واقعاً کلکسیونی از رفتارهای غیرحرفهای و چندشآوره! شرکتی که از سال ۸۳ با کلی زحمت و خون دل شروع به کار کرده و تقریباً هر کسی که از قدیمیهای اینترنت ایران باشه یا یه زمانی مشتریش بوده یا حداقل اسمش رو شنیده، امروز به جایی رسیده که واقعاً آدم دلش میسوزه ببینه چه بلایی سرش اومده. بعد از اینکه شرکت توسط هلدینگ علاءالدین خریداری شد، کمکم یه سری آدم با تفکر کاملاً بازاری وارد مجموعه شدن و افتادن به جون شرکتی که زمانی تو حوزه خودش واقعاً اسم و رسم داشت. البته هنوز هم آدمهای فنی خیلی باسواد، محترم و کاربلدی داخل شرکت هستن و واقعاً بخش زیادی از اعتبار باقیمونده شرکت هم به خاطر همین آدمهاست. ولی چیزی که آدم رو حرص میده اینه که به مرور یه عالمه آدم خودی، فامیل، آشنا و بعضاً کاملاً نامرتبط با تخصص مورد نیاز، سر از پستهای مدیریتی درآوردن. یه سری آدم که نه دانش روز دارن، نه مدیریت بلدن، نه حتی بلد هستن درست با نیروی انسانی برخورد کنن، ولی تا دلت بخواد توی تعریف و تمجید از مدیر بالادستی و بلهقربان گفتن استاد هستن. کار به جایی رسیده که بچههای ۸-۹ ساله خودشون رو میارن شرکت و مینشونن کنار دست آدمهای متخصص و مهندسهای حرفهای که مثلاً ازشون کار یاد بگیرن! واقعاً انگار دکون بازاره، نه یه شرکت حرفهای. متخصصی که سالها درس خونده و تجربه جمع کرده باید وسط ساعت کاری بشینه نقش مربی بچه مدیر رو هم بازی کنه چون آقا دلش خواسته بچهش یه چیزی یاد بگیره! اما شاهکار اصلی این مجموعه برای من واحد HR ـشه. اگر فکر میکنید HR جاییه که وقتی حقتون خورده شد، حقوقتون عقب افتاد، باهاتون بد برخورد شد یا مشکلی با مدیریت داشتید میتونید برید و انتظار حمایت داشته باشید، خیلی زود ناامید میشید. حداقل چیزی که از عملکرد این واحد دیده میشه اینه که منابع انسانی بیشتر از اینکه «منابع انسانی» باشه، تبدیل شده به بلندگوی مدیریت. یعنی قرار نیست بین کارمند و مدیریت تعادل ایجاد کنه؛ بیشتر این حس رو میگیری که وظیفهش اینه هر تصمیمی از بالا گرفته شد به کارمند منتقل کنه و در نهایت هم توضیح بده چرا شما باید باهاش کنار بیاید. اصلاً انگار فلسفه HR اینجا برعکس تعریف شده. به جای اینکه پیگیر حق کارمند باشه، بیشتر پیگیر اینه که کارمند صداش درنیاد. به جای اینکه سؤال کنه «چرا حقوق این آدم عقب افتاده؟» احتمالاً باید توضیح بده «شرایط شرکت رو درک کنید». به جای اینکه جلوی برخورد غلط مدیر رو بگیره، ممکنه آخرش خود کارمند احساس کنه مقصر بوده که اصلاً اعتراض کرده! واحدی که باید امنترین جای شرکت برای مطرح کردن مشکل کارکنان باشه، عملاً یکی از آخرین جاهاییه که آدم دلش میخواد درد دل کاریش رو اونجا مطرح کنه. چون از همون اول این حس وجود داره که حرفت قرار نیست جایی به نفع تو استفاده بشه. در واقع HR اینجا بیشتر از اینکه نماینده نیروی انسانی باشه، نماینده صاحب شرکته. بلهقربانگویی و اجرای خواستههای بالا دستی اونقدر پررنگه که بعضی وقتها آدم شک میکنه اصلاً این واحد برای کارمندها ساخته شده یا برای کنترل کارمندها. اسمش «منابع انسانی»ه، ولی در عمل خیلی وقتها نه از «انسانی» بودنش چیزی میبینی و نه از «منابع» بودنش! اگر مدیریت تصمیمی بگیره، ظاهراً نقش HR دفاع از منطقی بودن یا عادلانه بودن اون تصمیم نیست؛ بیشتر نقش توجیه کردن و تحمیل کردنشه. وضعیت حقوق هم که خودش یه فاجعه جداست. حقوق با چیزی حدود ۲۸ روز تأخیر پرداخت میشه و موقع پرداخت هم طوری رفتار میکنن انگار لطف بزرگی در حق کارمند کردن! انگار نه انگار که این پول حق آدمه و در ازای یک ماه کار کردن باید سر وقت پرداخت بشه. سه ماه اول سال هم حقوقها ناقص پرداخت شد و حالا با گذشت حدود هفت ماه هنوز بخشی از مطالبات کارکنان مونده و خبری از پرداختش نیست. بعد جالب اینجاست که در چنین شرایطی هم واحد منابع انسانی عملاً اون جایگاهی نیست که انتظار داشته باشی محکم بایسته و بگه این وضعیت حق کارمند نیست. بیشتر باید آماده شنیدن انواع توضیحات و توجیهات باشی. از اون طرف برخورد با خانمها هم واقعاً جای حرف زیاد داره. بعضی وقتها نوع رفتار جوریه که انگار کارمند زن درجه دو محسوب میشه. اعتراض کنی میشی غرغرو، حرف بزنی میگن زیادی شاکی هستید و عملاً این حس بهت داده میشه که بهتره سرت رو بندازی پایین و چیزی نگی. و اینجا دوباره آدم میپرسه دقیقاً HR کجای این داستان ایستاده؟ واحدی که باید حداقل در برابر رفتارهای تبعیضآمیز حساس باشه، وقتی خودش بیش از حد وابسته به نظر مدیریت باشه، طبیعتاً نمیشه انتظار داشت خیلی جدی جلوی مدیریت بایسته. مزایا؟ تقریباً هیچی. نهار رو حذف کردن، بیمه تکمیلی هم که پولش عملاً از جیب خود کارمند میره. بعد همزمان مدیران برای خ
تجربههای کاری و مصاحبه شرکتها
تجربه من از این شرکت، متأسفانه همراه با بینظمی و ضعف جدی در مدیریت بود. حقوقها گاهی تا دو ماه با تأخیر پرداخت میشد و عیدی، سنوات و پاداشها هم معمولاً خیلی دیر پرداخت میشدند. بیمه هم منظم رد نمیشد و گاهی با چند ماه تأخیر انجام میشد.بعلاوه امنیت شغلی هم وجود ندارد چون براحتی نیرو را اخراج و تعدیل میکنند. منابع انسانی ای هم وجود ندارد. از طرفی، استخدامها بیشتر بر اساس فامیل و آشنابازی بود تا تخصص و تجربه. نیروهای متخصص تعدیل میشدند و بهجایشان افرادی میآمدند که دانش و تجربه کافی نداشتند و بعضاً فقط بعد از یکی دو ماه مسئول یا مدیر یک تیم میشدند. این موضوع طبیعتاً باعث هدررفت منابع و بینظمی بیشتر در شرکت میشد. در کنار این موارد، برای قراردادها سفتههای سنگین هم دریافت میشد. در کل مدیران این شرکت دانش خاصی ندارند و فقط پاچه خارند. این شرکت توسط هلدینک علائدین خریده شده و بمرور اقوامشان در این شرکت گذاشته شد و همینطور وضعیت شرکت هم روز به روز بخاطر تصمیمات شر و ورشون بدتر شد. بعلاوه اگر خانم هستید یک لباس نخنما زشت و بد کیفیت پلاستیک را باید هنیشه بپوشید و یک مقنعه خیلی زشت سه خط را هم باید همیشه بپوشید:)) شرکت صبانت ورشکسته هست، حتما ازشون دور بشید.من استعفا دادم چون هرچه زودتر از اونجا فرار کنی راحت میشی.
اگر دوست دارید سلامت روانتون رو از دست بدید و بابتش هر ماه 15وم 18وم 20وم حقوق بگیرید حتما صبانت رو برای کار انتخاب کنید. محیط به شدت سمی، مدیریت به روش بازاری، هر مدل توهینی فکر کنید بهتون میشه. منابع انسانی یه شوخیه توی این شرکت و از نظر منابع انسانی پرداخت مبلغ در ازای اضافه کاری مزایای شرکت هست نه حق کارمند. فامیل بازی و پارتی بازی همه جای شرکت هست. حتی آسانسور رو جوری دستکاری کردن که اگه طبقه مدیران خواست بره هیچ طبقه ی دیگه ای واینسته. برده داری مدرن رو با ساعت کاری از 8 الی 5:35 میتونید تجربه کنید. حق ندارید صبحانه بخورید. مدام از دوربین چک و کنترل میشید و در آخر کار و عملکردتون هیچ اهمیتی نداره بلکه مقدار پاچه خواری و زیرآب زنیتون مهم ترین فاکتور بقا در این دیوونه خونه هست.
قبل از اینکه وارد هفهشتاد بشم، توی فرایند مصاحبه کامنتهای ویکیتجربه رو خونده بودم. چیزی که بعداً خودم تجربه کردم، تو بعضی بخشها با تصویری که از اون کامنتها گرفته بودم فرق داشت. فرایند مصاحبه برای من خیلی سریع پیش رفت. مصاحبه منابع انسانی نسبت به بعضی جاهایی که تجربه داشتم سختگیرانهتر بود، ولی در مجموع فرایند جذب حرفهای و منظم بود و حداقل اینطور نبود که کاندیدا بدون اطلاع از وضعیتش برای مدت طولانی معطل بمونه. مدتی بعد از شروع همکاری، با شرایط جنگ و دورکاری روبهرو شدیم. تو همون شرایط، برای همکارهایی که محل سکونتشون آسیب دیده بود یا جای امنی برای موندن نداشتن، فضایی در نظر گرفته شد و اطلاعرسانی شد که در صورت نیاز میتونن از اون استفاده کنن. برای من این برخورد تو اون شرایط قابلتوجه بود. وقتی با دوستام که توی شرکتهای بزرگتر کار میکردن صحبت کردم، این اپشن براشون جالب بود. یکی از ویژگیهای هفهشتاد، ساختار نسبتاً فلتشه. ارتباط با مدیران ارشد و مستقیمتر از خیلی از شرکتهاست. اگر قبلاً جایی کار کردید که فاصله زیادی بین سطوح مدیریتی بوده، احتمالاً این فضا براتون متفاوت خواهد بود. مدیران ارشد مجموعه هم تو تجربه من در دسترس و حمایتگر بودن. فضای کاری نسبتاً اجایله و معمولاً فاصله زیادی بین تصمیم و اجرا وجود نداره. برای کسی که از محیطهای خیلی بوروکراتیک و فرایندهای کند میاد، نمیدونم ممکنه جذاب باشه یا غیرجذاب؟! حقوقها منظم و ابتدای ماه واریز میشه و حتی تو دوره جنگ هم پرداختها طبق روال انجام شد. در مورد فامیلی بودن کسبوکار، قبل از ورودم کامنتهای زیادی تو ویکیتجربه دیده بودم. تجربه شخصی من اینه که اگر تمرکزت روی کار خودت باشه، این موضوع توی کار روزمره پررنگ نمیشه و من تا اینجای همکاری تفاوت محسوسی در برخورد با افراد حس نکردم. فکر میکنم کاملا بستگی به دید ادمها به این موضوع داره. من سعی کردم منصفانه اون چیزی که تجربه کردم رو بگم. یکی از چیزهایی که ممکنه برای بعضیها نکته منفی باشه، تعداد نسبتاً زیاد جلسههاست. خیلی از هماهنگیها و تصمیمها تو جلسه و تعامل مستقیم بسته میشن. اگر خیلی اهل جلسه و ارتباط فیستوفیس نباشید، احتمالاً این بخش از فرهنگ کاری ممکنه در اوایل براتون سخت باشه و حتما نیازه که بهش عادت کنید. تا اینجای تجربه کاری من، نکته منفی جدی دیگهای که بخوام بهش اشاره کنم نداشتم. کار کردن در اینجا رو در کل توصیه میکنم.
سلام خودتون میتونید برید سایت این شرکت رو نگاه کنید که انگار سارا ۵ ساله از قم طراحیش کرده ۴ نفر دیزاینر داره و یک نفر مدیر طراحان با هم پنج نفری همچین شاهکاریو طراحی کردن برای سایت شرکت خودشون مصاحبه گر که مدیر طراحان بود پر ادعایی بود که هیچی حالیش نبود و فقط دنباله گرفتن ایراد بود وقتی مردم لنگ کار باشن و میرن مصاحبه با همچین ادمایی مجبوری کوتاه میان جلو همچین بی شخصیت هایی که هیچ بویی از انسانیت نبردم باعث میشن اینا پرو بشن واقعا برای این شرکت متاسفم پیشنهاد نمیکنم اصلا برید چون به عنوان استخدام میکشوننتون تا شرکت بعد میگن ما ۳ ماه کاراموزی داریم انگار دروغ گفتن عادی شده دیگه
بابا کجای کاریییییین !!!!! این داستان فقط قضیه سرپرست **** و اون کارمند و باقی کارمندا نبوده. مسئله جلوگیری کردن از افشای این اطلاعات پیش حاجی تو اصفهانه، واقعا فکر کردین کی از افشای این اطلاعات جلوگیری می کرد همیشه!!!!، آفریییین پس شما هم فهمیدین، استغفرالله واقعا دوره آخر زمون شده، متاسفانه این سرپرست **** خیلی کارها کرده که مدیریت اصفهان ازش بیخبر مونده.
تجربه من از این شرکت اصلاً تجربه خوبی نبود. محیط کاری بهشدت ناسالم و پر از روابط پشتپرده و غیررسمی بود و این حس وجود داشت که اگر با جریانها و افراد خاصی همراه نباشید، امنیت شغلی چندانی نخواهید داشت و حتی ممکن است ادامه همکاریتان به خطر بیفتد. در مورد منابع انسانی هم متأسفانه شرایط خوبی ندیدم. از نظر من، مدیر منابع انسانی از نظر دانش و تجربه، تناسب لازم با این جایگاه را نداشت و بیشتر به واسطه رابطه و آشنایی با مدیرعامل در این موقعیت قرار گرفته بود. عملاً هم ارتباط چندانی با کارکنان نداشت و بیشتر اوقات در اتاق خودش بود و ارتباط مستقیم و مؤثری با بدنه کارکنان دیده نمیشد. بخش زیادی از کارها هم به فردی سپرده شده بود که عملاً نقش جانشین مدیر منابع انسانی را پیدا کرده بود. متأسفانه این فرد از اختیاراتی که در اختیارش قرار گرفته بود، به نظر من استفاده درستی نمیکرد و در بعضی موارد برخوردها و تصمیمگیریها کاملاً شخصی و از روی غرض به نظر میرسید. موضوع دیگری که برای من بسیار آزاردهنده بود، نحوه جذب و استخدام افراد بود. چیزی که من در طول همکاری دیدم این بود که روابط و آشناییها میتوانست در استخدام افراد نقش زیادی داشته باشد و همین مسئله باعث میشد شایستهسالاری و فرصت برابر چندان جدی به نظر نرسد. در مجموع، فضای شرکت برای من بهشدت سمی و فرسایشی بود. مهمتر از همه، احساس امنیت شغلی بسیار پایینی وجود داشت و همیشه این نگرانی بود که تصمیمات درباره ادامه همکاری، بیشتر تحت تأثیر روابط و مناسبات داخلی باشد تا عملکرد واقعی افراد.
ظاهر شرکت حرفهای و ساختار سازمانی آن در نگاه اول قابلقبول به نظر میرسد، اما تجربه کاری من با فضای داخلی مجموعه، تصویری کاملاً متفاوت ایجاد کرد. متأسفانه در بخشهایی از سازمان، روابط غیرحرفهای، حاشیهها و مناسباتی که با شایستهسالاری فاصله دارند، بر تصمیمگیریها و تعاملات کاری تأثیرگذار هستند. این موضوع در معاونت منابع انسانی نیز بهوضوح قابل مشاهده است؛ از ضعف در مدیریت و تصمیمگیری گرفته تا شرایطی که عملاً اختیار و قدرت تصمیمگیری مدیر منابع انسانی را تحت تأثیر نفوذ برخی افراد قرار میدهد. در چنین فضایی، عملکرد و شایستگی افراد لزوماً تعیینکننده مسیر رشد و تصمیمات سازمانی نیست. به نظر من، فکور صنعت نمونهای از مجموعههایی است که فاصله قابلتوجهی میان «تصویر بیرونی» و «واقعیت تجربه کارکنان» وجود دارد. ظاهر سازمان، برند و ویترین شرکت ممکن است حرفهای و معتبر به نظر برسد، اما برای من، کیفیت فضای کاری و برخی روابط و فرآیندهای داخلی تجربهای رضایتبخش نبود. در مجموع، بر اساس تجربه شخصیام، اگر برایتان فرهنگ سازمانی سالم، شفافیت، شایستهسالاری و استقلال در تصمیمگیری مدیریتی اهمیت دارد، پیشنهاد میکنم پیش از پذیرش پیشنهاد همکاری، حتماً درباره فضای واقعی تیم و نحوه مدیریت آن بخش تحقیق بیشتری انجام دهید.
تجربه مصاحبه در این مصاحبه درباره پروژهها، شیوه همکاری و انتظارات متقابل گفتوگو شد و هدف، بررسی امکان همکاری در یک جایگاه تخصصی یا مدیریتی بود. با این حال، پس از مطرح شدن میزان حقوق مورد انتظار من، واکنش مدیر عامل بسیار غیرحرفهای بودو با اشاره دست به مصاحبه کننده اعلام کردند مصاحبه را خاتمه بده و گفتوگو بدون فرصت کافی برای ادامهای سازنده پایان یافت. حتی در صورت همخوان نبودن انتظارات مالی، حفظ احترام و برخورد حرفهای با داوطلب اهمیت دارد. همچنین درباره ساختار پروژهها و جایگاههای مدیریتی توضیحاتی ارائه شد، اما حدود اختیار، قدرت تصمیمگیری و نحوه تقسیم مسئولیتها کاملا نامشخص بود و این ابهام نگرانی ایجاد کرد که ممکن است فردی برای جایگاهی مدیریتی جذب شود، اما ابزار، اختیار و حمایت لازم برای انجام مسئولیتهایش را نداشته باشد. در مجموع، این تجربه نشان داد که ارزیابی یک فرصت شغلی فقط به حقوق یا عنوان شغلی محدود نمیشود؛ شفافیت ساختار سازمانی، حدود اختیارات، نحوه پاسخگویی و فرهنگ تعامل حرفهای نیز اهمیت دارند. مصاحبه فرایندی دوسویه است و داوطلب نیز باید درباره ساختار سازمان و شیوه تعامل مدیران اطلاعات کافی به دست آورد.
تجربهام از فرآیند جذب در گروه ترنا خیلی خوب بود. برخلاف خیلی از شرکتها که مصاحبهها بینظم است، اینجا همه چیز خیلی حرفهای و اصولی پیش رفت. انتظارات از روز اول کاملاً شفاف بیان شد و ابهامی وجود نداشت. نکته مثبت دیگر، فرآیند آنبوردینگ (Onboarding) آنهاست؛ از وقتی استخدام شدم، خیلی خوب و با انرژی با محیط و تیم آشنا شدم که باعث شد سریع با کار هماهنگ شوم. فرهنگ سازمانیشان واقعاً پخته و محترمانه است.
من مصاحبه داشتم و نکته ای که داشت و همه بهش اشاره کرده بودند درست بود آنها انگار قصد جذب ندارند و سه بار هم وقتت رو میگیرند و در نهایت 5 دقیقه هم برات وقت نمیگذارند که ایمیل بزنند یک آقایی در منابع انسانی انها بود که انگار باهات دعوا داشت ولی یک نفر به اسم آقای مرتضوی بود که بسیار محترم و با سواد به نظر میرسد ایشون خوب بودن در هر صورت وقتی اونجا مصاحبه تشریف میبرید انتظار رفتار حرفه ای نداشته باشید
اگر براتون احترام و طرز برخورد مهم هست بنظرم اصلا وقتون را نگذارید برای رفتن به این مصاحبه، بدترین تجربه من از مصاحبه با این شرکت بود از اول که وارد شرکت میشی سطح رفتار بی ادبانه اشون مشخصه تا زمانیکه میری توی اتاق مصاحبه من رفتم به این شرکت و منشی من را راهنمایی کردن که توی اتاق منتظر باشم اولا که اتاقشون کثیف بود و چندشم شد و بعدش منشی از پشت شیشه زد به در که بلند شو و برو به سمت اتاق مصاحبه، من این رفتار برام خیلی عجیب بود که زحمت نداد بلند شه و در بزنه و راهنمایی کنه، بعدشم که رفتم مصاحبه البته اونها با تاخیر اومدن و مدیر یکی از بخش هاشون انقدر بد اخلاق بود که ادم احساس میکرد چیزی بدهکاری بهش، راستش من انقدر تو ذوقم خورد که اصلا دوست نداشتم خودمو پرزنت کنم و جذب بشم
بعد از مصاحبهها که وارد مجموعه شدم بهم گفتن اینجا چیزی به اسم تایم کاری وجود نداره و اینکه یکی ۹بیاد و بخواد ۶ بره براشون خیلی بیمعنیه. همه باید تا هر ساعتی از شب که شد بمونن حتی اگه ددلاین خاصی نباشه و کاری هم نباشه. چیزی که اصلا توی مصاحبه گفته نشده بود و میگن حتی تا ۱۲-۱ شب هم شاید باید بمونی و هرگز نمیتونی ۶عصر که طبق قراردادمونه بری! تصمیم با خودتون که وارد این مجموعه بشید یا نه
پس از حدود 10 سال کار در همکاران سیستم در پوزیشن های متعدد میتوانم بگویم همکاران با داشتن فرهنگ سازمانی خوب ، محیط پویا و حقوق به موقع فقط دانشگاهی خوب برای جوانان مستعدی است که پس از خروج از دانشگاه به دنبال کسب تجربه و دانش هستند. در همکاران نه تنها دانش فنی بلکه نحوه تعامل با مشتری و همکار یاد گرفته می شود. ولی طول حضور باید کوتاه و مناسب با برنامه ریزی برای آینده شغلی باشد چراکه بعد از گذشت چند سال عدم تعادل بین حقوق و کار ، فشار کاری وحشتناک و عدم پیشرفت نسبت به ابتدای مسیر بیداد می کند . در کل فرهنگ سازمانی منابع انسانی همکاران سیستم برای نحوه مسئولیت پذیر کردن و از خود گذشتگی بچه ها نسبت به کار و سازمان باید در دانشگاه های علوم اجتماعی و انسانی تدریس شود!
سلام تجربه یک ساله من اونجا پر از درد و استرس بود وقتی مدیرعامل هروز به واحد ها میومد سر میزد و تسک بچه هارو میپرسید از خود کارشناس ها و مدیر واحد اندکی حرفش برش نداشت پیش مدیر عامل و خوده آدما باید تسک پیدا میکردن و هیچی بار مدیر واحد نبود. کل شرکتم از رفتار سازمانی برخوردار نبود.حقوق خیلی پایین طوری که همهرو کارآموز جذب میکنن که بیمه و حقوق ندن بعدشم هیچ چیزیم یاد نمیگیرید .
به درخواست یکی از همکاران سابقم، تصمیم گرفتم تجربهای را که در این شرکت در مورد **** داشتم با دیگران به اشتراک بگذارم؛ شاید بیان این تجربه باعث شود چنین اتفاقاتی برای افراد دیگری تکرار نشود. در مدتی که در این مجموعه کار میکردم، درباره رفتارهای نامناسب یکی از سرپرستان ****، از جمله مواردی که پیش از این نیز درباره رفتار او با برخی کارکنان مطرح شده بود، صحبتهایی میان کارکنان وجود داشت. متأسفانه خود من نیز با رفتاری مواجه شدم که از نظر من کاملاً نامناسب و خارج از چارچوب حرفهای محیط کار بود. زمانی که در برابر پیشنهاد او ایستادم و حاضر نشدم به خواستهاش تن بدهم، بهتدریج متوجه شدم که رفتار او با من تغییر کرد و احساس کردم تلاشهایی برای بد جلوه دادن عملکرد و شخصیت من نزد مدیر واحد صورت میگیرد. موضوعی که برای من بسیار تلخ بود، نحوه برخورد مجموعه با این مسئله بود. با توجه به آنچه خودم تجربه کردم، این تصور برایم ایجاد شد که برخی افراد در سطوح مختلف مدیریتی و واحدهای شرکت ترجیح میدادند موضوعات اینچنینی به مدیران ارشد و سهامداران اصلی منتقل نشود. البته من نمیتوانم درباره نیت افراد یا وجود یک هماهنگی سازمانیافته با قطعیت قضاوت کنم؛ اما نتیجهای که من بهعنوان یک کارمند دیدم، این بود که موضوع آنطور که انتظار داشتم جدی و شفاف پیگیری نشد. در نهایت، زمانی که بخشی از توضیحاتم را با منابع انسانی مطرح کردم، احساس کردم رسیدگی مؤثری به موضوع انجام نشد و مسئله به شکل جدیتری به مدیران ارشد منتقل نشد به چه دلیل این مخفی کاری ها را می کردند نمیدانم آیا واقعا این سرپرست مستمسک یا ورق برنده ای از آنها داشت که آنها را مجبور به مخفی کاری می کرد یا خیر نمی دانم. مدتی بعد نیز شرایط بهگونهای پیش رفت که عملاً مجبور به ترک شرکت شدم. با وجود تمام تلخی این تجربه، امروز از یک موضوع خوشحالم: اینکه در برابر فشاری که احساس میکردم نادرست و غیراخلاقی است، کوتاه نیامدم، حالا نظر مدیران شرکت هرچه می خواهد باشد خودشان جوابگوی رفتارشان پیش وجدانشان خواهند بود. امیدوارم شرکتها برای شناخت واقعیت محیط کاری خود، فقط به گزارشهای رسمی مدیران اکتفا نکنند، از طریق نظرسنجیهای واقعاً ناشناس و مستقل، درباره تجربه کاریشان بازخورد بگیرند. گاهی واقعیتهایی که در ساختار مدیریتی دیده نمیشوند، در تجربه کارکنان کاملاً آشکارند. این متن را نه از روی کینه، بلکه با این امید مینویسم که اگر مشکلی در یک محیط کاری وجود دارد، پیش از آنکه افراد دیگری آسیب ببینند، دیده و جدی گرفته شود و ارزش آدم ها حفظ شود و برای شغل و درآمد مجبور به تن دادن به خواسته اینجور سرپرستان (****) نشوند. به امید روزی که این مسائل به گوش مدیران کلان برسد اگر مدیران میانی بگذارند و وجدان بیشتری بخرج دهند.
مجموعه برای افرادی که دوست دارن توی کارشون پیشرفت کنن و کار یاد بگیرن و همچنین با ادم های حرفه ای تو هر حوزه ای کار کنن فوق العاده ست. محیط هم کاملا دوستانه و گرم و صمیمی هست و آدم ها ارتباط دوستانه و همدلانه ای باهمدیگه دارن هرکسی توی کار ، هرکاری بتونه برای اون یکی انجام میده از اونی که تو اینستا ازشون میبینی خیلی خفن تر و بهترن
واقعا بدترین تجربه کاری عمرم رو توی این مجموعه داشتم. اول از همه حقوق پرداختی شون از همه جا خیلی پایین تره. دوم اینکه واقعا مدیریت به شدت اذیت کننده ای داره. همیشه طلبکاره مدیر و مدام فشار میاره روی بچه ها. اصلا محیط دوستانه نیست و برعکس بسیار خشک و قدیمی و خفه س. حتی واسه دسشویی رفتن هم باید ازشون اجازه بگیری کلا برای ادم ها هیچ ارزشی قائل نیستن و محیط به شدت ربات گونه س مدیر فقط به فکر خودشه و پول دراوردن خودش ، ولی با وعده های الکی و جلسه های بیخودی تورو مجبور میکنه که به ساز مجموعه ش برقصی محیط به شدت سمی عه و همه کارکنان پشت همدیگه حرف میزنن و زیرآب همدیگه رو میزنن یه حقوق میده، ولی هزارتا جریمه میچینه که همون حقوق یه ذره ای ام کم کنه. واقعا تو عمرم محیط به این سمی ای ندیده بودم تحت هیچ شرایطی نباید از جات پاشی و تکون بخوری چون اگه تکون بخوری بهت اعتراض میکنن سیستم کاری فوق قدیمی و اذیت کننده س اگه یه روز مرخصی بخوای و نری ، پنج هزار بار بهت زنگ میزنن و ارامش ازت میگیرن پولی که در میارن هم از راه تقلبه و حلال نیست خلاصه که با زندان تفاوتی نداره هزارتا مجموعه بهتر هست که تو هر پوزیشن شغلی باشی ، میتونی پیدا کنی
کلا افراد زیر ذره بین هستن و تک تک فعالیت ها ثبت میشه حتی شنود میشه این سطح از بی اعتمادی به اعضای تیمی که دارن همه انرژی و زمانشونرو میذارن خیلی بی رحمانه است در ازای حقوق کمی که دریافت میکنند
تجربه کاری من در این مجموعه متأسفانه بسیار نامطلوب بود و به هیچوجه با انتظاراتی که در زمان مصاحبه و شروع همکاری مطرح شده بود، همخوانی نداشت. مهمترین مشکل، شفاف نبودن توافقات و تصمیمات مدیریتی بود. مواردی که در زمان استخدام درباره شرایط همکاری، مسئولیتها و درآمد مطرح میشود، لزوماً در ادامه به همان شکل اجرا نمیشود و در طول همکاری نیز تغییرات و تصمیمات متعددی بدون ثبات و چارچوب مشخص اتفاق میافتد. از نظر فضای مدیریتی نیز تجربه من مثبت نبود. در موارد متعددی احساس کردم به جای استفاده از بازخورد حرفهای، از برخوردهای تحقیرآمیز یا تضعیف روحیه کارکنان استفاده میشود. حتی در جزئیات بسیار کوچک و غیرمرتبط با عملکرد واقعی افراد نیز حساسیت و کنترل زیادی وجود دارد. در مجموع، از نظر من مشکل اصلی این مجموعه صرفاً یک مورد یا یک واحد خاص نیست؛ بلکه نبود شفافیت در توافقات، ثبات نداشتن تصمیمات و شیوه مدیریت منابع انسانی، میتواند برای فردی که قصد همکاری با این شرکت را دارد چالشبرانگیز باشد. اگر کسی قصد پیوستن به این مجموعه را دارد، پیشنهاد میکنم قبل از قبول پیشنهاد شغلی، حتماً درباره حقوق و مزایا، شرح دقیق مسئولیتها، اختیارات، نحوه پرداخت و سایر توافقات، اطلاعات کاملاً شفاف و ترجیحاً مکتوب دریافت کند.
تجربهات را در ویکیتجربه به اشتراک بگذار
چند دقیقه وقت بگذار و به هزاران نفر کمک کن تصمیم شغلی بهتری بگیرند — کاملاً ناشناس.