حدودا سال‌ها در این شرکت کار می‌کردم و همواره احساس می‌کردم که مدیران تاحد زیادی به حقوق و رفاه کارکنان توجه دارند و تلاش می‌کنند شرایط مطلوبی برای همه فراهم شود. وقتی مجبور شدم به دلیل مهاجرت از شرکت جدا شوم، به خاطر تغییراتی بود که در آن زمان وجود داشت، در غیر این صورت فکر می‌کنم شرکت واقعا با وجدان و خلاقی است. از تیم حرفه‌ای و عالی پارمیس تشکر می‌کنم و برای شما موفقیت‌های بیشتر آرزو می‌کنم.

اول به من وعده‌های گرمی می‌دن و از روزای اول به ظاهر محیطی دوستانه و صمیمی نشون می‌دن تا حس راحتی کنم. می‌فهمم که برخوردشون خیلی گرم و محبت‌آمیزه تا به همکاریا نزدیک بشن، اما به محض این که باهاشون هم‌رنگ بشی احساس می‌کنی پشت این رفتارها یه اصول زیرکانه هست که شاید برای دوام کار لازمه پاره‌ای از واقعیت‌ها رو نادیده بگیریم. بین همکارا تفاوت‌ قائل می‌شن و هرچی که بگن با لبخند قبول می‌کنی چون به نظرشون این طبیعی و پذیرفته است. ساعات کار هشت تا نه ساعته ولی به‌زعم خودشون فقط هشت محاسبه می‌شه و با نیم ساعت ناهار و گاهی سرویس‌دهی یا قطع و وصل تلفن، میزان زمان رو کم می‌کنن. مرخصی به سختی داده می‌شه و اگر بخوای خارج بشی با تهدیدی از نظر سفته یا سنوات مواجه می‌شی. حقوق بعضی از همکارا از حداقل‌های قانونی کمتره و پرداخت‌ها چند مرحله‌ای و با تاخیر انجام می‌شن. منابع انسانی رفتاری تند و قاطع داره که باهاش برخورد می‌کنن و هرچی اعتراض کنی رو قانونه می‌دونن و اجازه‌ی ابراز نظر نمی‌دن. روزهای مختلف گاهی با مشتری‌های پرتنش پر می‌شه و من هم گاهی شاهد درگیری و داد و فریاد اونجا بوده‌م. روی قراردادها خیلی محتاط باشی چون به نظر می‌رسه صحت و وضوح کامل وجود نداره و خیلی از تعهدات رو مبهم می‌گن یا زیرش می‌زنن. هر قولی که داده باشن در نهایت ممکنه به شکل دیگری بیان بشه و تو رو با اصطلاحاتی سردرگم کنند. فضای کار حس می‌شه که دوربین و شنود وجود داره و با بعضی از رفتارها، احساس کنترل شدید روی کار و زندگی شخصی رو می‌دیدی، حتی گواهی چت‌های خصوصی هم قابل بررسی است. در مجموع، واقعا احساس می‌کنی که انتشار حقیقت‌ها با توهم روشنفکری و کرامت کاری متفاوت می‌شن و برخی از وعده‌ها با واقعیت همسو نیستن.

در شرکت پارمیس تجربه‌ای مشابه از یک برنامه‌نویس C# داشتم با فضایی کاملا خشک و بی‌روح. ارتباطات بین همکاران به طور کامل محدود بود و هیچ‌گونه گفتگویی بین افراد مجاز نبود. ناهار برای من به شکل خیلی جدی و فیکس تعیین می‌شد و ساعت‌های کاری همواره طولانی بود. از طرف کارفرما قرارداد دو ساله به من پیشنهاد شد. این محیط را خشک‌ترین جایی دانستم که تا حالا تجربه کردم. فقط دو هفته در آنجا ماندم تا اینکه فهمیدم نمی‌توانم ادامه بدهم و از همانجا جدا شدم.