کار در شرکت داده پرداز پارسیان اگر به طور خلاصه بخواد توصیف بشه، میشه با این عبارات توصیف اش کرد. حجم کار بالا، بی نظمی در پرداخت، عدم رفتار حرفه تیم مدیریت. به طور مفصل تجربه کاری در حامی ( داده پردازی پارسیان ) در موارد پایین توصیف میشه. ساعات کاری: شنبه تا چهارشنبه، از ساعت 9 تا 6 پنجشنبه ها از ساعت 9 تا 3 یا 4 یک الی دو روز در هفته، شیفت آنکال از ساعت 6 ب.ظ تا 11 شب. ( شیفت های آنکال علاوه بر ساعات کاری از ساعت 9 الی 6 هستند، یعنی عملا از ساعت 9 صبح تا 11 شب ) یک بار در ماه، شیفت آنکال پنجشنبه و جمعه از ساعت 10 صبح تا 11 شب. پس به طور خلاصه با زندگی شخصی خودتون خداحافظی کنید چون قراره تمام وقت و انرژی خودتون رو صرف شرکت حامی کنید. حقوق و مزایا: حقوق به صورت دو مرحله ای واریز میشه، بخش اولی حقوق بین یکم تا سوم و فقط حقوق پایه وزارت کار واریز میشه. بخش دوم حقوق از ششم تا دهم هر ماه واریز میشه. اما هیچ تعهدی به پرداخت به موقع حقوق ها نیست، گاها پیش اومده حقوق ها با فاصله های زمانی یک هفته ای واریز شدن. و قسمت تاسف آور تر، پاسخگو نبودن تیم مدیریت در قبال بد قولی در پرداختی هاست. مبلغ کلی حقوق هم ابدا با حجم کاری پشتیبانی همخوانی ندارد. به طور کلی حقوق دریافتی کاملا غیر منطبق با حجم کار و تقریبا همیشه با بدقولی و بی نظمی واریز شده. برای پرسنل آقآ، اعزام های حضوری در محل مشتری بخشی از روند کاری هست، پرسنل با وسیله نقلیه شخصی یا عمومی باید خودشون رو به محل مشتری برسونن، با این وعده از سمت شرکت که هزینه رفت و آمد تخت عنوان تنخواه تماما پرداخت میشه. اما اگر در خصوص پرداخت حقوق بدقولی های چند روزه وجود داره، در خصوص پرداخت هزینه های تنخواه، این بدقولی ها گاها به چندین ماه می رسه. در نهایت یا باید به کل قید حق تنخواه خودتون رو بزنید یا با دعوا حق خودتون رو از مدیران بگیرید. فرهنگ کاری: ارتباط بین کارمندان بخش های مختلف در حداقلی ترین حالت ممکن قرار داره. از طرفی تیم مدیریتی شرکت عملا تعاملی با کارکنان شرکت علی الخصوص پرسنل پشتیبانی ندارن. تا حدی که حتی بعضی از پرسنل پشتیبانی رو به اسم هم نمی شناسن. محیط ساختمان و تجهیزات شرکت کاملا نامتناسب و قدیمی نسبت به جایگاه شغلی. با اینحال فارغ از مشکلات بالا، پرسنل بخش پشتیبانی با یک معضل بزرگتر دست به گریبان بودند. متاسفانه فردی که به عنوان مدیر بخش پشتیبانی انتخاب شده بود، هیچ صلاحیت فنی و مدیریتی برای این جایگاه نداشت. همین بی اطلاعی ایشان از روند کاری و فنی، باعث بروز مشکلات متعدد در پروسه انجام امور روزانه می شد. رفتار های غیرحرفه ای ایشان و برخورد های نامحترمانه در قبال پرسنل پشتیبانی. دروغ گویی مکرر. و از همه تاسف آور تر، بدگویی پشت سر کارمندانی که حضور ندارند. منظور حضور نداشتن استعفا یا ترک شغل نیست، حتی اگر یکی از پرسنل در اتاق پشتیبانی حضور نداشت یا مرخصی بود، این به اصطلاح مدیر پشتیبانی شروع به بدگویی و تخریب کارمند مورد نظر میکرد. جایگاه شغلی پشتیبان نرم افزار یک جایگاه شغلی پر فشار و فرسوده کننده است، و حضور این شخص در اتاق پشتیبانی نه تنها کمکی به پیشبرد بهتر کارها نمی کرد، بلکه باعث نارضایتی در بین همه پرسنل می شد. تا جایی که در روز های غیبت این شخص، حال تک تک پرسنل بهتر بود. شاهکار نهایی این شخص موقع تسویه حساب با شرکت بود، زمانی که مطمئن شد قصد تمدید قرارداد ندارم، نقاب ادب رو کنار گذاشت و در پیام های متنی شروع به عقده گشایی های بچگانه نسبت به دوران همکاری کرد. --- اگه این شخص مشغول خوندن پیامم باشه، تا الان باید فهمیده باشه من کیم! از همین جا برات دست تکون میدم! :)) --- اما سوال مهمتر این است که دلیل تیم مدیریت شرکت برای انتخاب چنین فردی که هیچگونه صلاحیتی برای جایگاه خود ندارند چیست؟! تنها تجربه مثبت کار در شرکت داده پردازی پارسیان، تیم استقرار و پشتیبانی شرکت هست. تمامی پرسنل بدون چشم داشت و با حداکقر توان خود در جهت پیشبرد پروژه ها، با هم همکاری داشتند، شاید تنها عاملی که باعث تحمل کاستی های فاحش شرکت می شد، همین تیم سازنده بخش پشتیبانی بود. تیمی که متاسفانه به خاطر حضور یک شخص بی کفایت در جایگاه مدیر پشتیبانی، روز به روز فرسوده تر و در انتها از تیم جدا می شوند. پس به طور خلاصه آیا کار در شرکت حامی را پیشنهاد میکنم؟ خیر، ابدا، هرگز! تا زمانی که یک تجدید نظر کلی در خصوص بهینه شدن شرایط کار، پرداختی ها و از همه مهمتر سرپرست بخش پشتیبانی نشده، از این شرکت در حال زوال فاصله بگیرید.
تجربههای کاری و مصاحبه شرکتها
من به سختی 6 ماه تونستم باهاشون کار کنم. مدیرانش بسیار تازه به دوران رسیده و بی فرهنگ و بی ادب هستند مخصوصا خانم ****!در ابتدا موقع استخدام بسیار رفتار خوبی دارند ولی وقتی کارشون باهات تموم میشه انقدر بی ادبانه و بیشعور رفتار میکنند که خودت بری. افراد با تجربشون تو همین مدتی که توی اون شرکت بودم همه با دعوا و ناراحتی رفتند. هر روز با کارمند و یا مشتری دعوا بود توی شرکت. مدیرها میگفتند از صفر خودشون شروع به کار کردن و سال ها کارمند بودند و قشنگ عقده هاشون رو سر کارمنداشون خالی میکردن. هر روز اشک کارمندا در میومد فقط یه دختری توی شرکتشون هست که عزیز دردونشونه و باهاشون خوبن اونم چون خبرچینشونه و همش داره پاچه خواریشونو میکنه به قول مدیرش هرچی بهش میگن میگه چشم! شما فکر کنید سطح مدیر چقدر میتونه پایین باشه که با کارمنداش درباره کارمندای دیگه و مخصوصا همه مشتری ها غیبت و بدگویی کنه و به شدت اصرار به با فرهنگی داشتند و حس اینکه اونا خوبن همه بدن. حیف وقت و زحمتی که اونجا کشیدم و امیدوارم هیچوقت حتی فکر استخدام توی تورهاب، ویزاهاب رو نکنید.
از مدیرعامل لوزر و مفسدش که هزارتا مشکل اخلاقی داره که بگذریم، هیچ چیز اینا شبیه شرکت نیست. معلوم نیست کی چطور مونده، کیو روی چه حسابی میزارن بمونه. هر روز یه داستان سر هم می کنن که مبادا آدم یه روز حالش اونجا خوب باشه. هزارتا حاشیه و خاله زنکی در جریانه. این با اینه، فلانی با مدیره، فلانی دل مدیرو زده فردا اخراج شده، فلانی به مدیر نه گفته روز بعد با سر خورده زمین. نه کار مهمه، نه خروجی کاری مهمه، نه اخلاق کاریت برای کسی اهمیتی داره. اگه وضعیت روحی خوبی ندارین یا حوصله جار و جنجال و حاشیع ندارین نرین تو این خرابشده.
اصلا به نظرات مثبت نگاه نکنین چون خودشون مینویسن. آدما بیادب، بیاحترام و بسیار بسیار نمکنشناس. شما هررررچقدرم تلاش کنی وقت بذاری تهش همه میر**نن بهت. حقوق ادما براساس عملکرد نیست و بر اساس علاقه آقای مدیره. جو به شدت سمی و ناسالمه. همه پشت هم حرف میزنن و همو مسخره میکنن و زیرآب همو میزنن. سلامت روانتونو از دست میدین مدیرا هرساعت شبانه روز طلبکارانه بهتون پیام میدن، جریمه نقدی میکنن، اضافه نگهتون میدارن و در مقابل هیچ کار مثبتی نمیکنن که هیچ چه بسا اون آقای مدیر چیزای دیگه هم ازتون میخواد
چند سال اخیر را روی پروژههای از پایه کار کردم و با پشتکار گروهی توانستیم به نتیجه برسیم. مسئولیت اصلی کارها با من بود و توانستم نیروهای تازهکار را راهنمایی کنم تا تیمی مستعد و منسجم بسازیم. اما محیط کار پر از فشارهای بیمنطق، مدیریت ناسالم و روابط فامیلیگونه بود. درست زمانی که انتظار داشتیم قدردانی یا حمایت دیده شود، ناگهان و با تصمیماتی ناعادلانه، همکاری من و چند نفر دیگر قطع شد. با وجود تلخی موضوع، برایم روشن شد که ارزش کار و تعهد تنها در جایی معنا دارد که انصاف، شفافیت و قدردانی وجود داشته باشد؛ از این به بعد به دنبال تیمهایی میگردم که رشد، عدالت و احترام به همکاران برایشان اهمیت دارد.
حدود چهار سال در این مجموعه کار کردم و واقعاً از تجربهام رضایت دارم؛ تأثیر زیادی روی آیندهام گذاشت. به دلیل مسائل خانوادگی مجبور شدم از شهر خارج شوم وگرنه دوست داشتم ادامه بدهم. اگر دنبال تجربهای خوب و همکاری بلندمدت هستید، اینجا را پیشنهاد میکنم؛ احتمالاً نتیجه مطلوبی خواهید گرفت. سطح شرکت قابل قبول بود، حقوق و مزایا مناسب بود و مدیریت با من همکاری و مهربانی زیادی داشت. البته نواقری هم مثل هر جا وجود داشت، اما در کل راضی بودم و هنوز با چند نفر از همکاران در ارتباطم و به نظرشان اوضاع خوب است.
برای شش ماه به عنوان نیرو تست در پیشرو تجارت بارمان کار کردم و تجربهام خیلی ناخوشایند بود. کارکنان آنها ارزش زمان تست و نظرات مربوط به برنامهریزی را نمیپذیرفتند و به نظر میرسید که مدیران و گروه قدیمی اجرایی دخالت زیادی در کار تست دارند. گاهی توهینی هم اتفاق میافتاد و انتظار میرفت تستر فقط سکوت کند و بیدریغ کار کند. سرپرست قدیمی تیم تست هم بهظاهر با من همصحبت میشد اما در حضور دیگران از دفاع از موقعیت من خودداری میکرد و در جلسات حاضر نمیشد. به نظر میرسید از احتمال بیثباتی موقعیتش واهمه دارد. در کل شرکت را اینطور دیدم: مدیریت بیثبات، بدون منطق و با سواد فنی کم؛ رفتارها با تغییرات پیوسته کنار میآید و افرادی که مدام از مدیر درخواست اطاعت میکنند، ارزش میشوند. از فناوریهای قدیمی استفاده میکنند و سطح کدنویسیهای تیم پایین است و به بازبینی دقیق نیاز دارد. قراردادها تقریبی است و بسیاری از پرداختها مانند اضافهکار و سنوات یا با مبالغ ناچیز محاسبه میشود یا بر مبنای حداقل حقوق لحاظ میشود. تجهیزات ارائهشده یا کهنه یا خراباند و درخواستها نتیجه نمیدهد. صبحانهای که داده میشد قابل قبول نبود و خودم مجبور شدم برای رفع این مشکل چیزی تهیه کنم. تولدها هم تبعیضآمیز بود و کیک مراسم تنها برای چند نفر خریداری میشد و سایرین تبریک رسمی هم نمیشنیدند. زمان و زحمت کارکنان برایشان اهمیت نداشت. از تیم خاصی هم بههیچوجه نباید وارد شد؛ افرادی که در آنجا دوام میآورند انگشتشمارند و باید طوری رفتار کنی که مسئول تست از تو خوشنود باشد تا مدیر پروژه دیر یا زود وارد عمل نشود و جای تو را مشخص کند. در مصاحبهها هم وعدههای زیادی میدادند که هیچکدام عملی نمیشد.
دوست داشتم با حضور در شرکتی تازهوارد به بازار کار، تجربهای پر از یادگیری رو پشت سر بگذارم و این دوره کارآموزی برای من که تازه کار بودم، نکات زیادی داشت. مجموعه رو به رشدی بود و جای بهروزرسانی و روشهای مشخصی داشت، هرچند برخی روندها بهطور کامل شکل نگرفته بودند. با این وجود، فرصتهای یادگیری قابل توجهی پیدا کردم و برای من تجربهای ارزشمند به حساب میآیند.
قراردادهای یکماهه عدم شفافیت در ارزیابی عملکرد، سیستم دستوری و سلسله مراتبی بالا به پایین، مدیران دمدمی بخصوص مدیران خانم، مدام جذبهای بیمورد و خروجها و تعدیل مبهم و غیرشفاف... اصلا توصیه نمیکنم.
کار در دیباج صنعت پاسارگاد برای من تجربهی واقعاً بدی بود؛ بدترین جایی که تا این لحظه در آن کار کردهام. مهمترین مشکل برای من، مدیریت غیرحرفهای و فضای ناسالم شرکت بود. در طول همکاری، مواردی از برخورد مدیران دیدم که از نظر من کاملاً غیرحرفهای بود. ادبیات نامناسب و بددهنی، بیاحترامی به کارکنان و برخوردهایی که بیشتر باعث ایجاد ترس و فشار میشد تا حل مسئله. بهطور کلی احساس میکردم احترام جایگاه چندانی در این مجموعه ندارد. از طرفی در مجموع حدود ۷ نفر نیرو در مجموعه حضور داشتند و عملاً هر فرد مسئولیتهای چند نفر را بر عهده داشت و چندین کار و وظیفه مختلف را همزمان انجام میداد. حجم مسئولیتها در مقایسه با تعداد نیروها بالا بود و این موضوع فشار کاری زیادی ایجاد میکرد. فضای شرکت را هم بهشدت سمی تجربه کردم. به نظرم سوگولیپروری و فضولیپروری در محیط وجود داشت و نحوه برخورد با افراد اصلاً یکسان نبود. این موضوع باعث میشد فضای کاری سالم و حرفهای شکل نگیرد. اما چیزی که در پایان همکاری بیشتر از همه برای من آزاردهنده بود، نحوه اعلام عدم تمدید قرارداد بود. دقیقاً در روزی که قراردادم به پایان رسید، از طریق پیامک به من اعلام کردند که قرارداد تمدید نمیشود و دیگر به شرکت نروم. تا قبل از آن، هیچ صحبتی درباره عدم تمدید قرارداد با من نشده بود. این در حالی بود که تا آخرین لحظه همچنان کار و مسئولیت به من سپرده میشد و حتی در روزهای پایانی، کارهای مختلفی برای جمعبندی و تحویل دادن داشتم؛ بدون اینکه بدانم قرار است همکاریام به پایان برسد. از طرفی، جنگ از ۹ اسفند شروع شده بود و شرایط کاملاً متفاوتی ایجاد کرده بود. اگر شرکت به دلیل شرایط موجود تصمیم به تعدیل یا عدم تمدید قرارداد من گرفته بود، میتوانست این موضوع را همان زمان یا حداقل با فاصله مناسبی اطلاع دهد تا من هم فرصت داشته باشم برای پیدا کردن کار جدید اقدام کنم. از طرف دیگر، حقوق آخر من هم پرداخت نشد و گفتند همراه با تسویه پرداخت میشود. این اتفاق در شرایط جنگی باعث شد در حالی که ناگهان بدون شغل مانده بودم، از نظر مالی هم تحت فشار قرار بگیرم. در مجموع، تجربه من از دیباج صنعت پاسارگاد محیطی بود که در آن احترام، رفتار حرفهای و سلامت فضای کاری جایگاه قابل قبولی نداشت. با توجه به اینکه تجربهی بسیار بدی از کار کردن با این شرکت داشتم، این نظر را ثبت میکنم تا سایر کارجویان بتوانند با دید بازتری درباره همکاری با این مجموعه تصمیم بگیرند.
به هیچ وجه و هیچ جوری برای استقرار یا فروش یا هرچی سمت شرکتی که شخصی به اسم **** جزو مدیریتش باشه نرین فرار کنین فرارررررر بیچارتون میکنه با وعده و دروغ میارتتون و بعد زیر همه چی میزنه نه حق حقوق درست دادن نه قانون کار قبول دارن نه منابع انسانی درست درمون دارن که مشکلات پیگیری کنن خلاصه داغونن ۲۰ تا خانواده بخاطر بی مسئولیتی اینا شب عید موقع جنگ بیکار شدن بالا دستیا هیچکی نگفتن که اقا چرا ؟ دشمنان سیستم بیشتر مناسبه براشون اچ آر ککشونم نگزید فقط به فکر خودشونن خدا نگذره ازشون
تجربه همکاری با رسا پیمنت من مدتیه که در بخش پرداخت رسا پیمنت مشغول به کار هستم و چیزی که از روزهای اول برای من جالب بود، فضای کاری و نحوه برخورد مدیریت با اعضای تیم بود. در بخش پرداخت، دقت و مسئولیتپذیری خیلی مهمه، چون کوچکترین اشتباه میتونه روی روند پرداخت یک مشتری تأثیر بذاره. خوشبختانه مدیریت مجموعه همیشه تأکید زیادی روی دقت، پیگیری و پاسخگویی داشته و در کنار اون، برای یادگیری و پیشرفت اعضای تیم هم وقت میذاره. یکی از چیزهایی که برای من ارزشمنده اینه که اگر در انجام یک پرونده یا پرداخت با مشکلی مواجه بشیم، مدیریت بهجای اینکه صرفاً دنبال مقصر باشه، اول سعی میکنه مشکل رو حل کنه و بعد دلیلش رو بررسی کنیم تا دوباره تکرار نشه. فضای کاری برای من باعث شده احساس کنم فقط یک کارمند نیستم و واقعاً بخشی از تیم هستم. مسئولیتهایی که به من سپرده شده باعث شده در زمینه پرداختهای بینالمللی تجربه بیشتری به دست بیارم و از نظر کاری هم رشد کنم. در مجموع، تجربه همکاری با رسا پیمنت برای من تجربه مثبتی بوده و امیدوارم در ادامه هم بتونم در رشد مجموعه نقش داشته باشم.
مدیریت منابع انسانی فردی مهربان و باهوش هستن
سلام خیلی خوبه که آدم قبل از شروع به کارش در یک شرکت بزرگ، تحقیقات جامع و زیادی داشته باشه و بعد بره سر کار کروز یه شرکتی هست که اگر بخوای به تبلیغاتی که خودش توی رسانه ها میکنه اکتفا کنی، قشنگ بعد یه هفته میفهمی که چه بلایی سر خودت آوردی از دور همیشه خودشون رو بهترین شرکت میدونن توی نمایشگاه های کاریابی همیشه میگن ما بهترینیم سالن ورزشی داریم با فول امکانات دندون پزشکی داریم هر وقت میخوای بیا برو دندوتو درست کن حقوق ما بالاترین حقوق تو کل ایرانه جای پیشرفت اینجا از همه شرکتا بیشتره به کل نقاط تهران و کرج سرویس داریم اما وقتی میری داخل: میبینی ساعت کاری از 7 صبح تا 7 شب (اضافه کار اجباری، یعنی بخوای 5 هم بری که خودش باز اضافه کاری حساب میشه چون ساعت کار تا 4 هست، چنان با غضب منت بهت اجازه میدن که انگار میخوای سهم پدرشون رو ازشون بگیری) حقوقش رو بخوای همه مزایا و پاداش و اضافه کار اجباری شو با هم جمع بزنی حدود 70 درصد حقوق شرکتای بزرگ هر حوزه ای (خودرویی و سایر حوزه ها میشه) مزایای رفاهی شونم به درد همشیره پدرشون میخوره ( یه وام میدن که هر ماه از حقوقت پول کم میکنن بعد سه سال اگر نوبتت برسه همون جمع پولو بهت وام میدن!، یه سری بن تخفیف مسخره از شهر لوازم خانگی و اینا دارن که خود اون فروشگاه ها به مردم عادی هم همون تخفیف رو میدن) باشگاه بدنسازی شم نگم براتون قشنگه و تر و تمیز ولی میری توش انگار 7 صبح سوار مترو کرج تهران شدی جا نیست راه بری چه برسه تمرین کردن دندون پزشکی شم تا دو ماه وقت نمیده یعنی اگر دندونت درد بگیره ایشالا بعد 2 ماه میتونی دندون مصنوعی تو بدی برات بذارن سرویساشم بسیار محدوده، یه مشت اتوبوس قراضه از اونور تا میدون صادقیه میبرن، از اونورم یدونه سرویسه میبره کرج و شما باید هر روز 300-400 تومن پول بی زبون رو هزینه رفت آمدت کنی با اسنپ (چون محبت کردن برای کارشناس تولید شناوری نذاشتن که خدایی نکرده تولید نخوابه و باید حتما راس 7 شرکت باشی و شروع به کار کنی) خلاصه که میگن آواز دهل از دور خوش است پادگان یا بهتره بگم تبعید گاه کروز هیچوقت نمیتونه اون شرکت ایدهآل شما برای کار کردن باشه
به عنوان کارشناس فروش یه جوون مدیران مجموعه رو اداره میکنن و من فضای کار رو خیلی خودمونی و امن میبینم، کارکنان هم با آرامش بیشتری کار میکنن. از مزایا هم برخوردارم؛ بهطور منظم حقوقم رو پرداخت میکنن و علاوه بر حقوق پایه، کارانه و پاداش هم دارم.
تجربه من با این شرکت به طور کلی رضایتبخش نبود، هرچند در آغاز برخوردها حرفهای و منظم به نظر میرسید. با گذشت زمان اما متوجه شدم که تصمیمها و اولویتها بیشتر بر پایه منافع شخصی شکل میگرفت و رفتارها کمکم غیرحرفهای میشد.
دنبال تجربهای بودم که با وجود استارتاپ بودن، پشتش مجموعهای بزرگتر از قبل میپیچید. من مسئول تولید محتوای وبسایت یکی از این شرکتها بودم که نرمافزارهایشان واقعاً کاربردی و کاربرپسند بودند و امکانات خوبی داشتند. تیم مدیریتی را نسبتاً منظم و خوب میدیدم و جو کار همکاریمحور بود. تجربهام مثبت بود و برایشان بهترینها را آرزو میکنم.
دوست داشتم تجربه کاریم در این شرکت رو با حس مشابهی بیان کنم، اما به خاطر برخی مشکلات خانوادگی مجبور شدم کنار بکشم وگرنه از محیط و کار اونجا خیلی راضی بودم؛ از نظر من اگر فرصتی دوباره پیش بیاد، بازهم دوست دارم به اونجا برگردم.
دو سال در این مجموعه کار کردم و همیشه وعدههای آرامبخشی میشنیدم که اوضاع بهبود پیدا میکند، اما هر بار شرایط بدتر میشد. از پرداخت بهموقع حقوق صحبت میشد تا رشد چندبرابری شرکت، اما همهی این حرفها با واگذاری شرکت به یک مجموعه دیگر بیثمر شد. واقعاً قبل از ورود آن مجموعه و سرمایهگذار، وضع شرکت بهتر بود.
شرکت هاناسپند مزه افرین را در تجربهام بهعنوان کارگر تولید بهطور صریح چنین دیدم: فضا و رفتارها بیشتر به سمت منافع مالی و جابجایی نیروها سوق داشت و جو غیر حرفهای حاکم بود. همکاران افغان بدون مدرک بهجای ایرانیها مشغول کار شدند و حقوق پایین بود. عیدی هم در پایان سال با تردید و به شکل محدود پرداخت میشد. افرادی که زودتر میرسیدند احساس برتری میکردند و ایمنی و نظارت کافی وجود نداشت. مرخصی دشوار بود چون سرویس حملونقل هم بهخوبی ارائه نمیشد؛ اگر سرویس تاخیر داشت یا دیر میرسیدیم، چهار ساعت کسر میشد یا یک روز از مرخصی کم میکردند و حتی اگر کار تعطیل میشد، باز هم اثرِ کسر روی مرخصی باقی بود. اضافهکاری و جمعهکاری بههیچوجه محاسبه نمیشدند. در هنگام استخدام شناسنامه و سفته میگرفتند و بازگرداندن آنها با دشواری و شروطی همراه بود. وعدههای مربوط به پارکینگ سردرگمی بود و هر روز ماشینها جریمه میشدند. غذای شرکت تکراری و کیفیتش پایین بود و مزایای وعده دادهشده در آغاز کار واقعا عملی نبودند. تجهیزات فرسوده و محیط کار پر از استرس از حضور مدیران و کارکنان نا آرام بود.
تجربهات را در ویکیتجربه به اشتراک بگذار
چند دقیقه وقت بگذار و به هزاران نفر کمک کن تصمیم شغلی بهتری بگیرند — کاملاً ناشناس.