شنیدن تجربهای از این دست باعث شد خیلی زود نسبت به چنین فرصتهایی احتیاط کنم. من اون جایی رو که بهش میگن دادفلامینگو تجربه کردم و نتیجهاش این بود که به هیچ عنوان با خریدن وعدههای حقوقی فریب نخورد. اونجا عملا سازوکار کارآموزی به شکل گسترده وجود داشت؛ فارغالتحصیلهای دانشگاههای معتبر رو جذب میکردن، اما بعد از مدتی به بهانههای مختلف از کارشون استفاده میکردن و از پروژههاشون خلاص میشدن. از نظر حقوقی هم چندان پولی دریافت نمیشد و قراردادی که وعده میدادن معمولا طول میکشد تا نوشته بشه و اکثر دو ماه اول خبری از حقوق نبود. اضافه کاری واقعا وجود نداشت یا اگر بود، مبلغ ثابتی بود که هر ماه پرداخت میشد و از حقوق کسر میشد؛ بیمه و مالیات هم که معمولا به صورت دقیق محاسبه نمیشد. حتی استفاده از یک خط تلفن ثابت هم به شما داده نمیشد و باید با خط خودتون تماسها رو انجام میدادید. قسمت حضور و غیاب و قوانین هم به شکلی بسیار غیرمنصفانه اجرا میشد. دستگاه ثبت حضور و غیاب وجود نداشت و برای برخی افراد هیچ قانون مرخصی یا محدودیت زمانی لحاظ نمیشد. برای برخی تیمها ساعات کاری از یازده صبح شروع میشد و هیچ کس حق اعتراض پیدا نمیکرد. به طور کلی هر چه کمتر فعال و وظیفهشناس باشید، بیشتر تشویق میشوید و بالعکس، افراد با وجدان کاری و فعال، با تمسخر مواجه میشدند. در نهایت به خودم یادآور شدم که گول ظاهر فریبنده چنین شرکتهایی را نخورم؛ خیلیها به خاطر ظاهر فریبنده و وعدههای جذاب، ناباورانه زیربار این جور رفتارها میروند. با این تجربه فهمیدم که لازم است دقیق و با احتیاط تصمیم بگیرم و از چنین فضاهایی دوری کنم.