شرکت فاطمی به‌عنوان یک تجربه کاری برای من حدود هفت ماه طول کشید؛ سه ماه تمام‌وقت و چهار ماه پاره‌وقت بود. موسسه سال‌هاست در حال فعالیت است و به نظر می‌رسد که معمولا رضایت کارمندها به‌راحتی تامین می‌شود. اما از همان ابتدای ورود، به من گفته شد که در فضای کار آزادی کامل دارم و باید خلاقیت بسازم. با این حال از روز اول مشخص بود که مدیرعامل و مدیر داخلی همه‌چیز را کنترل می‌کنند؛ به عنوان نمونه اگر قرار بود خبرنامه بنویسم، آن‌ها تصمیم می‌گرفتند که آیا ویرگولی استفاده کنم یا نه. خلاصه اینکه از کارمند انتظار خلاقیت استیوجابز می‌رود ولی کارمند باید فرمانبردار مدیران باشد، با این دستور که نه فقط با چشمان قربان نگاه نشود، بلکه حتی دریل‌ها هم پشت سر هم نباید لبخند بزند و مگر از ساعت‌های کاری خارج هم برایشان باید زمان گذاشت، البته با حقوقی که به اندازه وزارت کار است. برایشان پایان کار معنی مشخصی ندارد؛ مثلا در ساعات اخیر شب پیام می‌فرستند که در تلگرام، به‌جای فاصله یک خط، یک و نیم فاصله در پایان پاراگراف اول منظور شود. تماس‌های تلفنی و اینترنت به‌طور مستقیم تحت نظارت قرار می‌گرفت و رفتاری بی‌ادبانه می‌دیدم. حالا که به آن دوره می‌نگرم، آن هفت ماه برایم مثل یک اسارت به‌نظر می‌رسد.