شرکت خیریه متوسلین به امام رضا علیه‌السلام را تجربه کردم، و می‌خواهم با نگاهی آلوده به احساسات و بدون فیلتر، وضع را بیان کنم. اول اینکه تیم فنی با وجود پروژه‌های خوب، موقعیت حقوقی و مزایای مناسب را به دست نمی‌آورد و فشار کار بی‌وقفه روی تیم برنامه‌نویسی می‌افتد. نگرانی اصلی این است که تولید، تاخیرها و فشارها به عهدهٔ همان تیم می‌افتد، در حالی که پاداش‌ها و امتیازات جای دیگر می‌روند. به نظر می‌رسد بخش منابع انسانی و خدمات، وضعیتی نسبتاً آسوده دارند؛ برخی افراد حقوق و مزایای بهتری دریافت می‌کنند و نیازی به تلاش روزمره‌ی فنی‌ها احساس نمی‌شود. خدمات آن‌ها به شکل غیررسمی وارد اتاق تیم فنی می‌شود، استراحت می‌کنند و گاه پاهایشان را روی میز می‌گذارند. اگر فنی‌ها بخواهند به مدیران اعتراض کنند، رئیس غالباً ترجیح می‌دهد موضوع را از مسیر نیروهای مشابه یا منابع انسانی پیگیری کند. به طور کلی حمایت ملموسی از تیم فنی وجود ندارد، فرصت ارتقا تقریبی نیست و تسهیلات و وام‌ها بیشتر به مدیران و بخش‌های دیگر اختصاص می‌یابد. حقوق به گونه‌ای است که برخی افراد حتی توانایی تعمیر موتور یا ماشین خود را ندارند و برای تامین هزینه‌های ماهانه مجبور می‌شوند پروژه‌های جانبی بگیرند تا اجاره و قسط‌ها پرداخت شود. در نهایت، هرچند عنوان مهندس را به کار می‌برند اما شرایط حقوقی و تسهیلات شبیه کارگرانی است که با فعالیت‌های پیک موتوری مشغولند.