در خرداد ماه سال گذشته برای مصاحبه عملی به شرکت مرکز گسترش فناوری اطلاعات رفتم تا برای موقعیت برنامه‌نویس شرکت کنم. با دارا بودن هشت سال سابقه تصمیم گرفتم به دلیل شیوع کرونا و نیاز به تغییر سریع، شرکت کنم و کدی بنویسم. وقتی ورود کردم دیدم افراد دیگری هم در آزمون حضور دارند؛ یکی از خانم‌ها پس از نیم ساعت گفت می‌تواند ادامه ندهد و فرصت از جلسه گرفتند. به تدریج هر کس فرصتش تمام شد و ناچار شدند ترک کنند. من با زبان‌های سی‌شارپ، جاوااسکریپت و SQL روی داده‌هایی که گفتند کار کردم، نتایج را نمایش دادم و مورد تأیید قرار گرفتیم. سپس چند تست ماکروسافت با تصاویر پرینت شده را نشانم دادند و گفتند پاسخ‌های سریع بده؛ من همه را فورا پاسخ دادم و در بحث یکی از موارد را با استدلال درست توضیح دادم؛ هرچند گاهی سه تا چهار دقیقه طول کشید تا گزینه درست را بیان کنم. در پایان مصاحبه‌گران، خانم و آقایی که کدها را بررسی کرده بودند گفتند نشان می‌دهی دقیق و با اشتیاقی بالا کار می‌کنی و خیلی به جزئیات دقت داری. از اتاق بیرون آمدم و در راهرو به سمت در خروجی رفتم که همان آقا با عجله برگشت و گفتند دوباره بیایم. دوباره وارد اتاق شدم و صحبت کردند. بدون اینکه بنشینم، با ایستاده پرسیدند انتظارت از حقوق چیست و من پاسخ دادم ده میلیون تومان. ناگهان چهره هر دو نفر تغییر کرد و گفتند باشه، خداحافظ. با اینکه ده میلیون تومان در آن زمان با توجه به سابقه‌ام مناسب به نظر می‌رسید، به نظر می‌رسید باز هم پایین باشد و تماسی از طرف شرکت برقرار نشد. قبل از رفتن فهمیدم فضای کار قدیمی است و به ظاهر سازمانی معمولی اما همچنان پرسش‌هایی برای من باقی ماند؛ چرا حقوق اعلام نمی‌شود و چه مدت صرف مصاحبه‌ها می‌شود تا افراد وقتشان تلف شود؟ واقعا برایم پرسش است. همچنین این سوال برایم مطرح شد که تا چه اندازه شرکت‌ها واقعا به شیوه‌های clean code پایبندند و آیا برای یادداشت و امضای کد از برنامه‌نویس انتظار می‌رود. شاید با تجربه‌های متعددی که دارم، در برخی جلسات، ادعاهای پرطمطراق دیده شده باشد اما در بررسی کدها، خیلی از استانداردهای کوچک و مهم رعایت نمی‌شد. به همین دلیل فکر می‌کنم بهتر است سطحی از احترام و اصول انسانی در برخورد با همه افراد رعایت شود.
