گاهی به عقب نگاه میکنم و تجربهام از کار در تابش نور قم را اینگونه به خاطر میآورم که شرکت خانوادگیای است در حوزه آرایشی و بهداشتی. دو ماه اول حقوقی به من تعلق نگرفت و پس از آن پرداخت از طریق شرکت واسطهای بیمه انجام میشد. سفته سفید پشتنویسی نشدهای از من میخواستن با حضور ضامن اداری همراه با فیش حقوقی که باید حضوری به سازمان ارائه شود و امضا گردد. یه ماه حقوق به شکل ذخیره میماند و از ماه دوم پرداخت میشد؛ یعنی همیشه انگار شرکت یک ماه عقب میماند. گاهی با فروش بیشتر، تا دو ماه هم ممکن بود پرداخت نشود. ساعت کاری از ۸:۳۰ تا ۱۷ بود و پنجشنبهها تا ساعت ۱۴ میرفتیم؛ به طور متوسط حدود ۴۵ ساعت در هفته کار میکردم. زمان ناهار ۳۰ دقیقه بود که باید سر میز خودمان صرف میکردیم و با کسی صحبت نمیکردیم. تکنولوژی در شرکت وجود نداشت و همهچیز به شیوهای کاملا سنتی انجام میشد. مدیر عامل به طور رسمی نقش کلیدی ندارد و مدیر اجرایی در اکثر پوزیشنها حضور دارد و تصمیمگیر نهایی محسوب میشود. اگر تمایل به همکاری نداشتیم، ناگهان تصمیم به قطع قرارداد گرفته میشد و هر زمان که صلاح میدانستند میگفتند که دلیلش چیست؛ حتى با بهانههایی مثل سردرد یا اینکه وقت دیگری صحبت کنیم، پاسخی داده میشد. در مورد اضافهکاری پاداش یا حقوقی دریافت نمیکردم، اما انتظار داشتند که بیشتر از ساعات اداری حضور داشته باشم. جلسات زیادی برگزار میشدند که نتیجهای مشخص نداشتند و بهقول خودشان سلیقهای بود؛ در نهایت یک نفر با نظر خودش تصمیم را میگرفت.