برای من، تجربه‌ای که از کار در اینجا داشتم هرگز فراموش نمی‌شود و واقعا فاصله زیادی با اون چیزی داشت که انتظارش را داشتم. من به عنوان معلم اینجا کار می‌کردم و پیام اصلی که می‌خواهم منتقل کنم این است که فضای مدرسه بیشتر به سمت جذب دانش‌آموزان و پرکردن کلاس‌ها متمایل بود تا به کیفیت آموزش و احترام به اساتید. در این موسسه، اولویت اصلی با شاگردان بود و اگر استادی با سلیقه شاگرد مطابقت نداشت، به سرعت جابه‌جایی‌هایی انجام می‌شد و حتی بر روحیه مدرس هم تاثیر می‌گذاشت. به نظر می‌رسید نگاه مدیریت بیشتر بر روابط شخصی و تعامل با اولیا و تیم‌های داخلی است تا ارتقای سطح علمی اساتید. اینکه چه کسانی استخدام می‌شوند هم بر اساس رشته آموزشی نبود و برخی از همکاران با تخصص‌های مختلف کار می‌کردند، اما خیلی از مهم‌ترین نکته‌ها با توجه به روابط و رفتارهای داخلی رقم می‌خورد. در کلاس‌ها، چه از نظر سطح علمی و چه از نظر منابع، گاهی اوقات محدودیت‌هایی وجود داشت و به نظر می‌رسید که تنها داشتن ارتباط مناسب با مدیران و کارشناسان، برای دست یافتن به فرصت‌های بیشتر کافی بود تا کیفیت تدریس. برای موفقیت در این محیط، لازم بود همواره با رفتارهای حرفه‌ای و همراه با سیاست برخورد شود تا بتوان کلاس‌های متنوع و بیشتری گرفت. اتاق اساتید هم فضایی پر از تنش و گاهی با حس رقابت شدید بود، و برخی از اعضا ممکن است از حضور دوستانه یا صمیمیت دوری می‌کردند. با وجود اینها، به دلیل رفتارهای مختلفی که در برخی موقعیت‌ها دیده می‌شد، احساس می‌کردم که چندان جای پیشرفت و اعتماد به نفس وجود ندارد و ممکن بود تدریس به مرور برایم تبدیل به کار دشواری‌ای شود. اگر قصد دارید سفیر را برای تدریس انتخاب کنید، بهتر است دقیق فکر کنید و جوانب را در نظر بگیرید تا با دید باز تصمیم بگیرید؛ چرا که فضای درونی مجموعه، گاهی می‌تواند مسیر پیشرفت را سخت یا دلزده کند.
