در نخستین تجربهکاریام، فهمیدم که اگر این شرکت نخستین گام حرفهای کسی باشد، شاید بتوان به آن فکر کرد. اما برای من تجربهکار، وجود چنین محدودیت و ماهیت خاصی از کار بود که ارزش بررسی دقیق را داشت. در نهایت، دیدم که نمیتوانم آن را به دیگران پیشنهاد بدهم، مگر اینکه سابقهی کاری اولیهی فرد باشد.
در برخورد با این شرکت تجربهی من به عنوان کارشناس فنی کامل استک بود و میخواهم با صداقت توضیح بدهم که چه شرایطی را دیدم. تیم مدیریتی قبلی که پنج سال حضور داشتند، از تجربه کمرنگی برخوردار بودند و به نظر میرسیدند بیش از آنکه به توسعه و بهبود کارمندان توجه کنند، به روابط داخلی و سهمیهبندیهای نامتعارف بیشتر میپرداختند. برای کارمندان هیچ چشمانداز مشخصی از رشد و پیشرفت وجود نداشت و پاداشها به شکل تبعیضآمیز تخصیص میشد. خدماتیها و نگهبانها از بیمهی تکمیلی و سایر مزایا محروم بودند و منابع انسانی بیشتر به کنترل حضور و ساعات کاری میپرداخت تا حمایت از کارمندان. وعدههای ابتدایی ورود که با اشتیاق بیان میشدند، در عمل به هیچکدام تبدیل نمیشدند و تصمیمگیریها بیشتر به سلایق و دیدگاههای محفلی گره میخورد. سطح حقوق و مزایا به طور نامعقولی پایین بود. از مرداد ۹۸ تیم مدیریتی تازهای آمدهاند و امیدوارم بتوانند فضای کار را بهتر کنند. اما هنوز احساس میکنم که پرداخت اول کیش دربردارندهی اسم زیباست و پشت آن پتانسیل پشتیبانی از کارمندان با ساختار قوی و معتبر به چشم نمیآید.
من هنوز بعد از ده سال در این مجموعه حضور دارم و تجربهام را با شور و اشتیاق ادامه میدهم.
در این شرکت، نخستین تجربه من به عنوان برنامهنویس بکاند بسیار مثبت بود. فضای کار دوستانه و همدلی در میان تیم، همکارانی با دلسوزی و مدیریتی که قدر تجربهها را میداند، از جمله نکات برجسته بودند. جو مجموعه واقعا حس دوستانهای داشت و امکان رشد حرفهای هم بهوضوح وجود داشت. اگر قرار باشد بهترین شرکت ایرانی برای کار را نام ببرم، اینجا حتی از دومین گزینه هم میگذرد. تمامی اینها نتیجه دقت و کیفیت در انتخاب بهترینها از سوی مدیران این شرکت بود. بنابراین من این محیط را به بهترینها توصیه میکنم.
همیشه در اینجا احساس میکنم که شیوه مدیریت در این شرکت بیش از هر چیز دیگری با ثبات و کارآیی فاصله دارد. در طول مدت همکاری، تصمیمگیریها به شکلی ناهمگون و بیثبات به نظر میرسید و در چند ماه اخیر تغییر مکان تیم فنی چندین بار اتفاق افتاد. در کنار این هرج و مرج در حوزههای مختلف وجود داشت. به کارگیری افراد با تخصص بالا و پرداخت حقوق مناسب صورت میگیرد، اما گمان میکنم انتظار از آنها فراتر از توان معمول است، گویا هدف این است که با حقوق بالا انگیزه ارائه تعهد داده شود. از دید من رفتار مدیریتی بیشتر به سمت تکیه بر حقوق بالا و تضمین زندگی مادی است تا مدیریت کارآمد. در برخی مواقع، اعضای تیم فنی ترجیح میدهند ساعات کاری را تا حدی طولانی کنند و در مواردی از خانه کار کردن هم گزارش بوده است. اگر دنبال همکاری فنی با این مجموعه هستید، بهتر است حتما پیش از هر تصمیمی با نفرات فنی صحبت کنید تا چشمانداز روشنتری به دست آورید.
به دنبال تجربهای که در این شرکت داشتم، باید بگویم بیاعتمادی عمیق به آن دارم اما قصد ندارم قضاوت قطعی کنم یا اتهامی به کارفرما بزنم. در این تجربه میخواهم با صداقت بگویم اگر میخواهید واقعا وضعیت کار را لمس کنید، احتمالا بهتر است از نزدیک با این مجموعه ارتباط برقرار کنید و اگر فرصت همکاری موقتی پیدا کردید، به جای حقوق و مزایا، دربارهی رفتارها و رفتارهای احتمالی دیگر با دقت فکر کنید. در نهایت ممکن است با چالشهایی روبهرو شوید و در طی مسیر تنها بمانید، اما اگر خوششانس باشید و از داراییهای شخصیتان چیزی گروگان گرفته نشود، شاید بتوانید واکنش مناسب خودتان را پیدا کنید.
کار با شرکت دادهکاوان هوشمند توسن تجربهای بود که نقاط قوت و ضعفش را به شکل مشخص در ذهن دارم. مدیریت خوب و سازماندهی دقیق شرکت باعث میشد که همواره کارمندان در اولویت باشند و استانداردهای کاری آن از سایر شرکتهای همطبقه بالاتر به نظر برسد. محصولاتی که این شرکت تولید میکند از نظر کیفیت جایگاهی ممتاز در کشور دارد و اخیرا صادراتشان هم رونق گرفته است. فناوریهای مدرنی که به کار میگیرند، نشان میدهد انتظار از ما برای ارائه خروجی با کیفیت بالا وجود دارد و فرصتهای آموزشی حین کار هم فراهم است. به طور کلی نظم و سازگاری داخلی شرکت خوب است، اما فرهنگ کاری همچنان تا حدودی سنتی باقی مانده و مدیریت منابع انسانی با رویکردی قدیمی دنبال میشود، و گاهی شناوری ساعات کاری به شکل کافی انجام نمیشد. در سالهای گذشته مشکلات مالی قابلتوجهی وجود داشت، که از سال ۹۴ به بعد تا حد زیادی برطرف شده است و گاهی ممکن بود پرداختیها با تاخیر کوتاه انجام شود. یکی از نکات منفی، حقوق ورودی کار است که پایینتر از استاندارد انتظار میشود، هرچند با ارزیابی فنی، حقوق و مزایا نسبت به عملکرد تغییر میکند و بهبود مییابد.
من به عنوان فرانتاند، برای یک پروژه استارتاپی استخدام شدم و به طور کامل اختیار رفتوآمد با خودم بود. بعد از سه ماه کار، با تاخیر در واریز حقوق و در نهایت اعلام کنسلی پروژه، گفتند دستمزد پرداخت نمیشود و ارزش کارم تنها برای جیب صاحب ایده است و باید حق و حقوقم را از صاحب ایده بگیرم. در عمل فقط برای کانال و شبکهسازی استفاده شده و برای نیروی انسانی هیچ چیزی جز چای فراهم نبود.
به طور خلاصه و با نگاهی تازه، من مدت چهار سال در این شرکت بودم و چیزهای زیادی یاد گرفتم. مدیریت خیلی ضعیف بود و معمولا پروژههایی که بیسرانجام میماندند یا بدون هدف مشخص آغاز میشدند، تکرار میشد. بلندپروازیهایی که نتیجهای ملموس در کارنامهام به همراه نداشتند، هرچند در زمینههای تکنولوژی باورنکردنی یاد میگرفتم. از همکاران دوستانه و جو خوب فضای کار خوشم میآمد؛ هر تیم، با ویژگیهای خاص خودش، فضایی جدا داشت. اما حقوق به موقع پرداخت نمیشد و گاهی تا چند ماه تاخیر داشتیم. در نهایت آخرین دستکم دو ماه حقوق پرداخت میشد و مابقی مطالباتمان برای ماههای بعد باقی میماند. اغلب همنیروهای قدیمی شرکت یا به دلیل پرداخت نامنظم حقوق یا اختلاف با مدیران از شرکت رفتند. ای کاش اوضاع بهتر شود. خاطرات خوب زیادی از اینجا دارم و برای تمامی اعضای اینفوتک آرزوی موفقیت میکنم.
مدیریت بسیار با دانش و با انگیزه باعث شده که افراد در جایگاههای مختلف از کاری که روزانه انجام میدن لذت ببرن و در راستای شغل خودشون پیشرفت هم داشته باشن. تعداد پرسنل اشتباه درج شده. تا جایی که من میدونم الان شرکت حدود 350 نفر پرسنل داره.
از تجربهای گفتم که در مسیر استخدام با شرکت زیبر داشتم و میخواهم به شکلی تازه و طبیعی روایتش کنم تا نکات اصلی و حس موجود در آن حفظ شود، اما ترتیب جملات و سبک آنها به طور کامل نو باشد. دوست دارم درباره بیاخلاقی و رفتار غیرحرفهای که در فرآیند استخدام با من اتفاق افتاد حرف بزنم و اسم شرکت را مطرح کنم. شرکت زیبر، با آدرس فعلی میدان ولیعصر و آدرس اصلی گیشا، در حوزه طراحی و برنامهنویسی وب و پیادهسازی سرویسهای نوبتدهی آنلاین فعالیت میکند. حدود دو ماه پس از فرستادن رزومه، دعوت به مصاحبه شدم. در طول مصاحبه گفتند اگر همه چیز اوکی باشد و رزومهام تأیید شود، یک مصاحبه تلفنی با تیم فنی انجام خواهد شد و پس از آن نتیجه اعلام میشود. بعد از چند هفته، شرکت با من تماس گرفتند و گفتند برای ساعت سه باید مصاحبه تلفنی انجام دهم. با وجود وضعیت جسمی نامساعد، تصمیم گرفتم دارو و ملاقات پزشکیام را کنار بگذارم و خودم را برای مصاحبه آماده کنم. حتی وضعیت رزومهام هم ظاهرا به پذیرفتهشده تبدیل شده بود. اما وقتی سه شد و تماسی نگرفتند، ساعت چهار رسید و من واقعا دچار اضطراب و ناراحتی شدم چون حال بدنم خیلی بد بود و باید به پزشک میرفتم. با شرکت تماس گرفتم و پرسیدم چرا در ساعت سه تماس نگرفتند. منشی با آرامش گفت که کنسل شده است و گوشی را قطع کرد. برای این شرکت، زیبر، انتظار اینکه وقتی قرار ساعتی را از قبل تعیین میکنید و آن را کنسل میکنید، حداقل یک تماس برای اطلاعرسانی انجام دهید، وجود ندارد؟ کجاست آن عذرخواهی معمول؟ به عنوان کارفرما، آیا هر رفتاری را میتوانند انجام دهند؟ اصولی که باید مد نظر بگیرم: حرفهای بودن حتی در بدترین موقعیتها نیز ضروری است.
در محیطی کاملا مدرن و لوکس کار را آغاز کردم، اما خیلی زود فهمیدم که فضای شرکت نسبت به ظاهرش تفاوتهایی دارد. مدیریت به شدت پیگیر است و پروژهها را به طور شخصی دنبال میکند. جو شرکت گاهی به شکل خانوادگی است اما اختلاف نظرها در برخی مواقع به سرعت تبدیل به پایان کار میشود؛ شنیدهها نشان میدهد که اگر حرفی درباره رئیس در خلوت مطرح شود و به چشم یک نفر دیگر بیاید، فرد مورد بحث به سرعت با واکنش روبهرو میشود و احتمال اخراج وجود دارد. به عبارتی پروسه اخراج در اینجا بسیار سریع است، گویی فرقی نمیکند در چه پروژهای مشغول باشید. روز کاری معمولی اینجا این است که با ورود به شرکت، کمی پس از آن جلسهای با مدیر داخلی برگزار میشود و سپس خداحافظی انجام میشود. سفتهای پنجاه میلیون به عنوان ضمانت اخذ میشود. با دیدن این شرایط تصمیم گرفتم آنجا را ترک کنم.
نا امیدکننده بود که مدیریت به صورت خیلی غیرمنظم و خانوادگی عمل میکرد و هیچ برنامه مشخصی وجود نداشت. تصمیمات ناگهانی و بیپیشینهای گرفته میشدند؛ مثلا یکباره گفتند میخواهند استارتاپی راهاندازی کنند و این کار به شکل آنی اجرا میشد بدون طرح و هدف روشن، و در نهایت به نتیجهای مشخص نمیرسید. در پروژههای بزرگ، کارآموزها به کار گرفته میشدند و انتظار میرفت که کار را به پایان برسانند، اما نتیجه معمولا از کار درستی بیرون نمیآمد و تحویل پروژه به تأخیر میافتاد. از طرف کارفرما هم پرداختها عقب میافتادند و حقوق کارمندان پرداخت نمیشد یا با تاخیر پرداخت میشد. به دنبال این وضعیت، کارآموزها اخراج میشدند و دوباره با استخدام کاراموز جدید همان چرخه تکرار میشد. در نهایت برداشت من این بود که شرکت ادعاهای بزرگی داشت اما وضعیت مالی و اجرایی به این اندازه هم وفق نمیداد. پرداخت حقوقها تا چهار تا پنج ماه عقب میافتاد و به نظر میرسید مدیریت تصور میکند شرکت میتواند دنیا را تغییر دهد، اما به مرور فقط هزینههای چای شرکت و کارهای روزمره را تامین میکرد. به طور کلی رفتار مدیریتی و وضعیت پرداخت حقوق، به اعتماد من ضربه زد و احساس کردم که بهتر است از چنین فضایی دوری کرد.
جمعی از جوانان که از نظر فنی تیم خوبی بودن. محیطی دوستانه و خوش برخورد داشتن. از بروز ترین تکنولوژی ها استفاده میکردن ولی از نظر سخت افزاری سیستم های متوسطی داشتن. ساعات کاری بالا بود. تنها عیبی که من دیدم این بود که بیشتر از اون چیزی که بودن ادعا میکردن.
من حدودا هشت تا به طور دقیقتر میخواهم بگویم بین هشت تا نه ماه با آنها همکاری میکردم، گروه جذب نیرو با برخوردی بسیار مناسب و مثبت کار را پیش میبرد. آنها فرصت یادگیری و پیشرفت را فراهم کردند، اما قرارداد کاری با وجود پیگیریهای من منعقد نشد. در این مدت من تنها یک میلیون تومان دریافتی داشتم و پروژه دسکتاپ شرکت را به خوبی تکمیل کردم. سپس تمرکز تیم به سمت پروژهای با عنوان دسکتاپ انتقال یافت و تصمیم گرفتند روی بخش API کار کنند تا من بتوانم کار را ادامه بدهم. چند خروجی از من گرفتند تا مطمئن شوند کارم را درست انجام میدهم؛ اما گفتند به دلیل مشغله، فعلا باید صبر کنم تا همان تنها برنامهنویس وبی که در بهسا روی پروژه کار میکرد، API را آماده کند. پس از سه ماه بدون توضیح مشخصی، من از گروه تولید کنار گذاشته شدم و از کار مربوطه ریموو شدم. تجربهام از این شرکت به هیچ وجه حرفهای نبود.
به نظر من حضور در چارگون از لحاظ فرهنگ سازمانی و فضای کار، یکی از بهترین تجربههای ممکن بود.
در این شرکت چند ماهی بهعنوان کارمند همکار کارینا مشغول بودم و اوضاع را از نزدیک دیدم. وقتی معرفی شدم، همه با چهرهای آرام و بیاحساس به من نگاه میکردند و خیلی زود فهمیدم علت رفتار سردشان بالا بودن نرخ ترک کارمندان است؛ از موقعیتهایی که بعضیها تنها دو هفته تا دو ماه دوام میآوردند و رفتند، زیاد شنیده میشود. عجیب نبود که یکی از اعضای با سابقهشان هم خود گروه مدیریتی از مجموعه کنار گذاشتند. بعد از مدتی، حجم کارهای کدنویسی به شکل قابل توجهی بالا رفت و نیاز به تغییرات زیادی پدید آمد، اما هیچکس حاضر نبود پشتیبانی لحظهای لازم را ارائه کند. به خاطر محدودیتهای موجود، امکان تست راحت کدم هم برایم فراهم نبود و در نتیجه فشار زیادی روی من افتاد. در نهایت تصمیم گرفتم از شرکت خارج شوم. بهطور کلی دو سه نفر از مدیران آنجا حضور محدود و قابلتوجهی دارند که قدرت زیادی هم بهدست میآورند، اما هیچوقت نمیشه مدیرعامل رو در مراسم یا در فرآیند استخدام دید؛ گاهی هم فقط در پارکینگ دیده میشود و کمتر در جمعها حضور دارد. میتونم از نکات مثبتش اشاره کنم که به منابع انسانی و پیگیریهایشان مربوط میشود؛ آنها توجه بیشتری به تیم دارند و پیگیری میکنند.
در شرکت طاقچه وضع محیط کار به گونهای است که پتانسیل بالای افراد در گروه بدون اینکه به درستی هدایت شود، به هدر میرود. فضای کاری کوچک با تعداد زیادی کارمند در کنار پراکندگی بخشهای مختلف، نبود طراحی مناسب برای محیط کار و نقصان آرامش در فضا باعث میشود انگیزه و بهرهوری کم شود. مدیریت مجموعه هم به دلایل متعددی از جمله ضعف در رهبری و کمبود برنامههای عملی برای بهبود شرایط، نتایج مطلوب را به سمت اهداف بزرگتر نمیبرد. در طاقچه همیشه حرف و بحث درباره مسائل وجود دارد، اما در عمل اقدام کارآمدی مشاهده نمیشود. عدم وجود فرهنگ سازمانی روشن از دیگر چالشهاست که گاهی به نظر میرسد هیچ چارچوب مشخصی برای مشارکت و تصمیمگیری وجود ندارد. با این وجود فعالیتهای محدودی مانند گردهماییهای مختصر شرکت و قدردانی از کارهای خوب انجامشده برگزار میشود، هرچند به اندازه کافی نیست. گاهی آزادی عمل افراد در حوزههای مختلف ناراحتی مدیر را برمیانگیزد و ارتباطات داخلی به دشواری انجام میشود؛ به طوری که با تغییر اعضا یا ورود افراد جدید به سختی میتوان از این تغییرات مطلع شد، اگرچه اخیرا برخی معارفههای کوتاهمدت برگزار میشود. هیچ برنامه عملیاتی مشخصی برای مشارکت کارمندان در بهبود شرایط وجود ندارد و اغلب تنها یک بورد ترلو در دسترس است. همچنین به نظر میرسد احتمال انجام کارهای عملیاتی و مؤثر تنها به افرادی که ارتباط خانوادگی با یکی از مدیران دارند، سپرده میشود و سایرین از فرصتهای کاربردی محروم میمانند. بهکارگیری تخصصها برای حل مشکلات کمتر رایج است و بیشتر به نظرات شخصی و غیرکارشناسی برای پیشبرد امور تکیه میشود، بهسبب ادعای محدودیت بودجه. امید دارم در آینده با ادامه همکاری شاهد بهبودهای ملموس در شرایط کاری باشم.
فضای کار توی این شرکت دوستانه بود و از لحاظ تنوع کار، خیلی خستهکننده نبود. اما باید به نقاط ضعف هم اشاره کنم: مدیریت نسبتا کوچک و فضای شلوغ کار باعث میشد گاهی فشار کار بالا باشد. از نظر رشد حرفهای، با تجربهای که داشتم، بهنوعی پیشرفت مناسبی داشتم. همکاری با افراد متخصص و باانگیزه در این سازمان برای من مفید بود و کمکهایی که از طرف تیم دریافت کردم چشمگیر بود. با این حال در زمینه حقوق و برخی مسائل دیگر از نظر من کمبودهایی وجود داشت که رضایت من را کاهش داد.
من سالها در این شرکت فعالیت داشتم و از حدود دو سال پیش تا حالا تنها جنبهای که قابل توسعه بود، مدیریت نامناسب، تهمت، بیاعتمادی بین همکاران و تمامی نکات منفی دنیای کار بود که حتی در خیابان هم ممکن است تجربهش نکرده باشید. وقتی بحث سوء مدیریت مطرح میشود، فقط مدیران ارشد نیستند که درگیر این سبک رفتارند، بلکه مدیران میانی و سرپرستان نیز از بالا الگو میگیرند و همین مسئله سبب میشود گرمای همدلی میان کارکنان کم شود و جای آن را بیاعتمادی بگیرد و واضح است که چنین فضایی چقدر میتواند بر ساعات باقیمانده روز و روابط خانوادگی اثر بگذارد.
در نخستین تجربهکاریام، فهمیدم که اگر این شرکت نخستین گام حرفهای کسی باشد، شاید بتوان به آن فکر کرد. اما برای من تجربهکار، وجود چنین محدودیت و ماهیت خاصی از کار بود که ارزش بررسی دقیق را داشت. در نهایت، دیدم که نمیتوانم آن را به دیگران پیشنهاد بدهم، مگر اینکه سابقهی کاری اولیهی فرد باشد.
در برخورد با این شرکت تجربهی من به عنوان کارشناس فنی کامل استک بود و میخواهم با صداقت توضیح بدهم که چه شرایطی را دیدم. تیم مدیریتی قبلی که پنج سال حضور داشتند، از تجربه کمرنگی برخوردار بودند و به نظر میرسیدند بیش از آنکه به توسعه و بهبود کارمندان توجه کنند، به روابط داخلی و سهمیهبندیهای نامتعارف بیشتر میپرداختند. برای کارمندان هیچ چشمانداز مشخصی از رشد و پیشرفت وجود نداشت و پاداشها به شکل تبعیضآمیز تخصیص میشد. خدماتیها و نگهبانها از بیمهی تکمیلی و سایر مزایا محروم بودند و منابع انسانی بیشتر به کنترل حضور و ساعات کاری میپرداخت تا حمایت از کارمندان. وعدههای ابتدایی ورود که با اشتیاق بیان میشدند، در عمل به هیچکدام تبدیل نمیشدند و تصمیمگیریها بیشتر به سلایق و دیدگاههای محفلی گره میخورد. سطح حقوق و مزایا به طور نامعقولی پایین بود. از مرداد ۹۸ تیم مدیریتی تازهای آمدهاند و امیدوارم بتوانند فضای کار را بهتر کنند. اما هنوز احساس میکنم که پرداخت اول کیش دربردارندهی اسم زیباست و پشت آن پتانسیل پشتیبانی از کارمندان با ساختار قوی و معتبر به چشم نمیآید.
من هنوز بعد از ده سال در این مجموعه حضور دارم و تجربهام را با شور و اشتیاق ادامه میدهم.
در این شرکت، نخستین تجربه من به عنوان برنامهنویس بکاند بسیار مثبت بود. فضای کار دوستانه و همدلی در میان تیم، همکارانی با دلسوزی و مدیریتی که قدر تجربهها را میداند، از جمله نکات برجسته بودند. جو مجموعه واقعا حس دوستانهای داشت و امکان رشد حرفهای هم بهوضوح وجود داشت. اگر قرار باشد بهترین شرکت ایرانی برای کار را نام ببرم، اینجا حتی از دومین گزینه هم میگذرد. تمامی اینها نتیجه دقت و کیفیت در انتخاب بهترینها از سوی مدیران این شرکت بود. بنابراین من این محیط را به بهترینها توصیه میکنم.
همیشه در اینجا احساس میکنم که شیوه مدیریت در این شرکت بیش از هر چیز دیگری با ثبات و کارآیی فاصله دارد. در طول مدت همکاری، تصمیمگیریها به شکلی ناهمگون و بیثبات به نظر میرسید و در چند ماه اخیر تغییر مکان تیم فنی چندین بار اتفاق افتاد. در کنار این هرج و مرج در حوزههای مختلف وجود داشت. به کارگیری افراد با تخصص بالا و پرداخت حقوق مناسب صورت میگیرد، اما گمان میکنم انتظار از آنها فراتر از توان معمول است، گویا هدف این است که با حقوق بالا انگیزه ارائه تعهد داده شود. از دید من رفتار مدیریتی بیشتر به سمت تکیه بر حقوق بالا و تضمین زندگی مادی است تا مدیریت کارآمد. در برخی مواقع، اعضای تیم فنی ترجیح میدهند ساعات کاری را تا حدی طولانی کنند و در مواردی از خانه کار کردن هم گزارش بوده است. اگر دنبال همکاری فنی با این مجموعه هستید، بهتر است حتما پیش از هر تصمیمی با نفرات فنی صحبت کنید تا چشمانداز روشنتری به دست آورید.
به دنبال تجربهای که در این شرکت داشتم، باید بگویم بیاعتمادی عمیق به آن دارم اما قصد ندارم قضاوت قطعی کنم یا اتهامی به کارفرما بزنم. در این تجربه میخواهم با صداقت بگویم اگر میخواهید واقعا وضعیت کار را لمس کنید، احتمالا بهتر است از نزدیک با این مجموعه ارتباط برقرار کنید و اگر فرصت همکاری موقتی پیدا کردید، به جای حقوق و مزایا، دربارهی رفتارها و رفتارهای احتمالی دیگر با دقت فکر کنید. در نهایت ممکن است با چالشهایی روبهرو شوید و در طی مسیر تنها بمانید، اما اگر خوششانس باشید و از داراییهای شخصیتان چیزی گروگان گرفته نشود، شاید بتوانید واکنش مناسب خودتان را پیدا کنید.
کار با شرکت دادهکاوان هوشمند توسن تجربهای بود که نقاط قوت و ضعفش را به شکل مشخص در ذهن دارم. مدیریت خوب و سازماندهی دقیق شرکت باعث میشد که همواره کارمندان در اولویت باشند و استانداردهای کاری آن از سایر شرکتهای همطبقه بالاتر به نظر برسد. محصولاتی که این شرکت تولید میکند از نظر کیفیت جایگاهی ممتاز در کشور دارد و اخیرا صادراتشان هم رونق گرفته است. فناوریهای مدرنی که به کار میگیرند، نشان میدهد انتظار از ما برای ارائه خروجی با کیفیت بالا وجود دارد و فرصتهای آموزشی حین کار هم فراهم است. به طور کلی نظم و سازگاری داخلی شرکت خوب است، اما فرهنگ کاری همچنان تا حدودی سنتی باقی مانده و مدیریت منابع انسانی با رویکردی قدیمی دنبال میشود، و گاهی شناوری ساعات کاری به شکل کافی انجام نمیشد. در سالهای گذشته مشکلات مالی قابلتوجهی وجود داشت، که از سال ۹۴ به بعد تا حد زیادی برطرف شده است و گاهی ممکن بود پرداختیها با تاخیر کوتاه انجام شود. یکی از نکات منفی، حقوق ورودی کار است که پایینتر از استاندارد انتظار میشود، هرچند با ارزیابی فنی، حقوق و مزایا نسبت به عملکرد تغییر میکند و بهبود مییابد.
من به عنوان فرانتاند، برای یک پروژه استارتاپی استخدام شدم و به طور کامل اختیار رفتوآمد با خودم بود. بعد از سه ماه کار، با تاخیر در واریز حقوق و در نهایت اعلام کنسلی پروژه، گفتند دستمزد پرداخت نمیشود و ارزش کارم تنها برای جیب صاحب ایده است و باید حق و حقوقم را از صاحب ایده بگیرم. در عمل فقط برای کانال و شبکهسازی استفاده شده و برای نیروی انسانی هیچ چیزی جز چای فراهم نبود.
به طور خلاصه و با نگاهی تازه، من مدت چهار سال در این شرکت بودم و چیزهای زیادی یاد گرفتم. مدیریت خیلی ضعیف بود و معمولا پروژههایی که بیسرانجام میماندند یا بدون هدف مشخص آغاز میشدند، تکرار میشد. بلندپروازیهایی که نتیجهای ملموس در کارنامهام به همراه نداشتند، هرچند در زمینههای تکنولوژی باورنکردنی یاد میگرفتم. از همکاران دوستانه و جو خوب فضای کار خوشم میآمد؛ هر تیم، با ویژگیهای خاص خودش، فضایی جدا داشت. اما حقوق به موقع پرداخت نمیشد و گاهی تا چند ماه تاخیر داشتیم. در نهایت آخرین دستکم دو ماه حقوق پرداخت میشد و مابقی مطالباتمان برای ماههای بعد باقی میماند. اغلب همنیروهای قدیمی شرکت یا به دلیل پرداخت نامنظم حقوق یا اختلاف با مدیران از شرکت رفتند. ای کاش اوضاع بهتر شود. خاطرات خوب زیادی از اینجا دارم و برای تمامی اعضای اینفوتک آرزوی موفقیت میکنم.
مدیریت بسیار با دانش و با انگیزه باعث شده که افراد در جایگاههای مختلف از کاری که روزانه انجام میدن لذت ببرن و در راستای شغل خودشون پیشرفت هم داشته باشن. تعداد پرسنل اشتباه درج شده. تا جایی که من میدونم الان شرکت حدود 350 نفر پرسنل داره.
از تجربهای گفتم که در مسیر استخدام با شرکت زیبر داشتم و میخواهم به شکلی تازه و طبیعی روایتش کنم تا نکات اصلی و حس موجود در آن حفظ شود، اما ترتیب جملات و سبک آنها به طور کامل نو باشد. دوست دارم درباره بیاخلاقی و رفتار غیرحرفهای که در فرآیند استخدام با من اتفاق افتاد حرف بزنم و اسم شرکت را مطرح کنم. شرکت زیبر، با آدرس فعلی میدان ولیعصر و آدرس اصلی گیشا، در حوزه طراحی و برنامهنویسی وب و پیادهسازی سرویسهای نوبتدهی آنلاین فعالیت میکند. حدود دو ماه پس از فرستادن رزومه، دعوت به مصاحبه شدم. در طول مصاحبه گفتند اگر همه چیز اوکی باشد و رزومهام تأیید شود، یک مصاحبه تلفنی با تیم فنی انجام خواهد شد و پس از آن نتیجه اعلام میشود. بعد از چند هفته، شرکت با من تماس گرفتند و گفتند برای ساعت سه باید مصاحبه تلفنی انجام دهم. با وجود وضعیت جسمی نامساعد، تصمیم گرفتم دارو و ملاقات پزشکیام را کنار بگذارم و خودم را برای مصاحبه آماده کنم. حتی وضعیت رزومهام هم ظاهرا به پذیرفتهشده تبدیل شده بود. اما وقتی سه شد و تماسی نگرفتند، ساعت چهار رسید و من واقعا دچار اضطراب و ناراحتی شدم چون حال بدنم خیلی بد بود و باید به پزشک میرفتم. با شرکت تماس گرفتم و پرسیدم چرا در ساعت سه تماس نگرفتند. منشی با آرامش گفت که کنسل شده است و گوشی را قطع کرد. برای این شرکت، زیبر، انتظار اینکه وقتی قرار ساعتی را از قبل تعیین میکنید و آن را کنسل میکنید، حداقل یک تماس برای اطلاعرسانی انجام دهید، وجود ندارد؟ کجاست آن عذرخواهی معمول؟ به عنوان کارفرما، آیا هر رفتاری را میتوانند انجام دهند؟ اصولی که باید مد نظر بگیرم: حرفهای بودن حتی در بدترین موقعیتها نیز ضروری است.
در محیطی کاملا مدرن و لوکس کار را آغاز کردم، اما خیلی زود فهمیدم که فضای شرکت نسبت به ظاهرش تفاوتهایی دارد. مدیریت به شدت پیگیر است و پروژهها را به طور شخصی دنبال میکند. جو شرکت گاهی به شکل خانوادگی است اما اختلاف نظرها در برخی مواقع به سرعت تبدیل به پایان کار میشود؛ شنیدهها نشان میدهد که اگر حرفی درباره رئیس در خلوت مطرح شود و به چشم یک نفر دیگر بیاید، فرد مورد بحث به سرعت با واکنش روبهرو میشود و احتمال اخراج وجود دارد. به عبارتی پروسه اخراج در اینجا بسیار سریع است، گویی فرقی نمیکند در چه پروژهای مشغول باشید. روز کاری معمولی اینجا این است که با ورود به شرکت، کمی پس از آن جلسهای با مدیر داخلی برگزار میشود و سپس خداحافظی انجام میشود. سفتهای پنجاه میلیون به عنوان ضمانت اخذ میشود. با دیدن این شرایط تصمیم گرفتم آنجا را ترک کنم.
نا امیدکننده بود که مدیریت به صورت خیلی غیرمنظم و خانوادگی عمل میکرد و هیچ برنامه مشخصی وجود نداشت. تصمیمات ناگهانی و بیپیشینهای گرفته میشدند؛ مثلا یکباره گفتند میخواهند استارتاپی راهاندازی کنند و این کار به شکل آنی اجرا میشد بدون طرح و هدف روشن، و در نهایت به نتیجهای مشخص نمیرسید. در پروژههای بزرگ، کارآموزها به کار گرفته میشدند و انتظار میرفت که کار را به پایان برسانند، اما نتیجه معمولا از کار درستی بیرون نمیآمد و تحویل پروژه به تأخیر میافتاد. از طرف کارفرما هم پرداختها عقب میافتادند و حقوق کارمندان پرداخت نمیشد یا با تاخیر پرداخت میشد. به دنبال این وضعیت، کارآموزها اخراج میشدند و دوباره با استخدام کاراموز جدید همان چرخه تکرار میشد. در نهایت برداشت من این بود که شرکت ادعاهای بزرگی داشت اما وضعیت مالی و اجرایی به این اندازه هم وفق نمیداد. پرداخت حقوقها تا چهار تا پنج ماه عقب میافتاد و به نظر میرسید مدیریت تصور میکند شرکت میتواند دنیا را تغییر دهد، اما به مرور فقط هزینههای چای شرکت و کارهای روزمره را تامین میکرد. به طور کلی رفتار مدیریتی و وضعیت پرداخت حقوق، به اعتماد من ضربه زد و احساس کردم که بهتر است از چنین فضایی دوری کرد.
جمعی از جوانان که از نظر فنی تیم خوبی بودن. محیطی دوستانه و خوش برخورد داشتن. از بروز ترین تکنولوژی ها استفاده میکردن ولی از نظر سخت افزاری سیستم های متوسطی داشتن. ساعات کاری بالا بود. تنها عیبی که من دیدم این بود که بیشتر از اون چیزی که بودن ادعا میکردن.
من حدودا هشت تا به طور دقیقتر میخواهم بگویم بین هشت تا نه ماه با آنها همکاری میکردم، گروه جذب نیرو با برخوردی بسیار مناسب و مثبت کار را پیش میبرد. آنها فرصت یادگیری و پیشرفت را فراهم کردند، اما قرارداد کاری با وجود پیگیریهای من منعقد نشد. در این مدت من تنها یک میلیون تومان دریافتی داشتم و پروژه دسکتاپ شرکت را به خوبی تکمیل کردم. سپس تمرکز تیم به سمت پروژهای با عنوان دسکتاپ انتقال یافت و تصمیم گرفتند روی بخش API کار کنند تا من بتوانم کار را ادامه بدهم. چند خروجی از من گرفتند تا مطمئن شوند کارم را درست انجام میدهم؛ اما گفتند به دلیل مشغله، فعلا باید صبر کنم تا همان تنها برنامهنویس وبی که در بهسا روی پروژه کار میکرد، API را آماده کند. پس از سه ماه بدون توضیح مشخصی، من از گروه تولید کنار گذاشته شدم و از کار مربوطه ریموو شدم. تجربهام از این شرکت به هیچ وجه حرفهای نبود.
به نظر من حضور در چارگون از لحاظ فرهنگ سازمانی و فضای کار، یکی از بهترین تجربههای ممکن بود.
در این شرکت چند ماهی بهعنوان کارمند همکار کارینا مشغول بودم و اوضاع را از نزدیک دیدم. وقتی معرفی شدم، همه با چهرهای آرام و بیاحساس به من نگاه میکردند و خیلی زود فهمیدم علت رفتار سردشان بالا بودن نرخ ترک کارمندان است؛ از موقعیتهایی که بعضیها تنها دو هفته تا دو ماه دوام میآوردند و رفتند، زیاد شنیده میشود. عجیب نبود که یکی از اعضای با سابقهشان هم خود گروه مدیریتی از مجموعه کنار گذاشتند. بعد از مدتی، حجم کارهای کدنویسی به شکل قابل توجهی بالا رفت و نیاز به تغییرات زیادی پدید آمد، اما هیچکس حاضر نبود پشتیبانی لحظهای لازم را ارائه کند. به خاطر محدودیتهای موجود، امکان تست راحت کدم هم برایم فراهم نبود و در نتیجه فشار زیادی روی من افتاد. در نهایت تصمیم گرفتم از شرکت خارج شوم. بهطور کلی دو سه نفر از مدیران آنجا حضور محدود و قابلتوجهی دارند که قدرت زیادی هم بهدست میآورند، اما هیچوقت نمیشه مدیرعامل رو در مراسم یا در فرآیند استخدام دید؛ گاهی هم فقط در پارکینگ دیده میشود و کمتر در جمعها حضور دارد. میتونم از نکات مثبتش اشاره کنم که به منابع انسانی و پیگیریهایشان مربوط میشود؛ آنها توجه بیشتری به تیم دارند و پیگیری میکنند.
در شرکت طاقچه وضع محیط کار به گونهای است که پتانسیل بالای افراد در گروه بدون اینکه به درستی هدایت شود، به هدر میرود. فضای کاری کوچک با تعداد زیادی کارمند در کنار پراکندگی بخشهای مختلف، نبود طراحی مناسب برای محیط کار و نقصان آرامش در فضا باعث میشود انگیزه و بهرهوری کم شود. مدیریت مجموعه هم به دلایل متعددی از جمله ضعف در رهبری و کمبود برنامههای عملی برای بهبود شرایط، نتایج مطلوب را به سمت اهداف بزرگتر نمیبرد. در طاقچه همیشه حرف و بحث درباره مسائل وجود دارد، اما در عمل اقدام کارآمدی مشاهده نمیشود. عدم وجود فرهنگ سازمانی روشن از دیگر چالشهاست که گاهی به نظر میرسد هیچ چارچوب مشخصی برای مشارکت و تصمیمگیری وجود ندارد. با این وجود فعالیتهای محدودی مانند گردهماییهای مختصر شرکت و قدردانی از کارهای خوب انجامشده برگزار میشود، هرچند به اندازه کافی نیست. گاهی آزادی عمل افراد در حوزههای مختلف ناراحتی مدیر را برمیانگیزد و ارتباطات داخلی به دشواری انجام میشود؛ به طوری که با تغییر اعضا یا ورود افراد جدید به سختی میتوان از این تغییرات مطلع شد، اگرچه اخیرا برخی معارفههای کوتاهمدت برگزار میشود. هیچ برنامه عملیاتی مشخصی برای مشارکت کارمندان در بهبود شرایط وجود ندارد و اغلب تنها یک بورد ترلو در دسترس است. همچنین به نظر میرسد احتمال انجام کارهای عملیاتی و مؤثر تنها به افرادی که ارتباط خانوادگی با یکی از مدیران دارند، سپرده میشود و سایرین از فرصتهای کاربردی محروم میمانند. بهکارگیری تخصصها برای حل مشکلات کمتر رایج است و بیشتر به نظرات شخصی و غیرکارشناسی برای پیشبرد امور تکیه میشود، بهسبب ادعای محدودیت بودجه. امید دارم در آینده با ادامه همکاری شاهد بهبودهای ملموس در شرایط کاری باشم.
فضای کار توی این شرکت دوستانه بود و از لحاظ تنوع کار، خیلی خستهکننده نبود. اما باید به نقاط ضعف هم اشاره کنم: مدیریت نسبتا کوچک و فضای شلوغ کار باعث میشد گاهی فشار کار بالا باشد. از نظر رشد حرفهای، با تجربهای که داشتم، بهنوعی پیشرفت مناسبی داشتم. همکاری با افراد متخصص و باانگیزه در این سازمان برای من مفید بود و کمکهایی که از طرف تیم دریافت کردم چشمگیر بود. با این حال در زمینه حقوق و برخی مسائل دیگر از نظر من کمبودهایی وجود داشت که رضایت من را کاهش داد.
من سالها در این شرکت فعالیت داشتم و از حدود دو سال پیش تا حالا تنها جنبهای که قابل توسعه بود، مدیریت نامناسب، تهمت، بیاعتمادی بین همکاران و تمامی نکات منفی دنیای کار بود که حتی در خیابان هم ممکن است تجربهش نکرده باشید. وقتی بحث سوء مدیریت مطرح میشود، فقط مدیران ارشد نیستند که درگیر این سبک رفتارند، بلکه مدیران میانی و سرپرستان نیز از بالا الگو میگیرند و همین مسئله سبب میشود گرمای همدلی میان کارکنان کم شود و جای آن را بیاعتمادی بگیرد و واضح است که چنین فضایی چقدر میتواند بر ساعات باقیمانده روز و روابط خانوادگی اثر بگذارد.
چند دقیقه وقت بگذار و به هزاران نفر کمک کن تصمیم شغلی بهتری بگیرند — کاملا ناشناس.