ارمغان راه طلایی

کامپیوتر، فناوری اطلاعات و اینترنت · تهران

تجربه کاری

سلام من کلا چند روز وارد سازمان شدم اول بگم که این شرکت هیچ مزایای نداره به یک روز نرسید که منو برای استخدام تائید کردن و از من یک سفته 500ملیونی گرفتن در صورتی که داخل قرار داد این مبلغ درج نشده بود از نظر سوال فنی که هیچ مصاحبه ای صورت نگرفت و یک سری کارای سبک و الکی از من میخواستن من برای بخش فنی بودم و مدیریت اونجا طی جلساتی جوری از قسمت فنی بد گویی میکرد که انگار مجبور بوده باهاشون کار کنه وقتی امدم بخش فنی همه متعجب بودن از دیدن من گویا اطلاعی بهشون ندادن و کل کار من مخفیانه صورت گرفت که این از دید من نشون میده مدیریت شرکت پر حاشیه است از دختری که در بخش منابع انسانی هست نگم براتون یک ادم بسیار بی فرهنگ و بد برخورد. بود که توی این یک هفته بشترین عذاب رو برای من داشت.مشخص بود خودشو گم کرده و در اون جایگاه نیست همه چی رو به زور از شما میگیرن و خیلی سخت پس میدن مثلا نشسته بودم به من گفتن باید سفته 500ملیونی امضا کنی و نزاشتن از اتاق برای مشورت حتی بیام بیرون.به شدت هم با قسمت فنی شون مشکل داشتن دلیلشونم نفهمیدم.در صورتی که بخش فنی فقط از پرداخت نشدن حقوقشون که سه ماه گذشته گله داشتن . جالب اینه که هر طبقه از دست شرکت ناراحت بود و این میتونستی توی اسانسور متوجه بشیهمه گله میکردن شرکت جالبی نیست

ارمغان راه طلایی

کامپیوتر، فناوری اطلاعات و اینترنت · تهران

تجربه کاری

از روز اول که بگم که مدیر فنی امد مصاحبه بوی بد میداد مثلا مهندس بود با یه تیشرت کثیف مشغول به کار شدم به من قول حقوق صحبت شده توی مصاحبه رو دادن ولی واریزی من شد وزارت کار اینم بگم به شدت دروغ میگن باورتون نمیشه (هم مدیرعامل هم مدیر فنی هم منابع انسانی) بیگاری شدید میکشن ریالی پاداش نمیدن. پرداختیم چند پارت میدن. حریم شخصی نداری بهشونم بگی بهت مستقیم میگن برده ماهستی چون توی شرکت ما کار میکنی اجازه داریم سیستم رو مانیتور کنیم بدون این که بهت اطلاع بدن صدا و تصویرتم دائم در حال برسی توسط خود مدیر عامله چون کاری نداره نشسته پای دوربین و چک میکنه. یک داداش بسیان بی ادب دارن که زنگ میزنه راحت توهین بهت میکنه اگرم گله بکنی اخراجت میکنن. بفهمن به کار نیاز مندی نهایت سو استفاده رو انجام میدن. از مدیر فنی بگم که کلا عشق ارتباط با خانم های شرکته روزای اول تنهایی جلسه میزاه بعد باهاشون قهر میکنه جلساتو عمومی برگزار میکنه مزایا هم هیچی نمیدن حتی برای خودشون تقویم و سر رسید درست نمیکنن عید ها و مناسبت های دیگه هم کلا عین روز عادی برخورد میکنن در کل اگر دنبال مشکلات عصبی و روحی هستید به این شرکت رزومه بدید

ارمغان راه طلایی

کامپیوتر، فناوری اطلاعات و اینترنت · تهران

تجربه کاری

اونجا کار میکنید بدونید که صفحه نمایش سیستم شما در حال ضبط شدن است و این و به شما نمیگن هر چیزی رو هم تایپ بکنید ثبت و ذخیره میشه این شرکت برای حریم خصوصی شما هیچ ارزشی قائل نیست و از قبل به شما نمیگه که عده ای میتونن هر لحظه مانیتور شمارو ببین یا بعدا تصاویر ضبط شده رو مشاهده کنن. حتی ممکنه شخصی از این اطلاعات استفاده کنه و تمام پسورهای شما رو سرفت کنه من واقعا با این موضوع مشکل داشتم و همان روزی که متوجه این موضوع شدن از شرکت جدا شدم مشکلات ریز و درشت دیگه هم وجود داره ولی این مهمترین موضوع بود برای من.

ارمغان راه طلایی

کامپیوتر، فناوری اطلاعات و اینترنت · تهران

تجربه کاری

در این مجموعه با محیط کاری غیرشفاف و توضیح‌ناقص روبه‌رو بودم که به شدت بر رفتار حرفه‌ای اعضای تیم مدیریتی سایه می‌افکند. ورود به کار با تجربه‌ای از یک رفتار خانوادگی و نسبتا فاقد احترام همراه است که این فضای نامطلوب به کارکنان نیز منتقل می‌شود و گوش دادن به خاطرات مدیر فنی، تبدیل به عادت روزمره شده است. مدیریت شرکت به نوعی حصار از برخوردهای سلیقه‌ای تبدیل شده و گاهی مدیران، خودباوری و نظرهای قطعی را در هر موضوعی اعمال می‌کنند؛ به طوری که برای حضور در جلسات صبحگاهی با حضور مدیرعامل، صحبت از اهدافی می‌شود که به نظر من هرگز عملی نمی‌گردد و ساختار درآمدی شرکت همواره پیچیده و بحث‌برانگیز است. در پارکینگ، حضور خودروهای گران‌قیمت و معاملات ضمنی مربوط به آن‌ها دیده می‌شد و اگر با چنین نقل‌وانتقال‌هایی برخورد می‌کردید، لازم بود تا از خود واکنش نشان ندهید. حقوق و دستمزد به شکل مداوم فاقد شفافیت بود و فیش حقوقی به سادگی در اختیار کارمندان قرار نمی‌گرفت. تاخیرهای پرداخت به مدت طولانی وجود داشت و وقتی اعتراض می‌کردیم، با پاس‌کاری میان مدیریت‌های مختلف روبه‌رو می‌شدیم و وعده‌هایی می‌دادند که عملی نمی‌شدند. تسویه‌حساب‌ها با پیگیری‌های شبانه‌روزی و کسری‌های قابل توجه انجام می‌شد، حداقل عیدی و سنوات هم با تاخیرهای چندین ماه ارائه می‌شد و مشاهده می‌کردم که بارها کارکنان درگیری‌ها و شکایاتی داشتند. مسئله رفاهی و نگهداری از نظافت هم چندان مساعد نبود. به عنوان نمونه احتمال داشت در سرویس بهداشتی مایع دست‌شویی موجود نباشد و برای دریافت دستمال کاغذی باید پیگیری کرد. میز کار هرگز به‌طور منظم تمیز نمی‌شد و امور رفاهی کمبود داشت. اگر خودرویی داشتید و پارکینگ خالی بود، همان خودرو را باید خارج از شرکت پارک می‌کردید چون جای پارک نبود. غذا را باید خودتان گرم می‌کردید و گاز رومیزی تنها وسیله موجود بود. چای نیز با یک کتری قدیمی باید دم می‌شد و در هر طبقه یخچالی وجود داشت که چندین سال است نظافت نشده بود. در حوزه فنی و تجربه کاری، فرایند تولید نرم‌افزار به صورت سنتی انجام می‌شد و ادعای رعایت روش‌های چابک وجود داشت اما هیچ‌کدام از اصول آن به درستی اجرا نمی‌شد. اکثرا نیروهای باکیفیت یا وجود نداشتند یا به کارهای شخصی خود می‌پرداختند. به عقیده من، آموزش کارآموزی در چنین فضایی می‌تواند ذهنیت اشتباهی از تجربه کاری شکل بدهد. حریم خصوصی کارکنان، امنیت و احترام به آن‌ها با محدودیت‌هایی همراه بود و امنیت فردی به طور کامل تامین نمی‌شد. ساعات کاری به شکل شناور تعریف نشده بود و هر تاخیر کوتاه، با کسر حقوقی سنگین مواجه می‌شد. کسر کار و اضافه کار نیز به صورت شفاف تنظیم نمی‌شد.

ارمغان راه طلایی

کامپیوتر، فناوری اطلاعات و اینترنت · تهران

تجربه کاری

شرکت ارمغان راه طلایی برای من تجربه‌ای بود که با تمام تفاوت‌هاش به شکل واضحی برایم روشن شد. ظاهر ساختمان و موقعیت شغلیم با آنچه در نهایت از یک شرکت IT انتظار داشتم تفاوت زیادی داشت و گویی محیطی شبیه یک کافه–نت دور میدان انقلاب بود، نه مکانی که به حوزه فناوری اطلاعات مربوط باشد. ساعت‌های کاری از هشت و سی تا پنج بعد از ظهر بود و پنجشنبه‌ها تا دوازده و سی. معمولا نمی‌شد به موقع از شرکت بیرون رفت، چون مدیر فنی کنار همکاران می‌نشست و داستان‌هایی از خاطرات خود—نه چندان جذاب—برای سرگرمی تعریف می‌کرد. ورود و خروج به سازمان به طور کامل در اختیار واحد مالی بود. اگر می‌خواستم بدانم در تاریخ یا زمانی که حضور داشتم، چه بود، باید از واحد مالی سوال کنم وگرنه کسر کار می‌خورد. واحدی به نام امور اداری و منابع انسانی وجود نداشت و دفتر هم مثل یک کافه‌نت مدیریت می‌شد. در بحث حقوق و مزایا همه قراردادها با پایه وزارت کار بررسی می‌شد و حتی اگر حقوقی بیش از مبلغی مشخص می‌شد، معمولا با من به عنوان کارگر رفتار می‌شدند. در استخدام وعده داده می‌شد که حقوق به موقع پرداخت می‌شود، اما تنها بخش پایه به‌موقع بود و بخش‌های بالاتر در زمانی نامشخص و به اختیار مدیران پرداخت می‌شد. مساعده‌ای وجود نداشت. یکی از همکاران در یکی از مواقع مشکلات مالی داشت و برای سه ماه بخش دوم حقوق را دریافت نکرد؛ با اعتراض شدید مدیران اصلی روبه‌رو شد و به او پولی پرداخت نشد. از لحاظ امکانات رفاهی، تنها دو مایکروویو برای پنج طبقه وجود داشت که یکی برای مدیران بود و دیگری برای طبقات خاصی از کارکنان. نظافت در سطح مناسبی رعایت نمی‌شد. ساختار شرکت به طور کامل خانوادگی بود و هرچه دلیل و منطق برای اصلاح یک کار ارائه می‌شد، با مخالفت اعضای خانواده مواجه می‌شدم. یک بار تا ساعت ده شب در شرکت ماندیم تا کار انجام شود و بعد از انتظار از اسنپ، یکی از مدیران گفت بیای تا ایستگاه اتوبوس برویم؛ اما تنها با اختلاف و اصرار شدید اتفاق افتاد. اگر تا آخر وقت در شرکت حضور می‌ماندی، فردا باید دقیقا سر ساعت در محل می‌گرفتی، در غیر این صورت کسر کار می‌خورد. مدیران مجموعه ترجیح می‌دادند کارمندان دیر بیاورند تا حقوق آن‌ها را به طرز نامنصفانه‌ای کاهش دهند و بدین ترتیب هزینه‌های شرکت کاهش یابد. موضوع دیگر اینکه اگر یک ماه کاری برای انجام دادن نداشتید، تا وقتی پرسش درباره پرداخت حقوق را مطرح می‌کردید، با شما همکاری نمی‌کردند و از وجودتان به عنوان ویترین فعال استفاده می‌کردند تا شرکت پررونق به نظر برسد. برای تسویه هم اگر پیگیری می‌کردی ممکن بود پرداختی تا دو سال طول بکشد. خلاصه اگر دنبال روزی بودی که حقوقی همان روز به حساب بیاید و زود به زود پرداخت شود، اینجا انتخاب مناسبی نبود و در تصمیم‌گیری‌ات بازنگری کن.

ارمغان راه طلایی

کامپیوتر، فناوری اطلاعات و اینترنت · تهران

تجربه کاری

شرکت ارمغان راه طلایی را تجربه کردم، جایی که وضعیت حقوق و مزایا و امکانات رفاهی کارمندان به وضوح تحت تأثیر مالکیت شرکت است. برخلاف تصور رایج برخی مدیران در شرکت‌های دیگر که می‌گویند هزینه‌ها از جیب خودشان است، اینجا معمولا انعطاف یا قدردانی کم است و فضا به سمت این برداشت می‌رود که مسئولیت مالی بیش‌تری با کارمند است. اغلب کارکنان توانمند مدت زیادی اینجا نمی‌مانند و نرخ جابه‌جایی بالاست. حقوق پایه تقریبا نصف دستمزدی است که تقاضا می‌کنید و در ابتدای هر ماه پرداخت می‌شود، اما سایر بخش‌های حقوق و باقی مزایا به شکل نامنظم و در میانه ماه یا حتی ماه‌های بعد واریز می‌شود. دپارتمان فنی ساختار مشخصی ندارد و رویه‌ها قدیمی و اداری است. مدیر فنی سابقه کار کارمندی ندارد که به درد مشکلات کارکنان بخورد. از آن سو، از آنجا که مدیران بخش‌های مختلف از خویشاوندان درجه یک یکدیگر محسوب می‌شوند، انتظار تغییرات معنادار در شیوه‌های مدیریتی بعید به نظر می‌رسد و در صورت مواجهه با رفتاری نامناسب، احتمال ترک شرکت وجود دارد. اگرچه مدیر فنی در زمینه قواعد کسب‌وکار پروژه‌ها اطلاعات نسبتا خوبی دارد، اما در بخش طراحی و پیاده‌سازی و همچنین معماری برنامه‌ها دانش لازم را ندارد و اغلب با توهم خودبزرگ‌بینی و ادعای «همیشه درست می‌گویم» مداخله‌های غیرضروری مشاهده می‌شود. مرزبندی مناسب با کارکنان ندارد و گاهی رفتارهای کودکانه‌اش حاشیه‌ها و دلخوری‌های کوچکی در واحد فنی ایجاد می‌کند. این سطحی‌نگری را حتی می‌شود از نحوه برگزاری مصاحبه‌های فنی شرکت نیز برداشت کرد. با توجه به این شرایط، بعید است هر کسی بتواند با چنین مدیرانی سازگار باشد و برای همین لازم دیدم به این نکته اشاره کنم. برای کارکنان تازه‌کار، به مدت یک سال ارمغان نسبتا خوبی برای آشنایی با حوزه‌های مختلف IT و طراحی نرم‌افزار است، اما برای افراد باتجربه که دنبال کارهای متفاوت و مسئولیت‌های مهم با مزایا و حقوق مناسب هستند، گزینه مناسبی به نظر نمی‌رسد. برای کسب اطلاعات بیشتر درباره عمق و کیفیت خدمات و محصولات شرکت، توصیه می‌کنم به وب‌سایت رسمی آن مراجعه کنید.

ارمغان راه طلایی

کامپیوتر، فناوری اطلاعات و اینترنت · تهران

تجربه کاری

در تجربه‌م از کار در شرکت ارمغان راه طلایی، به عنوان یک برنامه‌نویس فرانت‌اند، همه‌روزها از ساعت هشت و نیم تا شش عصر فعالیت داشتم و پنجشنبه‌ها تا ظهر کار می‌کردیم. قوانین داخلی چیزی مثل تعطیلی پنجشنبه یا تغییر در ساعات کاری رو اصولا قبول نمی‌کردند و حتی اگه کار هم بود یا نبود، باید شرکت رو روشن نگه می‌داشتیم. اگر تاخیری پیش می‌آمد، برای من کارمند دو برابر کسری کار منظور می‌شد و مرخصی‌های ساعتی هم گاهی به صورت یک روز مرخصی کامل محسوب می‌شد. معمولا قبل از نهایی شدن Deliverables، ساعات کاری رو به من می‌دادن تا امضا کنم و باید دقیقا همه چیز رو بررسی می‌کردم چون اشتباه به زیان من و به نفع شرکت تمام می‌شد، هرچند اگر همه موارد رو گزارش می‌کردی به سادگی اصلاح می‌شد. زیرساخت‌های رفاهی هم خیلی محدود بودن؛ مثلا هر دو ماه یکی دو بسته دستمال می‌دادن و در برخی دوره‌ها تعویض مایع‌های دستشویی و ضدعفونی دفتر به موقع نبود. مجموعا اولویت با شرکت بود و اگه چیزی هم باقی می‌موند، کارکنان خودشون تهیه می‌کردن. حقوق پایه و قرارداد هم مثل خیلی از شرکت‌های خصوصی در پایین‌ترین سطح بود و روال پرداخت‌ها چند قسمتی بود، با تاریخ‌های مشخصی برای واریز وجود نداشت و عمدتا با تاخیر و بی‌سروصدا پرداخت می‌شد. سنوات هم معمولا کمتر از شش ماه بعد از تسویه پرداخت می‌شد و باید چندین‌بار پیگیری می‌کردم تا کارم انجام بشه. عیدی سال ۹۸ رو هم به این شیوه و در تاریخ ۲۸ فروردین پرداخت کردن. شفافیتی در دستمزدها نبود و مدیران روی صحبت درباره حقوق و مزایا خیلی تأکید نمی‌کردند تا وقتی لازم نشود، افزایش حقوقی انجام نشود. تبعیض و وعده‌های غیرواقعی در محیط به چشم می‌خورد و روند کار به‌گونه‌ای بود که ساعات کاری پرسنل می‌توانست متفاوت باشد؛ بعضی‌ها مرخصی زیادی می‌گرفتند و برخی دیگر مداوم می‌آمدند و تفاوتی با هم وجود داشت، اما این مسئله به میزان بار کاری شرکت بستگی داشت. شرکت توسط اعضای خانواده اداره می‌شد و برخلاف تبلیغات، برخورد با کارکنان سنتی و به‌نوعی با ذهنیت‌های قدیمی بود. هر بار که قصد مرخصی داشتیم، ازمان می‌خواستن توضیح بدهیم که به چه دلیل و کجا می‌خواهیم برویم و باید جانشین هم پیدا می‌کردیم تا درخواست موافقت بدهند. سیستم اداری هنوز با کاغذ و پرونده‌های فیزیکی کار می‌کرد و برای رسیدن به امور اداری رفت‌وآمدهای زیادی لازم بود. مدیریت همواره تقصیرها را به گردن دیگران می‌انداخت و مثلا درباره تأیید پرداخت‌ها بهانه‌هایی می‌آورد و ادعا می‌کرد که مسأله از جانب واحد مالی بوده است. گاهی هم دلیل تأخیر پرداخت‌ها با چنین توضیحاتی مطرح می‌شد. روابط کارکی‌ها برایشان حساس بود، به‌خصوص در خود واحدها؛ برخوردهای شخصی با همکاران محدود می‌شد و هیچ‌چیدمان دقیقی برای حفظ حریم خصوصی وجود نداشت. یکی از وظایف مدیریتی، بررسی دقیق ساعات کار از طریق دوربین‌های شرکت بود و حتی ممکن بود شوخی یا کنجکاوی‌های سطحی روی کمدها یا کشوی میزها انجام شود. رفتار مدیر بخش به‌طور کلی غیر حرفه‌ای و تنش‌آمیز بود؛ از ارسال پیام‌های غیرضروری تا مباحثه‌های لفظی که هفته‌ها ادامه داشت. هرکسی که می‌رفت، مدیران می‌گفتند نیروها کارای لازم رو ندارند و