در حال حاضر با شرکت سی نی مشغولم و تغییراتی که اعمال شده واقعاً بهبود محسوسی ایجاد کرده است. فضای کار قبلاً خیلی فشرده بود، اما اکنون تیم فروش و پشتیبانی از بخش فنی جدا شدهاند و شرایط کار بهتر شده است. تنها نکتهای که با این شرکت داشتم، وجود داشت و بقیه موارد بهنظر من اهمیتی ندارد.
تجربههای کاری و مصاحبه شرکتها
در این محیط کاری، عضوی از تیم بودم و حدوداً یک سال و نیمی را آنجا سپری کردم. تجربهام هم پر از دشواری و هم علاقهانگیز بود؛ به خاطر این که سازمان کاملاً عملگرا و پرتحرک بود و باید همواره آماده میبودم، و از طرفی کار با مدیران با تجربه برایم جذاب بود. خیلی از همکاران هم احساس مشابهی داشتند. مسیر پیش رفتن دشوار بود و نیازمند صبر و مقاومت بود. در دو سال اخیر مجموعه با سرعت زیادی رشد کرد که بالطبع با چالشهایی همراه شد: نیروهای جدید و توانمند به تیم اضافه شدند و برخی افراد با وجود تلاش سازمان نتوانستند همگام با رشد پیش بروند و از مجموعه جدا شدند. با وجود تمام سختیها و چالشها، حضور در این تیم برای من بسیار موثر و پربار بود.
وقتی وارد شرکت شدم فکر میکردم مکانی خوب برای آموختن است، مخصوصاً برای کسایی که سابقهای ندارند. اما اگر هدف رشد و پیشرفتی برای خودت است، توصیه نمیکنم به رفتن به اینجا فکر کنی. با تغییر مدیریت از مدتی قبل، اوضاع کاملاً تغییر کرد؛ تازه عدهای مدیر آمدند که پیشتر بازنشستهٔ سازمانهای دولتی بودند و واقعاً تخصص لازم را در عمل ندارند و این باعث بهم ریختگی تیم شد. من هم بیشتر وقت را روی محصول تازه صرف کردم که خروجی یا دستاورد مشخصی نداشت. به نظر میرسید مدیران ارشد بیشتر دنبال زمانکشیاند تا پرداخت حقوق؛ جلسات روزانه اوضاع را بهتر نمیکردند و خروجی ملموسی نبود. بهنظر من مشکل اصلی در نبود تخصص کافی در سطح مدیریت بود و واقعاً دیگر تمایلی به بازگشت ندارم؛ یکبار تجربهاش برای من کافی بود.
تصور میکنم اولین تجربه کاریام از شرکت گرما سرما سازه را با این حس گذراندم که اوضاع مالی شرکت نامتعادل بود و حقوقها به موقع پرداخت نمیشد. عیدی، مزایا یا سنوات وجود نداشتند و فرصتهای ارتقا یا پیشرفت هم تقریباً غیرقابل دستیابی بود. با این حال فضای نسبتاً دوستانهی شرکت تا حدی دلگرمکننده بود و به عنوان تجربهی ابتدایی کار، برای من قابل قبول به نظر میرسید.
دو شرکت دومینو را تجربه کردم و همان ابتدای کار مشکلات زیادی را دیدم که ممکن است آیندهی کاری دیگران را هم درگیر کند. در فرایند استخدام، در مصاحبه وعدهای میدهند که وقتی حقوق را دریافت میکنی، واقعاً با آن مطابقت ندارد و عموماً عددی که گفته میشود پایینتر است و گاهی عیدی و سنوات هم به آن اضافه نمیشود. وقتی سوال میکنی، پاسخ میدهند که انتظاراتی که مطرح شده بود، برآورده نشده است. بر سر تسویهی پایان کار هم وضع مشابه است؛ اگر قصد خروج داشته باشی، در بهترین حالت شاید ماه آخر را هم نگیرند و شنیدهام تنها یکی دو نفر توانستهاند تسویه کامل بگیرند. مسیر شغلی و جابهجایی هم به دشواری میگذرد؛ اکثر کسانی که وارد میشوند، کمتر از یک ماه میمانند و اگر سه چهار ماه بمانند، به عنوان کارمند قدیمی شناخته میشوند. در واقع هیچ مسیر روشنی برای رشد وجود ندارد زیرا تصمیمگیریها و کارها به سلیقه و دستور مدیرعامل گره میخورد، حتی در زمینههایی که تخصصی هم ندارند. مسئلهی سفته هم برقرار است؛ در ورود از هر کس سفته میگیرند و پس از حدود یک سال هنوز برنگردانده است. همزمان با اینها تداخل با زندگی شخصی هم وجود دارد؛ انتظار میرود بعد از ساعات کاری یا آخر هفته هم تماس بگیرند و کار بخواهند. ساعات کاری طولانی است، غذای ناهار کمحجم است و حقوق هم به این دلیل کم میشود، و مرخصیها نیز بهراحتی داده نمیشود. به طور خلاصه وضعیت از همان روزهای اول روشن است و به نظر میرسد بهتر است به دنبال فرصت دیگری باشی تا وقتت را بیهوده صرف نکرده باشی.
فضای کار در کلینیک آفاق برای من خیلی خوب نبود، با این حال همکاران همدل و صمیمی بودند و کار با تیم برایم راحت بود.
همکاری با مجموعه Dreamise یکی از بدترین تجربیات کاری من بود که متأسفانه تبعات روانی و مالی سنگینی به همراه داشت. مدیریت این مجموعه با سوءاستفاده از شرایط دورکاری، کنترلی وسواسگونه و استرسزا روی نیروها داشت. توقع داشتند که در تمام ساعات آنلاین باشید و برای کوچکترین تاخیر در پاسخگویی، نیروها را به جریمههای مالی سنگین تهدید میکردند. علاوه بر این، ادبیات مدیریت کاملاً غیرحرفهای و تحقیرآمیز بود؛ ایشان بارها با منت نهادن و زیر سوال بردن زحمات تیم، ادعا میکردند که «نیروهای ایران سختی نمیکشند» و رفتارهایی کاملاً دور از شان حرفهای (از جمله پیامهای نامتعارف و خارج از چارچوب) داشتند. از نظر مالی نیز وضعیت فوقالعاده اسفبار است. حقوقها دائماً با تاخیر پرداخت میشد و در حال حاضر با گذشت بیش از چند ماه از پایان همکاری، هنوز مطالبات و دستمزد من را پرداخت نکردهاند و روزهای بسیار سختی را به خاطر این بدحسابی تجربه کردم. به هیچ عنوان همکاری با این مجموعه را پیشنهاد نمیکنم؛ چون نه تنها حقالزحمه شما با بدهکاری و تاخیر مواجه میشود، بلکه از نظر روانی نیز تحت فشار و رفتارهای غیرحرفهای قرار خواهید گرفت.
تجربه همکاری من با شرکت دریمایز یکی از آسیبزاترین تجربیات شغلیام بود. مدیریت این مجموعه با برگزاری جلسات مداوم، فضایی پر از استرس و تحقیر ایجاد کرده بود که در آن نیروها—بهویژه بخش محتوا و مدیران—دائماً مورد بولی قرار میگرفتند. رفتار مدیریت تأثیر بسیار بدی روی بدنه تیم گذاشته و محیطی پر از زیرآبزنی، استرس و عدم اعتماد متقابل ایجاد کرده است علاوه بر این، رویکرد ایشان در جذب، تمرکز بر همکاران خانمِ جوان بود تا بتوانند شرح وظایف نامشخص و فشار کاری سنگین را به آنها تحمیل کنند. رفتارهای شخصی و غیرحرفهای مثل ارسال پیامهای نامتعارف و پاک کردن بعدی آنها، امنیت روانی محیط را کاملاً از بین برده بود. از نظر مالی نیز با عدم ثبت قرارداد شفاف و تاخیرهای تعمدی در پرداخت حقوق، سعی در نگهداشتن اجباری نیروها برای انجام کار بیشتر داشتند. کار در این مجموعه را به دلیل آسیب شدید به سلامت روان و عدم رعایت حقوق مالی و انسانی، به هیچ عنوان پیشنهاد نمیکنم.
از روز اول فهمیدم که همگان به سمت یک هدف واحد حرکت میکنند. اینجا به حرفهای دیگران ارزش میگذارند و دیدگاههای مختلف را جدی میگیرند، به همین دلیل تیمها غالباً با هم هماهنگاند. نکتهٔ مثبت اینکه همواره با ایدههای تازه با احترام برخورد میشود، که به من انگیزه میدهد خلاقتر فکر کنم و با انرژی برای پیشرفت شرکت تلاش کنم.
من خیلی زود احساس کردم فضای اخلاقی شرکت مناسب نیست و هر روز با دیدن مشکلات تصمیم گرفتم ردّ کردنشون رو به فردا موکول کنم؛ اما در حدود دو و نیم سال که اونجا بودم چیزهایی دیدم و شنیدم که من رو از حالت قبلی بیرون برد. به همون قدری که در گذشته فکر میکردم افراد چند رو دارند، اینجا فهمیدم بعضیها چقدر نقش عوض میکنن و به دلیل مسائل روانیشون هیچ حد و مرزی برای آزار دیگران قائل نیستن. از حراست گرفته تا تیم فنی، همه کارها رو به عقب میاندازن و به جای اقدام سریع منتظر تغییر معاونت یا صدور حکم فردی میمونن و نتیجهاش این میشه که مسئولیتهای زیادی بیدین میمونه.
افتضاح ترین تجربه کاری بنده بودش. بی در و پیکر ترین مجموعه که شما حتی برای نیم ساعت برای مصاحبه واردش بشی عدم تعادل و نظم رو کاملا متوجه میشی. مدیریت افتضاح و غیر حرفه ای. همون اول ازت 20 تا امضا میگیرن که عیدی سنوات پرداخت نکنن(در صورتی که این مورد تو مصاحبه ذکر نمیشه)7 عدم همکاری من رو بدون اطلاع قبلی زدن. تا روز آخر بنده خبر نداشتم که قرار نیست از فرداش نرم شرکت! تمام دسترسی های بنده رو روز آخر قرارداد بعد از پایان تایم کاری بستن و حتی اطلاع ندادن که از دسترسی ها و اکانت های شخصیم از روی سیستم شرکت log Out کنم! همچنین تهدید کردن که حق حضور در شرکت رو ندارم. حقوق آخر رو هم با یکماه و نیم تاخیر پرداخت کردن. توصیه بنده این هست که از گرسنگی هم داشتین میمردین پاتونو تو این طویله نزارید.
بد نیست چون مزایا نداره و بیشتر پورسانته
سلام به دوستان عزیز چیزی که برای من خیلی عجیب بود، بحث حقوق و جایگاه آدمها بود. خیلی جاها تخصص، تجربه و مدرک اصلاً اون چیزی نبود که فکر میکنی باید ملاک باشه. حتی بعضی وقتها برعکسش رو میدیدی؛ انگار هرچی کمتر بلد باشی و رزومه ضعیفتری داشته باشی، شانس بیشتری برای حقوق و جایگاه بهتر داری. در مورد مدیرعامل هم تا جایی که من در این مجموعه بودم، خیلی از صحبتهایی که دوستان قبلی درباره نوع برخورد ایشون با خانمها گفتن، برای من هم قابل درک بود. مواردی میدیدم که به نظرم اصلاً در شأن یک محیط حرفهای نبود؛ از صدا کردنهای بیمورد کارشناسان خانم به اتاق گرفته تا نوع تعاملاتی که باعث معذب شدن بعضی همکاران میشد. چیزی که بیشتر از همه برای من سؤال بود اینه که چطور یک نفر نزدیک به ۶ سال در رأس یک شرکت میمونه و با وجود این حجم از نارضایتی و انتقاد، عملاً اتفاق خاصی براش نمیافته؟ تو همین صنعت، بعضی شرکتها تو این مدت چند بار مدیرعامل عوض کردن، ولی اینجا انگار نه انگار. از طرف دیگه، انتخاب بعضی مدیران و پرداخت حقوق هم واقعاً جای سؤال داشت. مثلاً درباره بعضی واحدها، چیزی که من میدیدم این بود که سطح تخصص و رزومه افراد اصلاً با جایگاه و دریافتیشون همخوانی نداشت و همین موضوع بین کارکنان هم زیاد مطرح میشد. در نهایت چیزی که برای من باقی موند اینه که ظاهراً رابطه و نزدیکی به مدیریت، در بعضی موارد از تخصص و عملکرد مهمتر بوده. شاید این تجربه فقط مربوط به دورهای باشه که من اونجا بودم، ولی به نظرم ارزش داره کسی که قصد همکاری با این مجموعه رو داره، قبل از تصمیمگیری این موارد رو هم در نظر بگیره
این شرکت با استفاده از بروکراسی اداری و همچنین محدودیت های شدید پرسنل رو کنترل میکنه. روابط خصوصی بین مدیران، ضعف ساختاری و میکرو منیجینگ شدید تو این شرکت بیداد میکنه. یه مدیر عامل دارن که فکر میکنه علامه دهره در مورد همه چی فکر میکنه درست ترین نظر رو میده و به هیچ کس اجازه انتقاد از سیستمش رو نمیده. البته تو برخورد اینطور نیست و خیلی میخواد خودشو کول نشون بده. در کل اگر سلامت روانتون رو دوست دارید از صد متری این شرکت هم رد نشید. حقوق به شدت پایین و توقعات بسیار زیاد. به هیچ وجه امکان پیشرفت تو این شرکت رو ندارید و هرچی بچه ساله رو آورده کرده مدیر.
در گذشته این مجموعه با نامی معتبر شناخته میشد، اما اکنون به دلیل ضعف مدیریتی از ردههای بالا و تصمیمات نادرست مدیران ارشد، اوضاع چندان مناسب نیست. امیدوارم مدیرعامل به مشورت با افراد ماهرتر روی بیاورد تا راه حل موثری پیدا شود. حقوقها بهطور منظم پرداخت نمیشود و به کارکنان احترام کافی گذاشته نمیشود؛ شعارها تنها ظاهریاند و شفافیت داخل شرکت وجود ندارد. نیازهای اساسی پرسنل پاسخ داده نمیشود و حمایتی از نیروها از سوی مدیرعامل احساس نمیشود.
در این مجموعه کار میکردم و هر روز با چالشهای زیادی روبهرو میشدم. ساعات کار از صبح حدوداً ۸:۳۰ شروع میشد و تا ۱۸ ادامه پیدا میکرد؛ پنجشنبهها هم تا ظهر بود و جوری نبود که تعطیلات شناور یا استقلالی وجود داشته باشد. اگر کار داشتی یا نداشت، معمولاً ازت میخواستند تا چراغها روشن بمانی و فضا را آماده نگه داری. قواعد شرکت عجیب و گاهی سختگیرانه بود؛ هر تاخیری اغلب برابر با کسری از کار محسوب میشد و اگر بیش از چهار ساعت مرخصی ساعتی میگرفتی، یک روز مرخصی از تو کسر میشد. قراردادها و برنامههای کاری معمولاً قبل از امضا داده میشد و باید با دقت امضا میشد، چون اصلاحات از طرف شرکت سخت بود؛ اما اگر خودت مشکلات را پیدا میکردی و مطرح میکردی، معمولاً بهبودها انجام میشد. امکانات رفاهی چندان قابل توجه نبودند؛ به عنوان مثال شاید هر دو ماه یکی دو بسته دستمال بدهند، اما نظافت دفتر و ضدعفونی میزها به اولویت شرکت نبود. کارکنان اغلب باید خودشان خرج امکانات را تامین میکردند و اولویت با شرکت بود. حقوق هم کم بود و به صورت بخشبندی پرداخت میشد، تاریخ مشخصی برای واریز وجود نداشت و پرداخت گاهی با تاخیر همراه بود. سنوات و عیدی هم معمولاً دیر پرداخت میشد و برای پیگیری لازم بود تا بالاخره روندِ پرداخت انجام شود. شفافیت مالی کمی داشت و مدیریت تمایل داشت کمتر در مورد حقوق صحبت کند؛ تبعیض، وعدههای بدون پشتوانه و برخی دروغهای کوچک هم بین کارکنان رایج بود. شرکت خانوادگی اداره میشد و برخوردها سنتی بود. برای گرفتن مرخصی باید دلیل میگفتی و یک جانشین هم مشخص میکردی تا درخواستت امضا شود. کارهای اداری به شکل کاغذی بود و گاهی باید چند طبقه بالا و پایین میرفتیم. ابزارهای مدیریت پروژه وجود داشتند اما بیشتر جنبه نمایش داشتند. مدیران معمولاً تقصیرها را به گردن کارمندها میانداختند و برای تاخیرهای پرداخت یا هر بهانهای دنبال بهانه میگشتند. روابط بین تیمی هم خیلی حساس بود؛ حتی معاشرت ساده بین واحدها هم تذکر داشت و احترام به حریم خصوصی با شدت پایینتری حفظ میشد. دوربینها به صورت تقریباً دقیق هر لحظه نظارت میشد و گاه به کمدها هم سرک میرفتند. رفتار مدیر بخش خیلی حرفهای نبود و تنشهای زیادی ایجاد میکرد؛ از پیامها و تماسهای غیرضروری و شبانه تا بحثهای مکرر. برخی افراد با ادعاهای کذب بد جلوه داده میشدند. اغلب قدردانی یا پاداش ملموسی نمیدیدم و فضای کاریِ مسموم باعث میشد نیروها خیلی زود ترک کنند. مدیر نیز برای حفظ نفرات معمولاً با احساس گناه یا وعدههای دوروبرش سعی میکرد آنها را نگه دارد. از نظر فنی هم اوضاع مطلوب نبود؛ برای تازهکارها رشد کم بود و برای حرفهایها هم افت رضایتبخش نبود. شرکت حدود سی نفر را در چند طبقه پخش کرده و پروژههای زیادی بدون برنامه مشخص داشتند؛ اما نتیچهای در زمینهی برنامهنویسی یا محصول قابل توجه وجود نداشت. به طور کل، اگر دنبال پیشرفت فنی یا محیط حرفهای مطلوبی هستی، اینجا گزینهی مناسبی نیست.
وقتی کارم را در مجموعه فناوری اطلاعات بشیر سبحان آغاز کردم، برداشت من این بود که محیط کار توهینآمیز و ساعات اضافهکاری گسترده وجود دارد و منابع انسانی هم به نوعی از نظر فرهنگی تفاوت زیادی دارد. اگر مخالفتی با روندها یا مشکلاتی داشتیم، به نظر میرسید که اثر قابل توجهی از اعتراضها گرفته نمیشود و اکثر موضوعات صرفاً روی کاغذ باقی میماند. حقوق هم بدون چارچوب مشخصی بود و معمولاً در گفتوگوهای قراردادی و هنگام چانهزنی روشن میشد.
به نظرم شرکت گروه سیگما پر از کاغذبازی و قوانین دستوپاگیر است؛ مرخصیها و زمان ورود و خروج آنقدر سختگیرانه است که به اداراتی با فرمالیته شبیه میشود. حقوق نسبتاً پایین است و تقریبا نصف حقوق شرکتهای همقطار است. از من سفته میخواستند و دیدهام گاهی از آن بهعنوان ابزار فشار استفاده میکنند. روند جذب هم طولانی و کشدار است و از همان ابتدا ممکن است پشیمان شوی و حتی تا مراحل پایانی هم بروی اما مدیر میانی بهطور سلیقهای و بیدلیل ردت کند. شنیدهام برخی افراد را با عنوان تسک ارزیابی درگیر میکردند و عملاً از آنها سوءاستفاده میکردند.
وقتی وارد این شرکت شدم، قراردادی با بخش بیمهای و مزایای معینی داشتم و هر ماه مبلغی به صورت زیرپوستی واریز میکردند؛ اما وقتی نوبت محاسبه عیدی و سنوات میشد، آن مبلغ را محاسبه نمیکردند. تازه در زمان تسویهحساب مشخص میشود که چه اشتباهی رخ داده است. همچنین مزایایی مانند پرداختهای مناسب برای اعیاد و سایر امتیازات به طور کلی وجود نداشت.
دلیل رد شدن نظر من چیه؟نظرات خیلی بدتر از این توی سایتتون هست. یک سری از به اصطلاح مدیران صاحب شرکت را خیلی بدعادت کردند که توهم برداشته که بقیه نوکرش هستند و باید هر کاری میگه حتما و باید انجام بدهند مثل جابجایی میز و صندلی و اسباب کشی و خالی کردن اب اکواریوم و....کارکنان معمولی هر روز در معرض بی احترامی چند نفر از مدیران هستند و هر کاری که درست انجام میشه توسط این مدیران انجام میشه و هر خرابکاری به گردن بقیه میفتد.ساعات کاری شرکت زیاده و هر کسی بخواهد بعد از تایم شرکت برود را به بهانه ای اذیت میکنند.یک سری نیروهایی که حتی 1 درصد هم بازدهی ندارند، به سبب نسبت خانوادگی با نوچه مدیرعامل در سرکار هستند و بسیاری از حاشیه ها و دزدی ها توسط اینها انجام میشه که برای خراب کردن بقیه از هیچ اقدامی روگردان نیستند و با یک کلاغ چهل کلاغ و زیرگوش مدیرعامل خاله زنک شرکت بقیه را تخریب میکنند.چون نه سواد کافی دارند و نه اینکه جای دیگه ای به اینها کار میدهند برای همین از هیچ گونه خباثتی روی گردان نیستند .سعی کنید برای چندرغازی که با منت بهتون میدن اعصابتان را به فنا ندهید و جای درست حسابی استخدام بشین نه شرکتی که یکدفعه وسط کار بهت میگن وسایلت را جمع کن و برو.
تجربهات را در ویکیتجربه به اشتراک بگذار
چند دقیقه وقت بگذار و به هزاران نفر کمک کن تصمیم شغلی بهتری بگیرند — کاملاً ناشناس.