تجربه‌های کاری و مصاحبه شرکت‌ها

توسعه زیرساخت مانامهام

کامپیوتر، فناوری اطلاعات و اینترنتتهران

تجربه کاری

در محیطی دوستانه و حمایتی کار می‌کردم که در آن قدردانی از زحمات همکاران همواره در اولویت بود. شرکت در پرداخت حقوق و ارائه بسته‌های رفاهی گامی جدی برداشته بود و تلاش می‌کرد سطح معیشت کارکنان را حفظ کند. فضای سازمانی به گونه‌ای بود که همکاری و صمیمیت بین اعضا شکل می‌گرفت و کار روزمره را در محیطی آرام و بدون حاشیه ارزشمند می‌کرد. با وجود چالش‌های مالی مسیر رشد شرکت، مدیریت همواره حمایت از تیم را در دستور کار داشت تا اختلالی در پرداخت‌ها یا رفاه پرسنل ایجاد نشود؛ این رفتار نشان‌دهنده تعهد واقعی مدیران به تیم بود. دیدگاه و چشم‌انداز مدیرعامل بسیار حرفه‌ای و ارزشمند بود و با پیاده‌سازی مستقیم ایده‌های او، پتانسیل شرکت برای رسیدن به موفقیت‌های بزرگ‌تر وجود داشت. در کنار نقاط قوت، نکته‌ای قابل بهبود نیز وجود داشت: ساختار مدیریتی میانی توانایی لازم را برای اجرای کامل پتانسیل‌های شرکت نداشت و گاهی نفوذ برخی افراد سبب می‌شد مسیر تصمیم‌گیری درست و راهبردی مدیرعامل تغییر کند که این امر به روند پیشرفت آسیب می‌زد. پیشنهاد می‌شود تصمیم‌گیری‌ها با شفافیت بیشتری انجام شود و ارتباط مستقیم‌تری بین لایه‌های اجرایی و مدیریت ارشد شکل بگیرد. در کل، شرکت محیطی بسیار دلنشین و حمایت‌گر بود. اگر به دنبال محیطی هستید که قدردان زحمات شما باشد، اینجا مکان مناسبی است؛ تنها نکته‌ای که نیازمند مدیریت دقیق‌تر است، بهینه‌سازی کانال‌های ارتباطی و تصمیم‌گیری در لایه‌های مدیریتی میانی است تا ایده‌های مدیران ارشد به‌درستی اجرا شود.

با وجود این که تیمی اختصاصی برای خودم شکل دادم، به نظر می‌رسد رفتار من و اعضای آن با واقعیت‌های شرکت همخوانی نداشت. گروهی که با عنوان تیم استراتژی معرفی‌شدن، در عمل حالتی جدا افتاده و بی‌ثمر پیدا کردند و حقوق‌های قابل توجهی دریافت می‌کردند در حالی که خروجی کارشان صفر بود. وقتی مشکلات روشن شد، به جای پاسخگویی و رفع کاستی‌ها، صراحتا به این تیم اجازه داده شد تا به صورت مستقل فعالیت کنند و از زیرساخت‌های شرکت بهره‌مند باشند بدون اینکه کسی پرسشی درباره‌ی کارکردشان بپرسد. نتیجه این ماجرا احساس بی‌اعتمادی و ناامیدی میان همکاران شد و مشخص شد که برخی تصمیم‌گیری‌ها به ضرر تیم و شرکت تمام می‌شود.

من در مجموعه طب پلاستیک نوین تجربه کار داشتم و می‌خواهم صحبت‌های خودم را با نگاهی دقیق‌تر بازگو کنم. این گروه چندین شرکت زیرمجموعه دارد که هر کدام به طور نسبتا مستقل از هم اداره می‌شوند، و سیاست حفظ سرمایه‌های انسانی در شرکت مادر نسبت به زیرمجموعه‌ها از نظر من قوی‌تر است و ارزش کار در شرکت مادر بالاتر به نظر می‌رسد. با این وجود، پتانسیل رشد و ترقی در شرکت‌های زیرمجموعه هم قابل توجه است؛ برای نمونه طب کاران پلیمر که مسئول توزیع و پخش محصولات طب پلاستیک است، در سال‌های اخیر پیشرفت‌های چشمگیری داشته و افراد زیادی در مدت کوتاهی از سطح کارشناس به جایگاه‌های بالاتر مانند سرپرست، رئیس یا حتی مدیریت رسیده‌اند. این می‌تواند برای کسانی که اولویت‌شان رشد موقعیتی است، موقعیت مناسبی باشد. من تجربه‌ام را در طب کاران پلیمر این‌طور به شما توضیح می‌دهم. واقعیت این است که حفظ سرمایه‌های انسانی برای این مجموعه چندان جدی گرفته نمی‌شود و از آگهی‌های شغلی منتشرشده در بازار کار کاملا مشخص است که نیروهای کار عمدتا به جز تعداد کمی، خیلی زود از شرکت جدا می‌شوند و غالبا در حال جذب نیرو برای جایگزینی هستند. دلایل خروج پی در پی شامل بی‌اعتمادی، بی‌ثباتی شغلی، توهین‌های شدید مدیران به کارکنان، رفتارهای سمی برخی مدیران میانی و روابط غیرکاری و غیر اخلاقی افراد بانفوذ با زیردستان است که یکی از اصلی‌ترین عوامل ریزش نیروها به حساب می‌آید. به نظر من واحدهای مالی و فروش به دلیل مدیریت نسبتا قوی‌تر، وضعیتی بهتری نسبت به سایر واحدها دارند و توصیه می‌کنم اگر دنبال کار کوتاه‌مدت هستید و حساسیتی به بی‌احترامی ندارید، این مجموعه را در اولویت بررسی قرار دهید. ارادت

گاج

آموزش، مدارس و دانشگاه هاتهران

تجربه کاری

در طول سه سالی که اینجا مشغول بودم، اوضاع مدیریت منابع انسانی بدون هیچ نظمی پیش می‌رفت و فضا هم حرفه‌ای نبود. اوایل سه ساله کار، شرایط مأثرتی داشت اما با ورود CTO جدید هرچه گذشت تصمیم‌گیری‌ها و برنامه‌ریزی شرکت به شدت ضعیف نشان می‌داد و معلوم بود تیم در اکثر پروژه‌ها با هم هماهنگ نبود. در سال آخر مجبور شدم بمانم تا اضافه‌کاری‌ها را بگیرند چون مبالغی معوق مانده بود و به‌دنبال بهانه‌ای برای تمدید کار بودم. محیط کار آنقدر بی‌سازمان بود که از اضافه‌کاری صرف‌نظر کردم و تصمیم گرفتم از شرکت بیرون بیایم. از منظر فنی، مشکلات واحد فناوری از همان ابتدای حضور CTO آغاز می‌شود. به نظر می‌رسد مدیر فنی در کارنامه‌هایش تجربه کافی ندارد و با وجود ادعاهای مختلف درباره خودش، توانایی عملی در برنامه‌نویسی هم ندارد. او با سیستم‌ها و ابزارها بی‌اعتماد است و اغلب دست‌کم می‌بیند یا نمی‌تواند به‌خوبی از ابزارهای استاندارد استفاده کند. در جلسات تیمی، برنامه‌ریزی مشخصی وجود نداشت و گاه مباحث از وظایف معینی خارج می‌شد؛ گاهی تصمیم‌ها به صورت ناگهانی و بدون طرح اولیه مطرح می‌شد. مطمئن نبودم چه کارهایی باید انجام شود و مسئولیت‌ها به‌طور روشن توجیه نمی‌شد. وضعیت امکانات شرکت نیز قابل دفاع نبود. نه ناهار وجود داشت و نه ابزارهای مطلوب برای رفت و آمد، به‌خصوص اگر ماشین شخصی نداشتید. ساعات کار طولانی‌تر از حد معمول بود و با وجود قولی مبنی بر عدم اضافه‌کاری، کار تا پاسی از شب ادامه داشت و پرداخت‌ها گاهی انجام نمی‌شد. مرخصی‌ها نیز در مقایسه با سایر شرکت‌ها کم بود و هر سه ماه تعدادی از هم‌تیمی‌ها از کار اخراج می‌شدند. فضای کار هم کیفیت مناسبی نداشت: محیطی پر سروصدا و غیرایمن در یک سالن بزرگ با تهویه نامناسب، به‌طوری که کار در چنین فضایی دشوار بود. دسترسی به منابع و ابزارهای لازم برای پژوهش و کدزنی هم به‌درستی فراهم نبود و اغلب هر چیزی را باید از منابع غیرمستقیم یا ویدیوهای آموزشی پیدا می‌کردیم که گاهی ارتباطی با کار اصلی نداشت. حتی برای کارهای معمولی گاهی با تأخیر مواجه می‌شدیم. در نهایت، تعداد کارکنان از حدود هفتاد و پنج نفر به دوازده نفر کاهش یافت و بسیاری از همکاران از شرکت خارج شدند یا به دنبال فرصت‌های دیگر رفتند. این تجربه نشان می‌دهد که فضای کار از نظر ساختاری و فرهنگی به شدت نیاز به بازبینی و بهبود دارد.

مهیمن

کامپیوتر، فناوری اطلاعات و اینترنتتهران

تجربه کاری

در این شرکت محیطی کاملا دانشگاهی را تجربه کردم؛ ورودی‌ها و خروجی‌های زیادی دارد و با وجود داشتن پروژه‌های با اهمیت، نگاه غالبا دانشجو-محور است. از ورودیه تا دکوراسیون و هدایا، تا سیستم منابع انسانی و سایر چیزها، دو محور اصلی را می‌دیدم: دانشگاهی بودن و تازه‌کار بودن، همراه با نقش‌های مذهبی. اینجا واقعا دنبال کار نیستند و حقوق و مزایای مناسبی برای متخصصان فراهم نیست.

سيگما

کامپیوتر، فناوری اطلاعات و اینترنتتهران

تجربه کاری

شرکت سیگما را تجربه کردم و با وجود چندین نکته منفی، سعی کردم از هر تجربه درس بگیرم. فضای کار ظاهرا نامنظم و غیرمنسجم بود و رفتار بعضی مسئولین با اصول حرفه‌ای همسو نبود. حقوق با تاخیرهای طولانی و مبالغ کم پرداخت می‌شد و بارها بی‌ثباتی شغلی حس می‌شد. با وجود حضور در محیط مدرسه‌های رباتیک، فشار کار و توقع‌های غیرمنطقی خیلی بالا بود و امکان اعتراض هم به سختی وجود داشت. در نهایت، این تجربه برای من به عنوان یک دانشجو، مملو از فشار و ناامیدی بود و متأسفانه باعث شد به این گونه محیط‌ها علاقه‌مند نباشم.

مدیریت و توسعه فناوری اطلاعات آرمان

کامپیوتر، فناوری اطلاعات و اینترنتتهران

تجربه کاری

شرکت مدیریت و توسعه فناوری اطلاعات آرمان را به چشم تجربه‌ای تلخ از نزدیک دیدم؛ مدت کوتاهی که در اینجا کار می‌کردم به دلیل قطع اینترنت حجم کارنامه‌ام به سختی ثبت می‌شد. این شرکت از نظر من بی‌سازه و بی‌نظم به نظر می‌رسید، به ویژه با ورود فردی که خودشیفته و بی‌سواد به نظر می‌رسید و از بهمن سال گذشته وارد مجموعه شده بود. او شرایط را به شدت بدتر کرد و با هر محیطی که برخورد می‌کردم از او گلایه می‌دیدم. به خاطر روابط مدیرعامل با او، این شخص قدرت‌های زیادی در سازمان پیدا کرد و جایگاه‌های مهمی به او سپرده شد؛ منابع انسانی دست او افتاد، در امور مالی دخالت کرد و تقریبا همه پروژه‌ها به اختیار او درآمد. اگر از شرکت‌های قبلی که این فرد در آن‌ها حضور داشته پیگیری کنید، می‌توانید رفتارهای مشابهی را ببینید و اینکه چرا در نهایت از آنجا کنار گذاشته شد موضوعی است که قضاوت نهایی با شماست.

طرفه نگار

کامپیوتر، فناوری اطلاعات و اینترنتتهران

تجربه کاری

در این شرکت احساس می‌کنم اوضاع نسبتا نامساعد است و به نظر می‌رسد افراد با تجربه و پخته کمتر حضور دارند. گروهی از افراد که جذب شده‌اند، درباره‌ی وضعیت شرکت قطعا دید مثبتی ارائه می‌دهند و گاهی رفتارشان به گونه‌ای است که گمان می‌کنی حقوق‌های کلان می‌گیرند و تبلیغ می‌کنند؛ اما از نگاه من اینجا مناسب کار نیست و بهتر است به حرف‌هایشان اعتماد کامل نکرد. تجربه‌ی من نشان می‌دهد که فضای کار برای اعصاب و روان سخت است و تمایز و سلیقه‌ای بودن تصمیم‌ها بیش از پیش به چشم می‌خورد.

یکتانت

کامپیوتر، فناوری اطلاعات و اینترنتتهران

تجربه کاری

به دنبال جایی می‌گردم که استعدادهای من تنها به خاطر وجود افرادی بدون تخصص و درگیر توهمات غیرواقعی، همواره با چالش‌های بی‌پایان مواجه شود؛ در این زمینه، یکتانت تجربه‌ای خاص ارائه می‌دهد. وعده‌های سطحی، درخواست‌های غیرحرفه‌ای و هدر رفت منابع از مرزبندی‌های واضح این محیط‌اند و به نظر می‌رسد دانش مدیریت در فضای سازمانی آن‌ها چنگی به دل نمی‌زند. لازم به ذکر است که برخی از افرادی که در تصاویر صفحه‌ی فرصت‌های شغلی شرکت نمایش داده می‌شوند، احتمالا دیگر در آنجا مشغول به کار نیستند و با این وجود همچنان در صفحات منتشر شده حضور دارند.

جوان فکران داده گستر (ویستا)

کامپیوتر، فناوری اطلاعات و اینترنتتهران

تجربه کاری

با دیدی از کارفرما به شرکت ویستا نگاه می‌کنم و تجربه‌ام را به زبان دیگری بازگویش می‌کنم. در یک تجربه‌ی کاری با این شرکت —به نام مشهورش دانشگاه بنیان— تنها یک نکته را خاطرنشان می‌کنم که از این انتخاب پشیمانم و می‌خواهم با خواندن نظرهای دیگران یا مشورت از افراد مختلف وارد چنین مسیری نشوم. برای روشن شدن پشت قضیه باید بگویم که سال‌ها از آن ماجرا گذشته و این نوشته مگر نه عصبانیتم است. آنچه می‌نویسم واقعیتی است که برای من اتفاق افتاد. ای کاش می‌شد به حجم بی‌کفایتی‌هایش اشاره نکرد، اما واقعیت این است که تا به حال در هیچ جایی چنین سطحی از ناتوانی را تجربه نکردم. وقت نوشتن همه جزئیات را ندارم و صرفا نکات اصلی را می‌آورم: ۱- قیمت: از میان شرکت‌هایی که نرخ دریافت کردیم، این شرکت گران‌ترین بود. ۲- پروژه در ابتدای کار به‌درستی درک نشد و نتیجه‌ای کاملا متفاوت از چیزی که انتظار داشتیم تحویل شد. ۳- مشاوره‌ی دقیق و سازنده وجود نداشت. وب‌سایت با رویکردی ابتدایی و معمولی شد و این کار، کار ویرایش در آینده را دشوار می‌کرد. در نهایت فهمیدیم که طراحی هم می‌شد در وردپرس با هزینه کمتر و امکان ویرایش و انعطاف بیشتر. ۴- تیم‌های مرتبط با پروژه از مدیر محصول تا تیم فنی، مرتبا تغییر می‌کردند و این بی‌ثباتی باعث طولانی شدن پروژه شد. ۵- انتقال سابقه به نفر بعدی به‌راحتی انجام نمی‌شد؛ هر چه عوض می‌شد، باید کل پروژه را از صفر تا صد برای همکاران جدید توضیح می‌دادیم. ۶- شرکت فاقد پاسخگویی و مسئولیت‌پذیری بود. اگر ناراضی بودیم، هیچ‌کس بالاتر از مدیر محصول برای رسیدگی نبود و تماس با مدیران بالاتر هم بی‌پاسخ می‌ماند. ۷- پشتیبانی هم ضعیف بود؛ پس از پایان پروژه کسی مسئول رسیدگی به مشکلات نبود. این تجربه من بود و نتیجه‌اش این است که صلاح کار را بهتر از این می‌دانم که دوباره وارد چنین فضایی شوم.

فالنیک (ایران اچ پی)

کامپیوتر، فناوری اطلاعات و اینترنتتهران

تجربه کاری

به‌تازگی در شرکت فالنیک تجربه‌ای داشتم که می‌خواهم با دقت بازگو کنم تا واقعیت فضا و رفتارهای کاری را بهتر بشناسید، اما بدون ارائه هیچ ادعای قطعی یا غیرواقعی. در بخش فروش احساس می‌کردم سود فروش‌هایی که انجام می‌دهم سه ماه بعد به دستم می‌رسد؛ یعنی فرایند پرداختی‌ها با تاخیر انجام می‌شود و این موضوع برایم پیچیدگی‌هایی ایجاد می‌کرد. همچنین رابطه‌های هم‌صنفانه در محیط خیلی محدود بود و احساس می‌کردم که نباید با همکاران احساس صمیمیت یا نزدیکی نشان بدهم؛ در این فضا اگر تصمیمی برای انجام کاری با هم‌کار یا ابراز علاقه‌ای وجود می‌داشت باید حتما به مدیر مربوطه گزارش می‌دادم و در صورت بروز روابطی که ممکن است به ازدواج بینجامد، کارم را احتمالا از دست می‌دادم. در واقع به نظر می‌رسید همه مدیران و سرپرستان در یک مسیر همکاری و تبادل فایل مشترک هستند. از نظر پرداخت‌ها هم وضعیت بهتر از این نبود: گفته می‌شد حقوق هر ماه پرداخت می‌شود اما در عمل با تاخیر انجام می‌شد و مبلغ‌ها به موقع به دست من نمی‌رسید. از طرفی مدیر مجموعه از همه می‌خواست هر شب وضعیت کارها و پیشرفت شرکت را از طریق پیامک گزارش کنم که امروز چه درصدی از کارها را انجام داده‌ام و چه مقدار از وظایفم تکمیل شده است. به نظر من، در انجام کارها تا حدی سخت‌گیرانه رفتار می‌شد و با این وجود مدیریت خیلی کارآمد به نظر نمی‌رسید. در تیم انبار، فردی مسئول خرید به‌عنوان مسئول اصلی معرفی می‌شد و به نوعی مسئول بودجه یا پولی که برای کارهای مختلف لازم می‌شد؛ به‌عبارت دیگر هر کاری که انجام می‌دادم با درخواست پول همراه بود و انتظار می‌رفت از هر درخواست درآمدی برای شرکت دریافت شود. این روال به حدی بود که حس می‌کردم برخی رویکردها بیش از حد مادی‌اند و انصافا خیرش به من نمی‌رسید.

پیوند ترابر آسیا

حمل و نقل، لاجستیک و انبارداریتهران

تجربه کاری

برای باورکردنش سخته، اما تنها تجربه من از کارشناس بازرگانی بودن در این شرکت بود. در واقع، فضای کار برای من مثل یک جمهوری کوچک بود که در شرکت حاکم بود. واحد کار به شکل یک یخچال با یک طبقه طراحی شده و گاه اجازه نمی‌دادم غذایم را در همان طبقه بگذارم و باید غذا را در جای مخصوص میوه‌ها می‌گذاشتم. ساعات ناهار برای آقایان و خانم‌ها فرق می‌کرد تا اینکه با وجود تفاوت تعداد خانم‌ها، مدت زمان استراحت یک ساعت برای هر دو بود. از نکته‌های عجیب اینکه گفتند به دلیل ظرفیت محدود ایران، باید با حجاب و با پوشش مشخصی سر کار حضور داشتیم و باید مانتو و شلوار می‌پوشیدیم. در قرارداد هم نوشته شده بود امکان ارسال استیکر در گروه‌های واتساپ شرکت وجود ندارد. یعنی در هر لحظه از شبانه‌روز باید پاسخگوی مشتری و شرکت باشیم، و اگر این کار را نمی‌کردیم آقای مدیر ناراحت می‌شد. علاوه بر این‌ها شرکت هیچ منبع یا سورس مشخصی برای جذب مشتری ارائه نمی‌داد و به نظر می‌رسید که اگر واردش می‌شدی باید از پس جمع کردن کار ده نفر برمی‌آمدی.

دارالترجمه اودیسه

رسانه و انتشاراتتهران

تجربه کاری

وقتی به روزهای کاری‌ام در آن دارالترجمه فکر می‌کنم، بیش از هر چیز، تضاد میان «خدمات تخصصی زبانی» و «سطح فکری پایین مدیریت» در ذهنم نقش می‌بندد. مدیریت فوق العاده بی ادب و کلاه بردار این مجموعه که توسط فردی با نام اختصاری «***» اداره می‌شد، مصداق بارزِ نبودِ درکِ استراتژیک و انسانی از یک کسب‌وکار بود. کار در آنجا شبیه به تلاش برای ساختن یک عمارت روی زمینی باتلاقی بود. تمام دغدغه‌ی مدیریت، نه ارتقای کیفیت خدمات ترجمه یا ایجاد یک محیط پویا، بلکه در دایره‌ی بسیار محدودی از نیازهای روزمره خلاصه می‌شد؛ دایره‌ای که وسعت فکری‌اش گاه به کوچکیِ یک بطری آب معدنی یا یک بسته دستمال‌کاغذی بود. در حالی که ما برای تحویل پروژه‌های حساس و تخصصی با ددلاین‌های فشرده دست‌وپنجه نرم می‌کردیم، اتاق مدیریت پر بود از بحث‌های سخیف و بی‌مایه که نشان‌دهنده عمق نگاه کوچک مدیری کودک فکر بود که تنها برای «امروز» زندگی می‌کرد و هیچ بینشی نسبت به حفظ سرمایه‌های انسانی‌اش نداشت. بزرگ‌ترین درد این محیط، بی‌عدالتیِ سیستماتیک بود. حقوق‌ها نه تنها ناچیز بودند، بلکه همیشه با تأخیرهای طولانی و بهانه‌های واهی پرداخت می‌شدند. برای ما که هزینه‌های زندگی‌مان به همان حقوق وابسته بود، شنیدنِ توجیه‌های مدیر در حالی که خودش مشغول سفارش دادن غذاهای گران‌قیمت از بهترین رستوران‌ها بود، نمک پاشیدن به زخم محسوب می‌شد. بیمه‌ها هم که داستان خودش را داشت؛ رد شدنِ ناقص و غیراصولی حق بیمه، نشان می‌داد که «***» حتی برای قانونی‌ترین حقوقِ پرسنل‌اش هم ارزشی قائل نیست. فرهنگِ «آزار»، بخشی از ابزار مدیریتی او شده بود. فشار آوردن‌های بی‌دلیل و برخوردهای تحقیرآمیز، تنها راهی بود که او گمان می‌کرد می‌تواند قدرت‌اش را به رخ بکشد. در حالی که او غرق در سودهای حاصل از استثمارِ ما بود، محیط کار به جای فضایی برای رشد و همکاری، به یک زندانِ فکری تبدیل شده بود. آن دوران برای من درس بزرگی شد؛ درسِ شناختِ تفاوتِ میانِ «صاحب‌کار» بودن و «مدیر» بودن. حالا که به آن روزها نگاه می‌کنم، خوشحالم که از آن فضای مسموم فاصله گرفتم، اما همچنان برای همکارانِ عزیزی که هنوز در چنبره‌ی این مدیریتِ کوته‌فکر گرفتارند، متأسفم. تأسف‌بار است که دارالترجمه‌ای با این سطح از ادعا، توسط فردی اداره می‌شود «***» که جهان‌بینی‌اش در حد هزینه‌های دستمال‌کاغذی و ناهارِ شخصی‌اش محدود شده. وقتی حق‌الناس (حقوق و بیمه) اولویت آخر است، یعنی مدیر فقط یک “جیب‌بُرِ حرفه‌ای” است، نه مدیرِ یک مجموعه فرهنگی

بانک شهر

بانکداریتهران

تجربه کاری

باورم نمی‌شه که چنین وضعیتی اونجا حاکمه و من به شدت از ورود به این بانک پشیمانم. از نگاه من، برای پرسنل هیچ ارزشی قائل نیستند و با آن‌ها مثل برده رفتار می‌شود؛ به نظر می‌رسد اینجا بیشتر به دنبال بازاریابی است تا ارائه خدمات بانکداری. بعد از ساعات کار هم باید در کوچه‌ها و خیابان‌ها دستگاه‌های پوز شرکت آسان پرداخت را برای جذب منابع بفروشند و اگر نتوانی به عنوان یک متصدی بازاریابی موفق شوی، پاداش‌ها و وام‌ها بهت تعلق نمی‌گیرد و به شکل آزاردهنده‌ای تحت فشار قرار می‌گیری تا از کار استعفا کنی. در تمامی بخش‌ها امکان وجود رابطه‌های باندی مشاهده می‌شود و ناچار می‌شوی دائما به مدیران ناموفق و بی‌سواد بها بدهی. امیدوارم روزی باشد که بتوانم از این بانک رها شوم، چون واقعا اکثر پرسنل ناراضی و رنجور هستند؛ نه تنها از نظر روانی و روحی بلکه از نظر جسمی هم تحت فشار مدیریتی بی‌کفایت و بی‌تفاوت قرار دارند.

ژابیز پردا

کامپیوتر، فناوری اطلاعات و اینترنتتهران

تجربه کاری

به نظرم چالش اصلی اینجا این بود که نیروها توی این سازمان نسبت به سایر تیم‌ها اولویت چندانی ندارن. حقوق‌هامون با تاخیر پرداخت می‌شد و سطح حقوق هم معمولا در حد متوسط شرکت‌های مشابه بود؛ هرچند فضای روابط خیلی گرم نبود اما حس امنیت و احترام بین هم‌تیمی‌ها همیشه وجود داشت. از مزیت‌های قابل‌توجه مجموعه، شناوری بالا، امکان دورکاری و نسبتا بالای پروژه‌ها در مقایسه با رقبا بود و همواره استاندارد بودن روش کار در تولید و توسعه محصول دیده می‌شد.

آریانیک

کامپیوتر، فناوری اطلاعات و اینترنتتهران

تجربه کاری

در جایی کار می‌کردم که از همان ابتدا نکته‌های منفی فراوانی داشت. برایم روشن بود که با وجود وعده‌های پرزرق و برق حقوق، نباید به تجربه‌ی کار در آنجا فکر می‌کردم. مدیریت آنجا را به‌نام خانم که به‌نظرم با عنوان دکتر معرفی می‌شد، قابل قبول نمی‌دانم؛ رفتارها و قول‌های پراکنده و نامطمئن زیادی دیده شد. با وجود ادعاهای فراوان درباره‌ی شرایط مطلوب، واقعیت این بود که پس از مدت کوتاهی همکارانم یا ترک کار می‌کردند یا کارشان را رها می‌کردند، و اکثر آنان بعد از مدت کوتاهی تصمیم به استعفا می‌گرفتند. از همان روزهای ابتدایی استخدام، با بسیاری از همکاران صحبت می‌کردم و متوجه شدم اکثرشان دوره‌های کوتاهی آنجا بودند و برخی تازه‌واردها برای نگه داشتن نیروها استخدام می‌شدند تا در نهایت حقوق و مزایایشان به دستشان نرسد و در نتیجه استعفا بدهند. من نیز فقط یک ماه آنجا دوام آوردم و احساس کردم وضع به آن اندازه که نسخه‌شان می‌گشت، مناسب نیست؛ به حدی که ناچار شدم فاصله بگیرم. در طول این مدت چند بار با کلانتری مواجه شدم که در بیش از سی سال سابقه‌ام چنین تجربه‌ای بی‌سابقه بود و دیدم که بسیاری از نیروها بعد از مدت کوتاهی ترک کار می‌کردند. توصیه‌ام این است که به هیچ عنوان به سمت چنین محیطی نروید و به رعایت حقوق خود توجه کنید.

در یک شرکت کوچک و نسبتا غیرحرفه‌ای کار می‌کردم که وقت من را با مصاحبه‌های طولانی به طور کامل می‌گرفت. ادعای برخورداری از فرهنگ کاری مناسب را داشتند، اما واقعیت می‌دیدم که میکرو‌منیجمنت حرف اول را می‌زند. سه مصاحبه گذشت که به طور مجموع نزدیک به چهاردهمین ساعت از زمانم را به خود اختصاص داد.

موسسه آموزش عالی ارشاد دماوند

آموزش، مدارس و دانشگاه‌هاتهران

تجربه کاری

در برخورد با ارشاد دماوند احساس کردم که حرف‌های زیادی برای گفتن دارد اما اوضاع آن طور که انتظار می‌رود پیش نمی‌رود. واقعا feels مانند این است که وقت و انرژی‌ام در اینجا هدر می‌رود و هر دانشگاهی از اینجا بهتر به نظر می‌رسد. در دوره اخیر با توجه به وضعیت همه دانشگاه‌های ایران، امتحان‌ها به صورت مجازی برگزار می‌شد و دانشگاه ارشاد از دانشجوها درخواست حضور فیزیکی داشت؛ این مسئله با وجود اینکه کل کشور مجازی بود، گلایه‌های زیادی به همراه داشت. به مدیر آموزشی نسبت بدهند که مسئولیت واضحی در این زمینه نداشت و امکانات مناسبی هم دیده نمی‌شد. اگر سطح پایین‌ترین نمره را هم بخواهیم نگاه کنیم، به نظر می‌رسد که حضور در اینجا به صرفه نیست. در اسفند سال گذشته وضعیت از نظر کلاس‌ها نامشخص بود؛ به گونه‌ای که برخی تصور می‌کردند تنها چند روز ادامه دارد اما در واقع مدت زیادی طول کشید و کلاس‌های اسفند به طور کامل برگزار نشد یا به تاخیر افتاد. امتحانات هم به تیر ماه منتقل شد و این تغییرات طولانی‌مدت، زمان و انرژی را تلف کرد. این مسائل به دلیل نبود مدیریت مناسب در حوزه آموزش بود. ما به صورت مجازی درس می‌خواندیم اما امتحانات میان‌ترم حضوری شد، در حالی که در کل کشور اکثر واحدها مجازی بودند. فضا به نظر آزاردهنده بود و با تغییر چرخه‌ها، نخست گفتند امتحانات مجازی است و بعد از آن اعلام کردند حضوری خواهند بود. حالا که بسیاری از دانشگاه‌ها مجازی امتحان می‌گیرند و معدل‌ها هم در نتیجه بهتری رسیده‌اند، ما ناچار شدیم حضوری امتحان بدهیم و این موضوع تأثیر منفی روی معدل‌مان گذاشت. به طور کلی احساس می‌کنم اینجا خیلی بی‌خاصیت است و کسی نبود که به من توضیح بدهد وگرنه تصمیمم برای حضور در اینجا را تغییر می‌دادم. اساتید اکثرشان بالای شصت سال هستند و درست متوجه نمی‌شوند چه می‌گویند؛ با این حال دانش‌های اساتید ساده و قابل فهم است، اما به نظر بسیاری بازنشسته‌ها بهتر است کنار بروند. بعضی اساتید جوان هم وجود دارند اما تعدادشان کم است. نسبت به دانشگاهی که از نظر ارائه امکانات و جو آموزشی هم‌سطح با دانشگاه‌های آزاد نیست، نمی‌توانم آن را مثبت ارزیابی کنم. در نهایت این‌که خیلی‌ها معتقدند آزاد بودن دانشگاه و شهری که هم‌سطح با آزاد است، مزیت بزرگی است؛ اما در اینجا به نظر می‌رسد که محیط آموزشی به گونه‌ای نیست که آرامش لازم را برای تمرکز و پیشرفت فراهم کند. بسیاری به این باورند که نباید با چنین وضعیتی ادامه داد و بهتر است به دنبال محیطی باشیم که واقعا به دانشجویان ارزش قائل باشد. همچنین برخی از رویه‌ها در تصحیح برگه‌ها و نمره‌دهی هم به نظر ناعادلانه می‌رسید و این مسئله فشارها را افزایش می‌داد. در امتحانات هم حضور کنترل‌شده مراقبان به حدی بود که دستورالعمل‌ها به سختی رعایت می‌شد و این موضوع می‌تواند روی نتیجه و آرامش دانشجو تأثیر منفی بگذارد.

آمارگران تفکر ایده‌آل

سرمایه گذاری و تحلیل کسب وکارتهران

تجربه کاری

اگرچه این شرکت را نمی‌توان از لحاظ عملی و مالی به‌خوبی ارزیابی کرد، اما تجربه‌ام نشان می‌دهد که وضعیت فعلی آن چندان روشن نیست و احتمالا با چالش‌های جدی روبه‌رو است، به‌خصوص در زمینه کار تیمی و مدیریت. اینجا به نظر خودم فاکتورهای متعددی وجود دارد که باعث ناامیدی می‌شود و بهتر است از اعتماد بیش از حد به اینجا خودداری کنم، حتی برای یک ساعت. پولی که پرداخت می‌شود تا کنون برای بسیاری از افراد مفید نبوده و دلیل این امر را ممکن است مدیران شرکت بهتر از هرکس دیگری توضیح بدهند.

گاج

آموزش، مدارس و دانشگاه هاتهران

تجربه کاری

در شرکت گاج با وجود انتظارهای بالا، بیشترین چالش را در واحد منابع انسانی دیدم. مدیران این واحد به نظر من تأثیرگذار نبودند و روابط خانوادگی در مدیریت و انبار هم نقشی پررنگ داشت؛ یکی از بستگان مدیری که مسئول انبار است، نقش مهمی داشت و رفتارهای منسوب به برخی پرسنل HR هم توی چشم بود. خانمی که به او اشاره می‌کنم شخصیتی خودخواه و گستاخ داشت و هر روز خبرهای مربوط به روابطش با برخی مردان شرکت، حتی با وجود صاحب‌های زندگی، به گوش می‌رسید. به‌خاطر این که بعضی افراد بدون تخصص به فضا وارد می‌شدند و با بستگان و آشنایان خود سهمیه و پست می‌گرفتند، فضای واحد اداری هم به چشم دیگران دچار ضعف شد. سرپرست بازرگانی هم با روش‌های غیرشفاف در جایگاهش باقی ماند و اغلب درخواست‌های افزایش حقوق می‌داد. فضای کاری مسموم بود و فشارها روی اعصاب و انگیزه کارکنان زیاد بود. ناهار هم قطع شد و این موضوع فشار بیشتری را به تیم وارد می‌کرد. در مجموع، این تجربه نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاری روی محیط سالم و رویکرد حرفه‌ای در مدیریت منابع انسانی از اولویت‌های حیاتی پروژه‌های شرکت است.