شاید بهترین توصیف من از آن محیط این باشد که فضای بیرونی ساختمان با نمایی دلنشین، از من احساس خوبی می‌گرفت، اما داخل شرکت شرایط خیلی متفاوت بود. در واقع با مدیر برنامه‌نویسی آنجا رابطه‌ای دشوار داشتم و تجربه‌ام نسبت به او خیلی نامطلوب بود. ممکن است در دوره‌های بعد وضع‌شان بهتر شده باشد، اما برای من کار کردن با او واقعا سخت بود. او دیدگاهی شکاک نسبت به کار داشت و به دقت سیستم‌ها را زیر نظر می‌گرفت. زمان‌های استراحت و ناهار نسبتا محدود بود و برای رفتن به بخش مربوط به ناهار فقط بیست دقیقه فرصت داشتیم در حالی که نیم‌ساعت برای این کار در نظر می‌گرفتیم. ایشان تأکید زیادی روی نظم و حضور به‌موقع داشتند و انتظار داشتند که ساعات ناهار و نماز را با دقت رعایت کنیم. من حتی برای چند روز به خاطر انجام کار تا دیر وقت اقدام به نوشیدن چای نکردم تا سر زمان مقرر به نوبت تحویل کار بدهد و آرامش من در این فرایند پایین بود. با این وجود اغلب کار را با ماندن بیشتر از ساعات کاری و فشار زمانی تحویل می‌دادم، اما او تنها به انتقاد بسنده می‌کرد و از من تشکری نکرد. طراحی کاربری من تا حدودی خوب بود و از لحاظ کسب‌وکاری هم وضع خوبی داشتم، اما او نسبت به یک ایراد کوچک در رابط کاربری خیلی حساس بود و آن را به صورت جدی مطرح می‌کرد. سوالات کوتاه من را هم با انتقاد پاسخ می‌داد و در برخی روزها به دلیل عواملی مانند آرامش گرفتن، شستن دست و صورت یا گرم کردن غذا، شروع کار با تأخیر مواجه می‌شد که او این تأخیر را با مانیتور تحت نظر می‌گرفت. با کارکنان عادی برخوردی دوستانه نداشتند و برای مدیران بالادست چای تهیه می‌شد، در حالی که برای کارکنان معمولی این امکان وجود نداشت. آشپزخانه نیز دور بود و با شدت برخی محدودیت‌ها نوشیدن چای برای ما دشوار می‌شد. رفتارش خیلی رسمی و خشک بود، گویی در محیطی نظامی عمل می‌کردیم. در مجموع، آن تجربه برایم بسیار ناخوشایند بود.