در سالگرد خروجم از این شرکت، دوست دارم تا با صدایی آرام و صادق حرف‌هایم را بزنم. از مدیر محصول که به نظر می‌رسد بیشتر از سایرین به تشویق و پاداش نیاز دارد و به مشکلات تیم توجه می‌کند، تقاضای افزایش حقوق دارم تا او بتواند برای خانواده‌اش غذا تهیه کند و از این منظر فشار روی سایر همکاران کمتر شود. همچنین احساس می‌کنم رفتار برخی مدیران نسبت به کارمندان پایین‌دستی با اضطراب و ترس همراه است و می‌خواهم بگویم که برخی اوقات حرف‌هایشان بیش از هر چیز جنبه تبلیغاتی دارد و واقعا اثرگذاری چندانی ندارد. با این حال به نظر می‌رسد که وضعیت امنیت شغلی برای خیلی‌ها در حال حاضر مطلوب نیست و از ترس شکایت ممکن است ترجیح دهند سکوت کنند. در نتیجه به همکارانم می‌گویم که مراقب باشند، زیرا برخی از مدیران تنها ظاهر پرطمطراق دارند و اقدام مؤثری انجام نمی‌دهند. با تشکر از شما.

شرکت تایگر را تجربه کردم اما واقعا حس می‌کردم در خانه‌ای از فرمانروایی خانوادگی سختگیرانه گیر افتاده‌ام. رئیس اصلی، پیر خانواده است که ذهنش با گذشت زمان کند می‌شود و اغلب نمی‌تواند به طور مستقیم کارها را مدیریت کند؛ اما هر از گاهی وارد می‌شود، سلام می‌کند و به نظر می‌رسد می‌خواهد نشان دهد که حضور دارد. برخی اوقات با آرامش آرام وارد می‌شود و به من و همکاران تذکر می‌دهد که چرا تمرکز نکرده‌ایم یا کار درستی انجام نداده‌ایم. در این شرایط، فشار اقوامی از نیروهای دیگر هم به همراه می‌آید تا با مقایسه‌ها و یادآوری‌های مداوم، حس کنید که شما هم باید همانند آنها کار کنید و با صرف ساعت‌ها کار و ناهار کوتاه، از دیگران عقب نمانید. در این میان با افزایش نرخ برداشت از حقوق برای مواردی چون تاخیر، کشیدن سیگار یا پوشش نامناسب، تقاضا می‌شود که مبالغی کسر شود و در نهایت کارمند دریافت نکرده‌ای هم بدهکار شوند. نخست‌وزیرخانه—پسر ناخلف خانواده—صرفا با صدای بلند و پشت دوربین حضور دارد تا نظارت کند، اگر پدر نارضی باشد پس از دیدن وضعیت، با زبان تند واکنش نشان می‌دهد و از مدیریت دقیق شرکت سخن می‌گوید. این افراد به‌طور مداوم به‌دلخواهی خود تکیه می‌کنند و از مواردی که به نفعشان است بهره می‌برند، اما باقی مواردی که به ضررشان است کنار می‌گذارند. آیین‌های مرخصی نیز به گونه‌ای محدود شده است، به‌طوری که هر ماه تنها دو روز اجازه مرخصی دارید که برای آن باید از چهل و پنج نفر امضا و اثر انگشت بگیرید و در صورت تأیید مدیر به دفتر مربوطه مراجعه کنید. به‌علاوه، در طول مرخصی همچنان با شما در تماس خواهند بود. تاخیرهای طولانی هم به شکل محسوسی جریمه می‌شود؛ برای نمونه تاخیری طولانی می‌تواند منجر به کسر حقوق شود. به ویژه در فصل نزدیک به عید، رفتارها و شیوه‌های مدیریتی به شدت تحت‌نظرند تا مبادا عیدی یا حقوق شما از دست برود، اما پس از عید و با انعقاد قراردادهای جدید، هیئت مدیریتی دوباره به حالت دوستانه و مهربان تغییر می‌کند و مسیر روال کار به روال سابق می‌افتد. امکانات رفاهی اولیه‌ای چون آب، نوشیدنی‌ها و سرویس‌های بهداشتی تا حد امکان فراهم نیستند؛ شرکت فقط دو سه دستگاه آب‌سردکن دارد و معمولا آب را از مخزن پر می‌کنند بدون اینکه به‌روز رسانی کنند. چای هم با بی‌سلیقگی آماده می‌شود و گاهی تفاله‌های نوشیدنی تا پایان روز در لیوان‌ها باقی می‌ماند. برخورد با سرویس بهداشتی هم به گونه‌ای است که بوی ناخوشایندی دارد و گاه به لوله‌کشی و مشکلات فنی اشاره می‌شود که کارکنان را به استفاده از سایر طبقات هدایت می‌کند تا از نظر مدیریتی مخفیانه جابه‌جا شوند. در این محیط، به نظر می‌رسد مدیریت انسانی با رویکردی کنترل‌گر و بعضا تحقیرآمیز عمل می‌کند و وضعیت را به گونه‌ای مدیریت می‌کند که ارزش زمان و انرژی کارمندان به چشم نیاید. به طور کلی، تجربه‌ام از این شرکت نشان می‌دهد که فضای کاری به شدت کنترل‌گرانه است، با معیارهای غیرمنصفانه برای مرخصی و حقوق و با نظارت دائمی که گاهی به فشار روانی منجر می‌شود. بهره‌گیری از منابع انسانی و فراهم کردن امکانات پایه نیازمند بازنگری جدی است تا تعادل بهتری بین کار و زندگی ایجاد شود.

توی تایگر، به من گفتن که اینترنت رو با سیاست‌های داخلی شرکت محدود کنن و دسترسی به اکثر سایت‌ها بسته می‌موند مگر اینکه از قبل اجازه داده باشن. واقعا تعجب‌آور بود که دو راه برای این کار ارائه شده بود: یکی مرورگری که خود شرکت ساخته بود و در اون فقط سایت‌های مجاز باز می‌شدن و بسته به نوع کارت کاربر، دسترسی به یک سایت خاص ممکن می‌شد؛ و دوم افزونه‌ای برای گوگل کروم که دقیقا همین کار رو انجام می‌داد. علاوه بر این، امکان لاگ‌گیری از فعالیت‌های مرورگر و افزونه هم وجود داشت تا بفهمن به کدوم سایت‌ها رفته‌ام و شاید با من برخوردی صورت بگیره. جالبه، نه؟ به نظر می‌رسید اگر دنبال اینترنتی کاملا تحت کنترل شرکت هستی، تایگر گزینه‌ی مناسبی باشه و حتما باید درش استخدام شد.

با توجه به تجربه‌ای که از تایگر دارم، به نظر می‌رسید که تغییرات نام شرکت در طول مدت کم، به دلیل نارضایتی گسترده کارکنان و تجربه‌های کاری ناموفق صورت می‌گیرند. در گذشته این بنگاه با نام‌های تایگر، دی کامپیوتر، هوشمند نوین و پیشگام پردازش دی فعالیت می‌کرد و اکنون با نام دی‌کامپیوتر نوین شناخته می‌شود. این تغییر نام به وضوح نشان‌دهنده نبود رضایت درون سازمانی است. حقوق در اینجا همیشه با ابهام همراه بوده است؛ گاه حقوق به شکل غیرشفاف و با کسرهایی غیرمنتظره از سوی کارفرما کش می‌شود. جریمه‌ها با دلایلی گوناگون و گاها سلیقه‌ای اعمال می‌شدند؛ از از دست دادن یک روز کاری به دلیل ارزیابی مدیران تا جریمه تماس‌های شخصی، که در قرارداد هم به صراحت آمده بود که می‌بایست گوشی را داخل شرکت به دست بیاورید و بیرون تحویل دهید. حتی در مواردی صبحانه سفارش‌ داده‌شده توسط خودتان نیز می‌توانست مشمول جریمه شود. اما فیش‌های حقوقی معمولا دقیق نبودند یا به دو دفتر جدا منتقل می‌شدند و شفاف نبود که حقوق واقعی چقدر است؛ در نتیجه نمی‌شد از حقی که دارید مطمئن بود. همیشه این احتمال وجود داشت که حقوق کامل یا هر گونه مزایای سنواتی و وعده‌های غذای کارمندان به سادگی پرداخت نشود و از درخواست حقوق و مزایا نیز واهمه داشتید. اضافه‌کاری و پاداش‌های وعده داده‌شده نیز به مقدار مشخصی پرداخت نمی‌شدند و گاه به صورت غیرمتعارف از شما انتظار می‌رفت بدون جبران فعالیت کنید. علاوه بر این، انجام کارهای فراتر از شرح شغل معمولا بدون جبران مالی یا رضایت کتبی، امری عادی بود. ممکن بود بدون رضایت شما از جایگاهتان جابه‌جا شوید یا از شما خواسته می‌شد که مسئولیت‌هایی با سطح بالاتر بپذیرید، تنها به این دلیل که مدیرعامل خواسته است، با همان حقوق پایین و سطح مسئولیت بالاتر. یکی از نکات قابل‌توجه بند «وجه التزام» در قراردادها بود که به کارفرما اجازه می‌داد تا خسارت یا غرامت را به‌طور یک‌جانبه مطالبه کند. این مسأله ممکن بود به استیفای خسارت‌های غیرمنصفانه منجر شود و استعفا یا خروج امن را دشوار سازد. معمولا برای ورود به شرکت، یک دوره بدون حقوق هم وجود داشت و بیمه اکثر پرسنل با تاخیر، اغلب بیش از یک ماه بعد از آغاز همکاری پرداخت می‌شد؛ این رفتارها به‌وضوح نقض قوانین به‌حساب می‌آمد. در برخورد با اختلاف با مدیران یا وکیل شرکت، نمونه‌هایی از رفتارهایی مانند تهدید، ارعاب، فریاد، دعوا یا توهین گزارش شده بود و حتی دعوای فیزیکی نیز مشاهده می‌شد. در مورد پوشش و لباس کارکنان، رفتارها به‌صورت سلیقه‌ای اعمال می‌شد و گاهی لباس یک نفر رد می‌شد در حالی‌که لباسی مشابه از همکار دیگری پذیرفته می‌شد بدون توضیح موجه. این روند می‌توانست منجر به اخراج یا ثبت غیبت در سوابق بیمه و حقوق شود و در نتیجه کسر حقوق و تأثیر منفی بر وضعیت بیمه را در پی داشته باشد. در جلسات کمیته انضباطی، کارکنان نقش کمتری در انتخاب اعضا داشتند و جلسات بدون رعایت اصول قانونی تشکیل می‌شد. به‌علاوه، همین کمیته می‌توانست منجر به اخراج بدون پرداخت حقوق کامل گردد. درباره اضافه‌کاری نیز اگر کارفرما موافقت نمی‌کرد، امکان ماندن بیشتر در شرکت وجود نداشت، هرچند وظایفی به فرد محول