من تجربهای از شرکت دلینو دارم که در فرایند مصاحبه برای سمت Full-Stack راوی بودم. در گام نخست از من درخواست شد تا درباره فنیترین پروژهای که انجام دادهام و به آن افتخار میکنم صحبت کنم، همچنین درباره محل سکونتم و رفتوآمدهایم، و اینکه شرکت قبلی کجا بود و دلیل جداییام از آن چه بود. در گام دوم به سوالاتی درباره شیوه همکاری و مفاد قرارداد میپرداختند، از جمله حقوق دریافتی، مدت زمان همکاری و انگیزهام از تمایل به کار در این شرکت. حتما باید سابقه کاری را داشته باشم و با فناوریهای روز دنیای برنامهنویسی آشنا باشم.
تجربههای کاری و مصاحبه شرکتها
در اولین روز مصاحبه احساس کردم همپوشانی تجربهام با نیازهای این نقش تا حد زیادی وجود دارد و از این رو آرامش داشتم. در طول صحبت درباره آشنایی با اینترنت، خرید اینترنتی و کارکردهای اولیه اپلیکیشن سفارش آنلاین غذا توضیحاتی ارائه کردم که بعدها به مباحث تخصصیتر رسید، از جمله Helpdesk، بانک اطلاعاتی و راهاندازی نرمافزارهای لازم سیستم. فضا به طور کل روشن و مثبت بود و جو طی مصاحبه بسیار دوستانه و سازنده به نظر میرسید. فضای کاری به شکلی بود که انسان دوست داشت بخشی از تیم باشد و اگر برایتان مهم است که همکارانتان همچون دوستان باشند، حتما باید سعی کنید در این مجموعه پذیرفته شوید.
در مصاحبه برای نقش برنامهنویس اندروید با دلینو، بیشتر پرسشها فنی بود و به همین دلیل از اغلب مهارتهایی که در رزومه ذكر شده بود، سوال شد. همچنین، از کتابخانهها و تکنولوژیهایی که در پروژهها به کار گرفته نشده بودند اما لازم بود، پرسش به عمل آمد تا میزان آشناییام با آنها را بسنجند. بخشی از سوالها بهشدت صریح نبود و به گونهای طراحی شده بود تا رفتار من در برابر تکنولوژیهای جدید را بسنجند؛ به عنوان مثال، درباره موضوعی مرتبط با احتمال کم تجربهبودنم پرسشهایی مطرح شد تا واکنش من را مشاهده کنند. نکتههای قابلارزیابی از نظر آنها شامل روحیه کار گروهی و حس مسئولیت بود.
در گفتوگو با شرکت دلینو، دربارهی شرایط خودم آغاز صحبت کردم و از برنامههایم در دورهای که کار نکرده بودم گفتم. سپس درباره شرکت و نقشی که قرار است بر عهده بگیرم توضیح دادم و بیشتر پرسشها فنی و مقداری هم مربوط به تجربههای قبلی کاری بود. برای سنجش توان حل مسئله، چند کیس مطرح شد تا نحوهی برخورد من با مسئله را ببینند. فضای مصاحبه خیلی محترمانه و دوستانه بود و هیچگونه استرسی وجود نداشت. در پایان، توافق شفاهی و دوطرفهای نزدیک به شفافیت کامل داشتیم و هر دو طرف به نتیجهای مشخص رسیدیم. ویژگیهایی که برای آنها اهمیت داشت را هم اینطور بیان کردم: همدلی، مسئولیتپذیری، انعطافپذیری در کار، خلاقیت، حرفهای بودن و کار بدون حاشیه.
شرکت دیکاتلون را تجربه کردم، تجربهای که از مصاحبه با مدیر عامل برند آغاز شد و با وجود زبان انگلیسی مصاحبه، آرامش و حمایت همکار ایرانیشان در ترجمه به موقع ادامهی گفتگو، تحول مثبتی در من ایجاد کرد. پس از معرفی خود و توضیح سابقههای کاریام، پاسخهای من اول با مشکلاتی در ترجمه مواجه شد؛ اما ایشان با کمال آرامش درخواست کردند همکار ایرانیشان کار ترجمه را به عهده بگیرد تا من بتوانم روند پرسش و پاسخ را بهدرستی دنبال کنم. مصاحبه به شکل خوبی پیش رفت و یکی از نکات شگفتانگیز برایم این بود که تا در ساختمان بدرقم میآمدند و درب را برایم باز میکردند. در مراحل بعد چون فروشگاه هنوز افتتاح نشده بود، زمان راهاندازی کار کمک زیادی نداشت و حدود شش ماه فاصله افتاد که از طریق ایمیل با ایشان در تماس بودم و هر بار با ابراز دلگرمی از سویشان، امیدوارم میکردند که وقتی فروشگاه افتتاح شد، همکاری آغاز میشود. از آن طرف شرکت بینالمللی که علاقهمند به کار در ایران بود، برای همکاری خیلی پیگیری میکردند و مشتاق بودند. سرانجام فروشگاه افتتاح شد، اما خبری از طرف شرکت نبود و پس از پیگیری و گفتگویی با مدیر فروشگاه، بهطور صریح گفتند که از طرف مدیرعامل شرکت از من عذرخواهی میکنند بابت اینکه من را از شروع همکاری مطلع کرده بودند و انتظار ایجاد کرده بودند. به دلیل تحریمها و گرانی دلار، فعالیت این شرکت که طرحهای وسیعی برای گسترش حضورشان در ایران داشت، متوقف شد.
من اومدم برای مصاحبهی مسئول عملیات، اما واقعا احساس کردم زمانم هدر رفت. گفتن که بیام ۲ به علاوه بیست دقیقه، اما وقتی رسیدم، حدود ده نفر همهمراه منتظر بودند و از روی کنجکاوی فهمیدم زمانبندی مصاحبهها با تاخیرهای زیاد جلو میرفت. هر پنج دقیقه یک نفر به نوبت میشد و من هم با جملههای مختلفی که از هر نفر شنیده میشد فهمیدم که سومین یا چهارمین نفر در این چرخه بودهام. ای کاش همان پنج دقیقه را هم برای مصاحبه میگذاشتند. در طول جلسه خانمی بدون تمرکز و با بیحوصلگی دو تا سؤال سطحی پرسید و گفت بروید تا با شما تماس میگیرند. در حالی که من صحبت میکردم، ایشان با چت کردن با شخص دیگری مشغول بود. وجود حقوق بالا – تا صد میلیون – مطرح میشد، اما من هیچگاه به یک مجموعهای با این سطح از بینظمی و بیاحترامی پام نمیگذاشتم. من آمده بودم فرمم را ارائه کنم و بروم که ناگهان آقایی با کراوات قرمز رنگ گفت چند دقیقه دیگر نوبتتان میشود و سپس مرا بالا فرستادند. در کل، وقت زیادی تلف شد. من تجربههای زیادی در مصاحبههای گوناگون داشتم (شاید بیش از صد شرکت)، اما واقعا این تجربه یکی از بدترینها بود.
زندگی حرفهای در مصاحبه Backend شرکت دانش پارسیان را چنین روایت میکنم که اول از همه با کار، تماس گرفتند و دعوت به حضور در جلسه کردم؛ با وجود اینکه رزومهام تکمیل بود، باز هم از من درخواست کردند فرم دیگری پر کنم. مدتی طول کشید تا به اتاق کوچک رسیدم؛ در آنجا با آقایی با قد بلند روبهرو شدم و سوالات نسبتا مشخصی پرسید که پاسخ دادن به آنها نسبتا آسان بود. یکی از گامها کمی طول کشید و از من درباره خودش و شرکت چند دقیقه سخن گفت. در همان حال، هر از گاهی یکی وارد میشد یا تلفن مزاحم میشد. در نهایت خسته شدم و گفتم کار من چیست که دوباره تقریبا ربع ساعت مناظرهای طولانی داشتند و نتیجهای مشخصی نبود. در آخر در اتاق باز شد و فردی گفت جلسه برای من آماده است و باید بروم، پس شما هم بعدا با من تماس میگیرند و رفت. به طور کلی محیط موقعیت خشک و ناراحتکننده به نظر میرسید و استرس زیادی در تیم وجود داشت. از تجربه دوستانی که در لینکداین با کسانی که اخیرا در آنجا کار میکنند صحبت کردم، اکثرشان به نوعی سؤالات درباره شرکت را تأیید کردند و تایید مثبت یا منفی داشتند. از نظر فنی، به نظر میرسد کارها بهطور اصولی انجام نمیشود و توجه کافی به حرفهای کارکنان نمیشود و بیشتر بر ایدههای مدیران تأکید وجود دارد (این مورد را از طریق شنیدهها میدانم و مستقیما ندیدهام).
برای مصاحبه در دانشگاه پارسیان، شرکت دانش پارسیان (بایا) به نظر میرسید که روند کار معمولا تکراری و خستهکننده باشد. چند سوال بیهدف و بیحوصله از من پرسیده شد و بلافاصله منجر به خداحافظی شد. زمانی که منتظر پاسخ بودم، مدت انتظار بیش از زمان خود مصاحبه شد و همراه با آن برخوردی سرد و بیانگیزه از طرف مصاحبهکننده وجود داشت که به نظر میرسید از مدیران مجموعه بود. او بدون دقت کافی مصاحبه را انجام داد و فهمیدم که همزمان چند نفر برای مصاحبه میآیند که این موضوع هم میتواند منجر به تأخیر شود. نتیجهاش این شد که برخورد ناراحتکنندهای داشتم و تجربه مناسبی نبود. ویژگیهایی که برایشان اهمیت داشت، در نهایت مشخص نشد و به نظر میرسید هیچ نکته مشخصی وجود ندارد.
در مصاحبه برای سمت مدیر فنی و پساند، فضای کار بسیار محترمانه و دوستانه بود. برخلاف برخی جاها که سوالات بیربط میپرسند، اینجا سوالها تخصصی و عملی بودند و همین موضوع خیلی رضایتبخش بود. مصاحبهکننده آقایی بودند که به نظر میرسید معاون فنی شرکت باشند و برخوردشان بسیار مودبانه بود. فکر میکنم نتیجه مصاحبه خوب باشد و برایشان موفقیت آرزو میکنم.
دو مرحله رفتم مصاحبه مرحله دوم که فقط سه تا سئوال پرسید. بطور کلی، کمتر از ۱۰ دقیقه مدت مصاحبه طول میکشه. خود این مساله و ندادن اطلاعات در مورد موقعیت شغلی و تمرکز بر حقوق پیشنهادی شما، حس خوبی رو به مصاحبه شونده منتقل نمی کنه و اصلا مشخص نیست که با این شکل از مصحبه هدف مصاحبه کننده چیه و دنبال چی میگرده. در انتهای جلسه حس کردم که وقتم تلف شده بعد از هر مرحله مصاحبه حس می کنی که وقتت تلف شده و شما به دلایل نامعلومی پذیرفته نشدی. البته ممکن هم هست که برای بار دوم دعوت بشی.
اول اینکه آگهی استخدام دادن تو این شرکت روال عادیه همیشه شما اونجا با تعداد زیادی منتظر انجام مصاحبه هستی و چند ساعتی منتظر خواهید بود بعد هم در حد چند دقیقه مدیر عامل خودشو به رخ شما میکشه و خیلی رزومه و تجربه شما ملاک نیست در نهایت چهره و تیپ شما اگر مورد توجه مدیر عامل باشه دو هفته بعد و بعد چهار هفته بعد می گن دوباره برید که اونهم اتفاق جدیدی نمی افته در نهایت اگر استایل خوبی داشته باشید برای مدت کوتاهی با مبلغ معمولی برای تقریبا هیچ کاری با شما همکاری خواهند کرد. اگر چهره و استایل و آرایش خوبی دارین می تونین شانستون و امتحان کنید ویژگیهایی که براشون مهم بود: هیچی
تو دفتر پخش تهران برای نماینده بازاریابی تجاری مصاحبه داشتم و اولین چیزی که فهمیدم این بود که مسئول مصاحبهکننده فقط یک کارمند اداری و منشی شرکت است و ارتباطی با منابع انسانی ندارد؛ با این وضع، سوال جدی از من نکرد و تنها نگاه میکرد. مصاحبه نسبتا خوب بود و سوالات سطحی درباره شغل درخواستشده پرسیده شد و مثل همیشه باید خودم را معرفی میکردم. اما نکتههای مهمی که تجربه کردم این بود که به هیچ شرکتی به اسم و رزومهام اعتماد نکنم و با آرامش و ریلکس بودن تمامی سوالات و ابهاماتم را بپرسم. همچنین حتما باید مبلغ دستمزد شغل را بپرسم و قطعی کنم؛ از شرکت که دو بار از بخش به ظاهر HR پرسیدم و هر بار به آینده محول شد ناامید شدم. لازم است حتما راجع به تعریف شغل و وظایفم صحبت کنم؛ چون این شرکت در پاسخ دادن دبه میکند و در نهایت رفتارهایشان در همان ابتدای آشنایی دوستانه و حرفهای به نظر میرسد، اما بعد از عقد قرارداد اختلافی به وجود بیاید، رفتارشان از دوستی به شدت آزاردهنده تبدیل میشود.
برای مصاحبه وارد اتاق کنفرانس شدم و با استقبال یکی از مدیران منابع انسانی و مدیر بخشی روبهرو شدم که قرار بود جای او را بگیرم. قصد داشتم صادقانه بگویم که نسبت به برخی نکات محتاط هستم، هرچند که دیدگاه من واقعبینانه به نظر میرسد. تجربهی اولیه من از شرکت دنون لبنی پارس چنین بود.
دستیار هماهنگی جلسه خیلی خوب بود و در نقش کارمند دفتر با من برخورد دوستانهای داشت. قبل از ورود به اتاق مصاحبه، ورقههای فنی را در اختیارم گذاشتند تا پاسخها را آماده کنم. همه چیز از دیتابیس تا مفاهیم فنی در برگهها بود و مدیر فنی هم همان سوالها را به صورت شفاهی مطرح کرد و مصاحبه با سوالهای عادی ادامه یافت. نهایتا با حضور مدیر فنی و مدیرعامل، روال مصاحبه پایان یافت؛ اما رفتار مدیرعامل به شدت سرد و بیحوصله بود. من حدود یک ربع در اتاق نشسته بودم و ایشان به اندازه درد کتف دستشان برای مدیر فنی توضیح میدادند. سپس همان برگههای روز اول را مرور کرد. نگاه ایشان بسیار بالا به پایین بود و به نظر میرسید این برخورد ناشی از اینکه مایل به پرداخت حقوق کمتر بودند است. از همکاری با شرکت پشیمان شدم و از پذیرش پیشنهاد برای هیچکس هم حمایت یا تبلیغ نمیکنم. محیط دفتر صاف پارکت و تاریک بود و استرسآور به نظر میرسید.
روز مصاحبه برای موقعیت توسعهدهنده iOS را با شرکت داده پرداز پویای شریف تجربه کردم. کاغذبازیهای معمول را انجام دادم و در آغاز جلسه، یک نفر از تیم منابع انسانی سوالاتی مطرح کرد و پس از آن یک آقا به جمعمان پیوست تا نمونه کارهایم را بررسی کند و چند پرسش ساده درباره مهارتها و سابقهام مطرح شد. در ادامه توضیحات زیادی درباره ساختار شرکت و نحوه کار تیمها و پروژهها ارائه شد که نکات مفیدی بود و انگیزهبخش به نظر میرسید. اگر سابقه کاری دارم و با بانکداری الکترونیک آشنا باشم، این امر برایشان مزیت محسوب میشود. در آگهیهای استخدامی معمولا میگویند وضعیت خدمت سربازی تاثیر ندارد، اما برای این شرکت داشتن پایان خدمت الزامی است و اگر پایان خدمت نداشته باشم، احتمال پذیرش پایین است و وقت مصاحبه بینتیجه میرفت.
در شروع مصاحبه، توضیحی کوتاه از روال کار شرکت ارائه شد و سپس یکی از اعضای بخش منابع انسانی به طور معمولی دربارهی نحوهی عملکرد شرکت صحبت کرد. بعد خانمی که ظاهرا از واحد noc بود، آرام آرام وظایف شغلی را تشریح کرد، به شیفتها، حقوق و میزان حقوق پایه اشاره کرد و از من پرسید چقدر با وظایف آشنا هستم. در مجموع مصاحبه معمولی بود و من پذیرفته شدم.
در اولین جلسه مصاحبه با تیم منابع انسانی، قدمی به سمت شرکت برداشتم و درباره کلیات شرکت و فرایندهای منابع انسانی توضیحاتی شنیدم؛ سوالاتشان نیز در مجموع مثبت بود. سپس یکی از اعضای تیم فنی حاضر شد و درباره جاوا سوالهایی مطرح کرد؛ سوالات او بیشتر سطحی بود و عمقی در کار با جاوا احساس نمیشد، برای این که بعدا فهمیدم تنها یک سال است که روی جاوا کار میکند.
طبق معمول یه فرم دادن که پر کنم از اطلاعات خودم. اولین مصاحبه منابع انسانی بود که با توضیح در مورد شرکت شروع شد و سوالات همیشگی منابع انسانی رو پرسیدن. بعد مصاحبه فنی بود که زیاد سوالات ios نپرسید و بیشتر در مورد کلیات و تجربه های کاریم پرسید و بعد به طور مفصل در مورد شرکت و چالش ها و پروژه های شرکت توضیح داد و منم هر چی سوال داشتم پرسیدم مصاحبه خوبی بود و گفتن تا چند روز آینده خبرش رو می دیم و منابع انسانی باهاتون تماس می گیره و در مورد حقوق و جزئیات و شرایط همکاری توضیح می ده. شرکت در زمینه بانکی فعالیت می کنه و در این مورد تجربه داشته باشید بهتره.
در مصاحبه با مدیر فروش شرکت سایسک، احساس کردم که کار بلد و باسوادی است و رفتار محترمانهای داشت. فضای شرکت منظم و تمیز بود و به نظر میرسید بین ده تا پانزده نفر در آنجا مشغول به کار بودند. سؤالات مطرحشده بیشتر درباره سابقه کاری و شرکتهایی که در آنها فعالیت کردهام بود و برخی پرسشهای آخر کاملا جالب و تا حدودی گیجمکننده بود؛ قبلا در مصاحبههای دیگر چنین سوالاتی را نشنیده بودم.
در مصاحبه برای مدیر محتوا با چیدمانی ساده و غیرمنتظره روبهرو شدم، اما همانطور که با خودم فکر میکردم، دقیقا همسو با تجربهها و علاقههایم بود. حدود بیستودو سال سابقه در نویسندگی، تولید و مدیریت محتوا با محوریت SEO، به علاوه تبلیغات و دیجیتال مارکتینگ داشتم و به خاطر میگرفتم مدیریت محتوا یا مدیریت دیجیتالمارکتینگ کدامیک از این دو نقش است. ذهنم از مجموعه چطور تصویری سازمانی نسبتا بزرگ بود که به تولید محتوای نافذ تکیه دارد و من را به شدت جذب کرده بود؛ جایی که بهنوعی با سلیقه و گرایش من همسو بود. ضمن اینکه در آن دوره سایت درجه هم تازه راهاندازی شده بود و این موضوع از دید من یکی از ایدههای خودم محسوب میشد. اما وقتی به محل کار رفتم، فهمیدم که تنها یک وبلاگ وجود دارد. فضا آنقدر کوچک بود که در یک واحد آپارتمانی ۵۰ تا ۶۰ متری همه چیز جمع شده بود؛ حتی فضای خالی برای نشستن دو نفر روی دو صندلی روبهروی هم هم نبود. مصاحبه در فضایی بسیار محدود، گوشه یک اتاق کوچک که شبیه انبار لوازم عکاسی بود، برگزار شد؛ اینجا به نظر میرسید استودیو برای عکاسی، تصویربرداری و صدابرداریشان هم هست. مصاحبهکننده که یکی از مدیران مجموعه بود و متأسفانه نامش را به خاطر ندارم، رفتار بسیار محترمانه و باوقار داشت و از نظر تخصصی هم کاربلد به نظر میرسید. صحبتهایمان هم بهطور کامل همسو بود و گفتوگو جریان خوبی را پیش برد. در پایان خداحافظی کردیم بدون اینکه درباره ادامه همکاری صحبت شود؛ هم از طرف او دریافته بودم که برای موقعیت آنجا بیش از اندازه از من تجربه دارم و هم من چیزی که میتوانست باعث پیشرفت حرفهایام شود در آنجا به چشمم نمیخورد. طبیعتا دستمزد پیشنهادیشان نیز خیلی کمتر از انتظارم بود.
تجربهات را در ویکیتجربه به اشتراک بگذار
چند دقیقه وقت بگذار و به هزاران نفر کمک کن تصمیم شغلی بهتری بگیرند — کاملاً ناشناس.