنجاه ساعت بود و حقوق به‌طور دقیق و صحیح اعلام نمی‌شد. در مجموع اگر بخواهم همه را بنویسم طولانی می‌شود؛ مشکل اصلی همچنان مدیریت و بخش منابع انسانی بود.