من نزدیک چهار سال در این آموزشگاه فعالیت داشتم؛ ابتدا هشت ماه به عنوان معلم حقالتدریس و بقیه مدت را بهعنوان معلم هیئت علمی به کار گرفته شدم. در ابتدای مسیر خیلی خوب بود چون مسیر پیشرفت داشت و مدیران شایستهای وجود داشتند، اما به مرور اوضاع تغییر کرد. با خارج شدن مدیرعامل و مدیران دفتر مرکزی از رویاهای حرفهای، و پدید آمدن نگاه خودمحورانه در آنها، شیوههای مدیریت به تدریج افت کرد و فضای کار به سمت پایین رفت. مدت زمانی که کارمندها با تاخیرهای حقوقی مواجه شدند، این موضوع باعث نارضایتی شد. سال بعد هم همان روند تکرار شد و حقوق با تاخیری طولانی به دست میآمد؛ این موضوع موج اعتراضها را در پی داشت. پس از آن، برخی مدیران شعبه با رویکردی سختگیرانه وارد شدند و به حرف کارمندان گوش نکردند و تهدید به اخراج را مطرح کردند. یک هفته بعد، نامهای از مدیرعامل مبنی بر احتمال استمرار تاخیرهای حقوقی منتشر شد که مشخص بود هیچ پاسخ روشن یا تعهد شفافی دربر نداشت. در نشستهای گروهی، صراحتا بیان شد که مدیرعامل بیشتر به منافع شخصی و رشد خودش فکر میکند تا به وضعیت مدرسها. در نتیجه قراردادهای بهکارگیری گاه به شکلی بود که فهم دقیق آن برای کارکنان دشوار میشد. فیشهای حقوقی هم بهگونهای بود که رمزگشایی آنها دشوار مینمود و بهخاطر مسائل حقوقی و قراردادهای پیچیده، امکان پیگیری دقیق وجود نداشت. بنابراین اگر قصد کار در این مجموعه را دارید، باید به این نکته توجه کنید که چنین شرایطی ممکن است وجود داشته باشد. تنها مزیت قابلتوجه، وجود بیمه تأمین اجتماعی است که برای اعضای هیئت علمی کارکرد دارد و برای کارکنان حقالتدریس، پوشش بیمه معمولا بهطور کامل نیست.
