در دوران سال‌های دو هزار و بیست تا دو هزار و بیست و دو در دفتر فنی شرکت مکانیک آب تبریز واقع در شهرک رجایی مشغول به کار بودم و مسئولیت ترسیم نقشه‌های فنی و تهیه BOM را داشتم. به خاطر فشار کار و خطا در ترسیم نقشه، آسیب شدید دیسک گردن گرفتم که به طور مستقیم ناشی از ضربه‌ای بود که از سوی مافوقم وارد شد و بعدها همان شخص گفت که باید گردنم را بشکنم. پس از گزارش به مدیر مستقیم، با مزاحمت روبه‌رو شدم. شنیده‌ام پیش از من نیز یکی از همکاران خانم در همان مجموعه از الفاظ توهین‌آمیز رنج برده و پس از اعتراض قراردادش تمدید نشده بود؛ نشانی از مشکلات عمیق‌تر در فرهنگ کاری آنجا است. کارفرما وقوع حادثه را انکار کرد، ادعا کرد مشکل از قبل وجود داشته و مرا به زودرنجی متهم کرد. در همان محیط بارها مورد آزار روانی، توهین و فحاشی قرار گرفتم و پس از اعتراض، روندی نامناسب در پیشگیری از عود این رفتارها دنبال شد. افراد مرتبط بارها اعلام می‌کردند که «خدایی نیست» و هر کاری که بتوانی انجام بده، حتی اگر شکایت کنی. پس از آن هم تهدید شدم. دوره‌ای نیز به بهانه‌های مختلف احیا یا کنترل ایمنی برگزار کردند و امضا گرفتند تا استخلاص مسیر پیگیری حقوقی را دشوارتر کنند. در نهایت، به دلیل شدت آزارها، فشار روانی و نبود سازوکار عادلانه برای پیگیری، مجبور به ترک کار شدم؛ ترک به صورت اجباری و تحت فشار شدید بود و نه اخراج رسمی. امروز همچنان از درد مزمن گردن رنج می‌برم؛ هزینه‌های درمان شامل فیزیوتراپی، داروها، MRI و مراجعات مکرر پزشکی زندگی‌ام را به‌شدت تحت تأثیر قرار داده و کیفیت زندگی‌ام را کاهش داده است. مدیر مستقیمم دیگر پاسخگوی تماس‌ها نیست و مرا بلاک کرده است. کسانی که گفتند این ماجرا را به دلیل حفظ جایگاه مدیریتی‌اشان باید سکوت کرد، از پیگیری من جلوگیری می‌کردند. با توجه به تجربه‌ام، به نظر نمی‌رسد در مدیران آن مجموعه وجدانی وجود داشته باشد. این رفتارها نه تنها جسم و روح مرا آسیب زد، بلکه نشان می‌دهد برخی محیط‌های کاری تا چه حد می‌توانند از مسئولیت‌پذیری، انسانیت و اصول اخلاقی فاصله بگیرند. اکنون در محیط کاری بهتری مشغولم، اما این تجربه به من آموخته است که باید بسیار محتاط‌تر باشم و حقوق خود را جدی بگیرم. شاید روایت کردن این تجربه به دیگران کمک کند تا زودتر از چنین موقعیت‌هایی عبور کنند. آرزوی سلامتی و آرامش جسمی و روحی برای همگان.

برای انجام کارهای دم دستی و خسته کننده چند تا جوان استخدام میکنن و امکان پیشرفت شغلی وجود نداره.فرهنگ سازمانی به شدت سمی داره و شایعه و حرف توش خیلی زیاده بهتره که دنبال کار در شرکت های دولتی یا نیمه دولتی تبریز باشین مثل موتوژن و تراکتور و پمپیران و... ****خانم ها هم به هیچ عنوان دنبال کار در بخش فنی این شرکت نباشن بخاطر یک‌سری مسائل اخلاقی که قلم ها از نوشتنش شرم دارند.در صورت ایجاد مشکل هیچ نهاد رسیدگی کننده وجود نداره نه حراست داره و نه مدیری که رسیدگی کنه.***** در بی نظمی این شرکت همین بس که فاقد بخش کارگزینی و مدیریت منابع انسانی هست!! حقوق هم یک میلیون بالای قانون کار همراه اضافه کاری واسه همین هم هزارتا منت میزارن البته!!! **قرارداد دو ماهه یا سه ماهه می‌بندن البته قرارداد رو به خودتون نمیدن برخلاف اکثر شرکت ها!!! هیچ گونه امکانات رفاهی نداره و حداقل حقوق رو دریافت می کنید.نه سرویس داره و نه پارکینگ برای ماشین خودتون. حق و حقوق سختی زیان آوری کارگران هم اصلا پرداخت نمیشه و فاقد طبقه بندی مشاغل هست. در پناه حق موفق باشید/به امید پیروزی جوانان ایرانی