برای مصاحبه وارد شرکت وابسته به یک مجموعه شدم و از همان ابتدا حس می‌کردم با جلسه‌ای طولانی روبه‌رو هستم. وقت مصاحبه مشخص بود اما من نیم ساعت زودتر رسیدم و کار پر کردن حدود پنج فرم کاغذی را شروع کردم که خیلی طول کشید؛ تقریباً یک ساعت و ربع طول کشید و انگار داشتم در یک امتحان شرکت می‌کردم، ای کاش از اول می‌گفتن طول جلسه چنینخواهد بود. بعد گفتن مدیر جلسه نیست و می‌توانم چهل و پنج دقیقه صبر کنم؛ من گفتم نه، بالاخره آن خانم از مدیر خواهش کرد جلسه را جا به جا کنند تا من وارد شوم. مدیر با عجله سؤال می‌پرسید و حتی فرصت نمی‌داد جواب یک سوال را کامل بدهم تا برود سر سوال بعدی؛ در واقع احساس کردم به زمان من توجهی نمی‌شود. فرم‌هایی که پر کرده بودم هم به نظرم غیرحرفه‌ای بود چون رزومه‌مان را در سایت پر جزئیات داشتیم و از ما خواسته می‌شد دوباره همان‌ها را بنویسیم. سوالات طولانی از جنس روانشناسی و کار بود و نکته‌ای دقیق در حوزه فنی مطرح نمی‌شد؛ مشخص نبود دقیقاً از ما چه کاری را می‌خواهند. از آن‌ها پرسیدم آیا قصد ادامه تحصیل یا خروج از کشور داری؟ یا چند ساعت در روز می‌توانی مفید کار کنی؟ طوری صحبت می‌کردند که انگار بیش از حد قانون کار انتظار دارند، از ۷:۳۰ صبح تا حدود ۵:۳۰ عصر بدون استراحت. زبان انگلیسی هم بیشتر به صورت شفاهی بود، پس باید خوب باشد. به طور کلی اگر مرز بین کار و زندگی برایت مهم است، اینجا خیلی به آن توجه نمی‌شود؛ انگار از آدم می‌خواهند صبور، مستعد و همزمان قادر به مدیریت حجم بالای کار باشد— یعنی اگر بتوانی مثل یک ربات کار کنی، شاید مناسب باشی. در کل تجربه‌ام خیلی آشفته، پر از بی‌نظمی و با توقعات غیرواقعی بود.