برای مصاحبه وارد شرکت وابسته به یک مجموعه شدم و از همان ابتدا حس می‌کردم با جلسه‌ای طولانی روبه‌رو هستم. وقت مصاحبه مشخص بود اما من نیم ساعت زودتر رسیدم و کار پر کردن حدود پنج فرم کاغذی را شروع کردم که خیلی طول کشید؛ تقر

مدوسا دکور یکی از جاهای عجیب و بد بود برای کار کردن. داستان از همون اول بوی نامطبوع کارخانه اذیتم می‌کرد و هر چی فاسد و دورریز بود مثل این که به چشم مسئولان ضایعات محسوب نمیشد. ساعات کار رسمی که بهمون می‌گفتن بین ۷:۴۵ تا

کارمندایی که با کلی امید میان اونجا کار میکنن و موقع استخدام کلی ادعا میکنن ما بهترینیم ما براتون بهترین هارو فراهم میکنیم و تو شرایط سخت جوری زیر پاتو خالی میکنن که آرزو میکردین کاش هیچ وقت با این شرکت آشنا نمیشدید مدیر

قبلاً یه خانمی اونجا بود که مدیریت داخلی دفتر رو انجام می‌داد و واقعاً شرایط خیلی بهتر بود. کارها نظم داشت، برخوردها مناسب‌تر بود و حداقل محیط کاری قابل تحمل بود. ولی از وقتی ایشون رفت و خود مالک تصمیم گرفت مدیریت رو دس

یه مدیر داره که انگار از بچگی یه عالمه عقده و گره با خودش آورده و به‌جای اینکه یک‌بار بشینه با خودشون روبه‌رو بشه و حلشون کنه، تصمیم گرفته همه رو سر کارمندها خالی کنه؛ انگار هر فشاری که خودش توی زندگی کشیده، باید حالا چن

وقت من رو اینجا از دست دادم؛ مهارتِ من که واقعاً توی این کار بود، فقط برای این مجموعه کار می‌کرد. مدیران ارزش کافی به تیمشون نمیدن و به راحتی ما رو به کارفرمایی می‌فرستن که هیچ حمایتی نمی‌کنه. پرداخت‌ها با تاخیر انجام می