در محیطی دوستانه کار را با مدیریتی بانام خانم اسماعیلی آغاز کردم و تجربه‌ای واقعا عالی بود. از نظر کاری، به دلیل حجم بالای سفارش‌ها در طول روز، زمان خالی زیادی نداریم و برای انجام درست کارها، سخت‌گیرانه عمل میکنند. زمینه‌های لازم برای یادگیری را فراهم می‌آورند. با این حال، نسبت به کار حساسیت زیادی نشان می‌دهند. از نقاط منفی می‌توان گفت بیمه ندارند، اما حقوق به‌موقع واریز می‌شود.
من چهار سال است در شرکت سروشان مشغول به کارم و فضای رشد آنجا واقعا فراهم است؛ تجربه‌ای که شبیه یک مدرسه کسب‌وکار به آدم می‌دهد و با یادگیری مهارت‌های لازم زمینه‌ی پیشرفت را هموار می‌کند.
من سه سال تجربه کاری در این شرکت را پشت سر گذاشتم و از دوره کارآموزی در حوزه سرمایه‌گذاری آغاز کردم؛ تجربه‌ای که نه تنها سطح علمی‌ام را ارتقا داد بلکه ارتباطات اجتماعی‌ام را هم به سطح بالاتری برد. با پیشرفت در کار، توانستم به صورت حرفه‌ای به وظایفم بپردازم و هم‌زمان سطح دانشگاهی را هم ارتقا دهم. آنچه در این مدت آموختم، در بازنگری به حوزه‌های تازه سرمایه‌گذاری به خصوص بازار بورس آمریکا، اقتصاد، هوش مصنوعی و شیوه‌های تحلیل، به من کمک زیادی کرد و موجب شد هم از نظر اجتماعی و هم از نظر کاری تجربه‌های باارزشی به دست آورم. اگر دنبال یادگیری چیزهای تازه در سرمایه‌گذاری هستید یا دنبال شغلی هستید که به‌جای تأکید صرف بر مدارک دانشگاهی، روی عمق دانشی تکیه دارد، به یقین تجربه کار در تیم MHS برایتان پیشنهاد می‌شود.
تجربه‌ای که دارم از کار در شرکت مهندسین مشاور پارس پرنون این است که ساختار سازمانی به خوبی کار نمی‌کند و توجه لازم به کارکنان نمی‌شود. اخیرا بارها شاهد اخراج‌های بی‌دلیل بودم، به خصوص در کمترین خطاها یا بهانه‌های کوچک، که این رفتار در چندین بخش و در طول یک سال تکرار شد و حتی در یک واحد دیسیپلین، هفت مرتبه نیرو تغییر کردند. یکی از مشکلات بزرگ اینجا این است که حقوق را به صورت سه ماهه پرداخت میکنند و گاهی به جای تسویه حقوق، مدیران بخشی از سرمایه‌گذاری‌های شرکت را گزینه میکنند. به علاوه، نظم کاری پایین است و مراقبت کافی از تمیزی و نظافت محیط کار هم وجود ندارد.
دو ماه تو هلدینگ ملاصدرا، شعبه سعادت‌آباد کار کردم و باید بگم محیط کار اینجا خیلی نامطلوب بود. اگر یک دقیقه دیر کنی، از حقوق آخر ماه یکی ـ دو آیتم جریمه کسر می‌کنن. اضافه‌کار هیچ‌وقت تعریف نشده و انتظار دارن بعد از ساعت پنج عصر رایگان برایشون کار کنیم. عیدی یا سنواتی برای نیروهاشون وجود نداره و نظم خیلی پایینی دارن؛ هر مدیر انگار جدا چیزی می‌زند و هماهنگی مشخصی بین مدیران نیست. در ابتدای کار، نیروها بیمه نمی‌شدن و با لحن گرنده‌ای همون موقع سعی می‌کردن نظرت رو جلب کنن و این موضوع رو با بیمه توضیح نمیدن. به‌وقوع مثل زندانی رفتار می‌کنن و اجازه نمیدن نفس بکشی. استفاده از گوشی شخصی هم ممنوع بود و کار سه نفر رو می‌خواستن از یه نفر انجام بده، با این تفاوت که انتظار داشتن عالی کار کنه. از همون ابتدا سفته می‌گرفتن و می‌گفتن بنویسید در وجه شرکت تا اگر در اداره کار شکایت کردی برای بیمه و عیدی و سنوات سفته‌ها اجرا بشه. هیچ احترامی برای نیرو قائل نبودن؛ اول امضا می‌گرفتن، بعد حقوق و تسویه واریز می‌شد. در قرارداد هم به نیروها هیچ قراردادی رسمی نمی‌دادن و متن قرارداد رو با تبصره‌های مختلف کلی‌بندی می‌کردن تا به نفع خودشون sive.
به مدت یک سال و نیم در بخش مالی این شرکت فعالیت داشتم و نقش مدیر شرکت را بر عهده میزدم. آقای حاج، به شدت انسان با شخصیت و بزرگ‌منش هستند و تا کنون صدای بلندشان را نشنیده‌ام. از مزایای شرکت می‌توان به حقوق به‌موقع، بیمه تکمیلی، امنیت شغلی و هدایا در مناسبت‌های مختلف اشاره کرد. تیم مالی پوشش‌دهی کامل و همسو با یکدیگر دارد و به ویژه رئیس حسابداری بدون توقع، سال‌ها است که آنچه آموخته را بی‌دریغ منتقل می‌کند. محیط کار امنی دارم و گروه‌های کاری فعال و پویا هستند. به طور کلی اگر فرصت پیش آمد، قطعا اینجا را توصیه می‌کنم.
برای مصاحبه حضوری تماس گرفتند و به دلیل فاصله زیاد مسیر رفت و آمد، ناچار شدم برای حضور در جلسه هزینه زیادی صرف کنم. وقتی رسیدم، گفتند که سابقه سال‌های کاری‌ام کافی نیست، در حالی که رزومه‌ام را قبل از جلسه نخوانده بودند تا سابقه کاری‌ام را بررسی کنند. پس از این تأیید، اطلاع دادند که برای مصاحبه بروم. واقعا از نظر مالی و زمانی ضرر کردم و احساس کردم بی‌توجهی نسبت به رزومه را داشته‌اند و حتی زحمت نگاه کردن به آن را هم به خودشان نداده‌اند.
در دوران سال‌های دو هزار و بیست تا دو هزار و بیست و دو در دفتر فنی شرکت مکانیک آب تبریز واقع در شهرک رجایی مشغول به کار بودم و مسئولیت ترسیم نقشه‌های فنی و تهیه BOM را داشتم. به خاطر فشار کار و خطا در ترسیم نقشه، آسیب شدید دیسک گردن گرفتم که به طور مستقیم ناشی از ضربه‌ای بود که از سوی مافوقم وارد شد و بعدها همان شخص گفت که باید گردنم را بشکنم. پس از گزارش به مدیر مستقیم، با مزاحمت روبه‌رو شدم. شنیده‌ام پیش از من نیز یکی از همکاران خانم در همان مجموعه از الفاظ توهین‌آمیز رنج برده و پس از اعتراض قراردادش تمدید نشده بود؛ نشانی از مشکلات عمیق‌تر در فرهنگ کاری آنجا است. کارفرما وقوع حادثه را انکار کرد، ادعا کرد مشکل از قبل وجود داشته و مرا به زودرنجی متهم کرد. در همان محیط بارها مورد آزار روانی، توهین و فحاشی قرار گرفتم و پس از اعتراض، روندی نامناسب در پیشگیری از عود این رفتارها دنبال شد. افراد مرتبط بارها اعلام می‌کردند که «خدایی نیست» و هر کاری که بتوانی انجام بده، حتی اگر شکایت کنی. پس از آن هم تهدید شدم. دوره‌ای نیز به بهانه‌های مختلف احیا یا کنترل ایمنی برگزار کردند و امضا گرفتند تا استخلاص مسیر پیگیری حقوقی را دشوارتر کنند. در نهایت، به دلیل شدت آزارها، فشار روانی و نبود سازوکار عادلانه برای پیگیری، مجبور به ترک کار شدم؛ ترک به صورت اجباری و تحت فشار شدید بود و نه اخراج رسمی. امروز همچنان از درد مزمن گردن رنج می‌برم؛ هزینه‌های درمان شامل فیزیوتراپی، داروها، MRI و مراجعات مکرر پزشکی زندگی‌ام را به‌شدت تحت تأثیر قرار داده و کیفیت زندگی‌ام را کاهش داده است. مدیر مستقیمم دیگر پاسخگوی تماس‌ها نیست و مرا بلاک کرده است. کسانی که گفتند این ماجرا را به دلیل حفظ جایگاه مدیریتی‌اشان باید سکوت کرد، از پیگیری من جلوگیری می‌کردند. با توجه به تجربه‌ام، به نظر نمی‌رسد در مدیران آن مجموعه وجدانی وجود داشته باشد. این رفتارها نه تنها جسم و روح مرا آسیب زد، بلکه نشان می‌دهد برخی محیط‌های کاری تا چه حد می‌توانند از مسئولیت‌پذیری، انسانیت و اصول اخلاقی فاصله بگیرند. اکنون در محیط کاری بهتری مشغولم، اما این تجربه به من آموخته است که باید بسیار محتاط‌تر باشم و حقوق خود را جدی بگیرم. شاید روایت کردن این تجربه به دیگران کمک کند تا زودتر از چنین موقعیت‌هایی عبور کنند. آرزوی سلامتی و آرامش جسمی و روحی برای همگان.
به‌تازگی کارم رو به صورت پروژه‌ای و از راه دور آغاز کردم و در حال حاضر سه پروژه هم‌زمان در بخش فرانت‌اند آغاز به کار کرده‌اند. من رابطه‌ی مستقیمی با همکار خاصی ندارم و فایل‌های طراحی از طریق Figma به دستم می‌رسد. خروجی‌ها به صورت روزانه در گیت ثبت می‌شوند و برای این پروژه‌ها دسترسی به جیرا هم دارم، اما فعلا نیازی به استفاده از جیرا احساس نمی‌شود.
هرچی ادمه لاییبالییه ریخته اونجا رفتار سرپرست غیرحرفه ای سوال های بی جا راننده سرویس شب پرو شوخی های زننده نگاه های پربار پسر های هول چندش ؛ رعایت نکردن بهداشت شخصی همکاران مرد،، کار به شدت سنگین راندبازی هرکیو خوششون بیاد خشگل باشه بسته های خوبی میدن بهش ، پزشک سازمانی بدرد نخور یارو سرش چیزه سنگین افتاده مسکن میده به جای نوشتن عکس دروغ توی مصاحبه استخدامی حقوق و تعطیلی
ماجرای کار من در شرکت پرگاس طب تجربه‌ای پرفشار و ناامیدکننده بود. تا تیر ۱۴۰۲ در این مجموعه کار می‌کردم و دلیل قطع همکاری ما جمعی بودن اعتراضمان بابت عدم پرداخت حقوق بود که تقریبا ۵ ماه طول کشید. در نهایت، نحوه خروج ما به‌عنوان اخراج ارائه شد، هرچند جزئیات با واقعیت مطابقت نداشتند. بعد از آن اتفاق، برخی از همکاران با حضور دوباره در شرکت، واقعیت اعتراض را انکار کردند یا ادعا کردند نقشی نداشته یا در مرخصی بوده‌اند. این رفتار باعث شد مسئولیت اعتراض به‌دست عده‌ای دیگر بیفتد و فضای کار ناسالم‌تر شود. از نظر اداری، رفتارها خیلی حرفه‌ای نبود و برخوردها تبعیض‌آمیز به نظر می‌رسید. حمایت و توجه بیشتر متوجه عده‌ای خاص بود تا درخور شایستگی و تلاش همه کارکنان. واحد منابع انسانی نه تنها از حقوق کارکنان دفاع نمی‌کرد، بلکه بیشتر به رضایت مدیران ارشد می‌اندیشید و قدر نیروی انسانی را به‌طور مناسب نمی‌دانست. حقوق کارکنان برای شرکت اولویت نبود و مزایای مشخصی وجود نداشت. پاسخ‌دهی به تعهدات مالی هم منظم نبود. قبل از هر همکاری، توصیه می‌کنم حتما درباره سابقه پرداخت حقوق، تعهدات مالی و جو مدیریتی مجموعه به‌دقت تحقیق کنید.
من از تجربه‌ام در شرکت زر ماکارون می‌نویسم؛ شرکتی که مثل خیلی دیگر از شرکت‌ها وضعیتی معمولی دارد. حقوق نسبتا به‌موقع و عادی است و از سال ۱۴۰۱ در اینجا فعالیت می‌کنم؛ تقریبا همه چیز رو به راه است. هر سه ماه پک ارزاق تعلق می‌گیرد و واحد پرسنل هم فعال است. جای پارک مناسب است و دسترسی به مجموعه خوب است. ساعات کار از هفت صبح تا هفت شب است و شب‌کاری هم وجود دارد. در مجموع میتونم بگم که اوضاع معمولی است و تجربه‌های مشابه در دیگر شرکت‌ها هم دارم. رزومه خوبی برای آینده می‌تونید از این تجربه بسازید، هرچند کار نسبتا زیاد است و با تجربه‌های تازه همراه می‌شود.
بنده به مدت سه سال در این شرکت مشغول به کار بودم متاسفانه انقدر نکات منفی دارند که تو یک متن جوابگو نیست شرکت رو چند تا مدیر تازه به دوران رسیده مدیریت میکنند که هیچ بویی از انسانیت نبرده اند..انگار این ها از مریخ اومدن زمین تازه با موجودی به نام انسان آشنا شدند فقط میتونم بگم هیچ چیزی سرجای خودش نیست..سر کوچیکترین مسئله توهین میکنند و جریمه میکنند و خیلی راحت اخراجت میکنند. اگر هم مقصر نباشی باز هم روال به همین ترتیب هست.. همه مزایا اعم از پاداش.وام.ناهار..همش دروغ محضه.. شرکت بوی چاپلوسی و ادم فروشی گرفته.. خیلی مزخرف هستند
در این شرکت واقعا احساس کردم تفاوت بین تراز فنی و مدیریت اجرایی به چشم می‌آید و انتظار من از یک تیم موفق فرق می‌کند. مدیر فنی از هم‌راهی با مدیرعامل راضی بود و حضورش به‌عنوان یک فرد حرفه‌ای و بااخلاق دیده می‌شد، اما رفتار مدیرعامل گاهی تضادهای آشکاری داشت. با وجود این که او بیانگری متخصص و حرفه‌ای بود، تصمیمات مدیریتی‌اش گاهی منجر به ناامیدی می‌شد و حس نارضایتی را در تیم برمی‌انگیخت. نتیجه این وضع من را بیش از هر چیز به بازنگری در انتخاب همکاران و شیوه‌های اداره پروژه وادار کرد.
شرکت اشترن ایکس تکنولوژی را تجربه کردم؛ وقتی واردش شدم، احساس فشار کاری زیاد و مدیریت ضعیف بود. پس از چند ماه کار با این فشار، به طور جمعی تعدادی از هم‌تیمی‌ها را اخراج کردند. جالب اینجاست هنوز دنبال نیرو می‌گردند اما حقوق ما را کامل پرداخت نکردند و پاداش و عیدی سال قبل هم در مهر و با اصرار بچه‌ها به دست‌تان نمی‌رسید. مزایا هم صفر بود و ادعا می‌کردند شرکت خارجی است. وضعیت فروش محصول آپ هم به هیچ عنوان خوب نبود و با این مدیریت مرتب‌تر نمی‌شود. خلاصه اوضاع دریافتنی بود و زمانم را بی‌دلیل تلف کردم. مدیر آنجا تنها پیگیر کارها بود و با داد و بیداد انتظار داشت تا دوازده شب بدون اضافه‌کاری کار کنم؛ در پایان هم تشکر ساده‌ای نکرد و با تجربه‌ای که از نیروهای خدمات هم داشت، هیچ نشانی از قدردانی نبود. هیچ قراردادی هم به‌طور رسمی وجود ندارد.
من تجربه پشتیبانی در شرکت پیشگامان فناوری و دانش آرامیس (تپسی) را داشتم. یک سال برای پشتیبانی کار کردم، در قراردادها همیشه حداکثر سه ماهه بسته می‌شد و امنیتی وجود نداشت. مدیران و سرپرستان شعارهای زیادی می‌دادند و حتی با من دوست می‌شدند تا از من کار بیشتری بکشند. محیط کار پر از زد و بند بود و واقعا حس می‌کردم که همه با هم هماهنگ‌اند. توصیه نمی‌کنم، چون برخی از سرپرستان با نگاه بالا به پایین رفتار می‌کردند و برای من هیچ ارزشی قائل نبودند.
دوست دارم بدون تعارف بگم که از این شرکت قطع همکاری کردم. وقتی قصد استخدام داشتم، اول نظرات منتشرشده در این سایت را خواندم اما به شدت تردید گرفتم و اعتماد نکردم. به‌عینه دیدم که رفتار مدیران با هر کامنت منفی همسو بود و حتی به نظر من بعضی رفتارها فراتر از حد بود. واقعا این سوال برایم مطرح شد که آیا واقعا آنها انگار چند سال طول می‌کشد تا به تصمیماتشان برسند و این رفتارها برای جوان‌ها عادی شده است یا نه؟ نتیجه کار با این مجموعه برای من دو چیز بود: حقوق نسبتا ناچیز و فشار روانی شدید.
من از انجام هر تقابل یا رفتار توهین‌آمیز یا بی‌احترامی نسبت به همکاران یا اعضای تیم خودداری می‌کنم و ترجیح می‌دهم تجربه‌ام را با لحن حرفه‌ای و منصفانه بازگو کنم. در زمانی که مشغول به کار بودم، با افرادی از شرکت همکاری می‌کردم و در برخی گفتگوها با همکاران دیگر نکات و نکته‌سنجی‌های ناسالمی مطرح می‌شد. با وجود فشارها و فضای غیرمنصفانه، سعی می‌کردم روی وظایفم متمرکز بمانم و از هر گونه بی‌احترامی یا اتهام‌های غیرمسئولانه دوری کنم. در نهایت، احساس می‌کردم برخی برخوردها و مطالب مطرح‌شده به نحوی غیرقابل قبول بود و به نتیجه‌گیری‌های غیرمنصفانه منجر می‌شد. این تجربه به من آموخت که فضای کار سالم و حرفه‌ای نیازمند احترام و حد انصاف است و باید از هر نوع رفتار نابجا پرهیز کرد.
در محیطی کار می‌کردم که اگر دنبال پیشرفت بودم، به من فرصت می‌داد و اگر دنبال تخریب بودم نتیجه‌اش مشخص بود. فضا برای رشد و پیشرفت باز است وقتی که آدم ها هدف مشترکی داشته باشند و در همان حال افراد سمی جایی در محیط کار پیدا نمی‌کنند. پس اگر واقعا به کار کردن بها بدهید، فرصت‌های زیادی برای فعالیت هست؛ اما اگر به دنبال چیزهای غیرکاری باشید، قطعا با موانعی روبه‌رو می‌شوید. در نهایت فهمیدم که مسائل در هر جایی هست، اما آدم‌های همانجا تعیین‌کننده‌ی روال کار هستند.
من تجربه‌ای داشتم از محیط کاری شرکت تایگر که به مرور با نام‌های مختلفی معرفی می‌شد و امروز به دی‌کامپیوتر نوین تغییر نام داده است. این تغییرات صرفا به دلیل نارضایتی گسترده پرسنل از شرایط کار بود و به نظر می‌رسید ریشه در تجربه‌های کاری نامطلوب دارد. در این شرکت همواره مسأله حقوق با ابهام و نگرانی همراه بود. گاهی حقوق به شکل دلخواه کاهش می‌یافت و جریمه‌های مختلفی با دلایل گوناگون اعمال می‌شد؛ از جمله اینکه روزی را که از نظر کارفرما کاری انجام نشده بود، جریمه می‌شد یا تماس شخصی با مشکلاتی روبه‌رو می‌گردید. حتی هنگام ورود و خروج موظف به تحویل و دریافت گوشی بودیم. گاهی برای سفارش صبحانه هم ممکن بود جریمه لحاظ شود و فیش حقوقی وجود نداشت چون دو دفتر در کار بودند و هیچ‌کجا قبول نمی‌کردند حقوق واقعی چندان روشن است. بنابراین هر طور که اراده می‌کردند از حقوق کم می‌شد. همیشه باید نگران بود که حقوق کامل پرداخت می‌شود یا نه و یا با مغایرتی روبه‌رو نمی‌شویم. سنوات، حق ارتقای شغلی و وعده‌های غذایی هم به نسبت معدود داده می‌شد تا نسبت به پیگیری آنها خسته شویم. مرور کارهای خارج از شرح وظیفه نیز بدون جبران مالی معمول بود؛ ممکن بود بدون رضایت من از جایم بردارند یا مرا به بخش دیگری منتقل کنند یا کاری بخواهند که در شرح وظیفه نیست. برایشان کار کنم نه بر اساس علاقه یا تخصص، بلکه به خاطر دستور مدیرعامل، با همان حقوق حداقلی و سطح مسئولیت بالاتر از توافق اولیه. مخالفت می‌کردم و قطع همکاری می‌شد یا پذیرش می‌کردم و بار اضافی را می‌پذیرفتم. بند وجه التزام در قراردادها وجود داشت که کارفرما را قادر می‌کرد خسارت را به‌طور یک‌طرفه مطالبه کند. گاهی اتهاماتی مبنی بر ورود خسارت زده می‌شد و کارمند را وادار به پرداخت خسارت می‌کرد؛ در نتیجه استعفا یا خروج امن کار ساده‌ای نبود. ورود به کار معمولا یک تا ده روز بدون حقوق طول می‌کشید و اکثر پرسنل یک ماه و یک هفته پس از کار بیمه می‌شدند؛ امری که به‌طور روشن نقض قانون بود. در صورت اختلاف با مدیران یا وکیل شرکت، ممکن بود با رفتارهایی مانند تهدید، ارعاب، فریاد، دعوا، توهین یا حتی دعوای فیزیکی مواجه شویم. این رفتارها در محیط کار گزارش می‌شد و می‌توانست بخشی از فرهنگ کاری باشد. در زمینه پوشش کارکنان هم قوانین به صورت سلیقه‌ای اجرا می‌شد و ممکن بود لباسی از یک فرد رد شود در حالی که لباس مشابه همکار دیگری پذیرفته می‌شد، بدون دلیل مشخص. این موضوع می‌توانست منجر به ارسال به منزل برای همان روز و ثبت غیبت در سوابق بیمه و حقوق شود و نتیجه‌اش کسر از حقوق و تأثیر منفی بر بیمه بود. حتی این رفت‌وبرگشت‌ها و غیبت و کسر حقوق برای چند دقیقه تأخیر هم به کارمندان تحمیل می‌شد. در کمیته انضباطی، کارمندان نقشی در انتخاب اعضا نداشتند و جلسات بدون رعایت اصول قانونی تشکیل می‌شدند. همین کمیته می‌توانست منجر به اخراج بدون پرداخت حقوق کامل گردد. اگر کارفرما اجازه ندهد، اضافه‌کاری را هم نمی‌توانستیم انجام دهیم، اگرچه وظایفی محول می‌شد که به زمان بیشتری نیاز داشت. اما اگر فرخوان کارفرما ماندن طولانی‌مدت را بخواهد، این دستور است و بدون موافقت قبلی اجرا می‌شد. پرداخت اضافه‌کاری هم به اندازه ساعات قانونی ۴۴ ساعته نیست و معمولا کمتر از
چند دقیقه وقت بگذار و به هزاران نفر کمک کن تصمیم شغلی بهتری بگیرند — کاملاً ناشناس.