شرکت بانک پاسارگاد را تجربه کردم، اما به روایت خودم می‌خواهم از تجربه‌ام بگویم. در واقع دیدم که سرمایه انسانی در اینجا چقدر undervalued است و باور داشتند باید زندگی کاری را مقدم بر زندگی شخصی دید. باید از ساعت اول حضور بیایم و خداحافظی مشخصی هم ندارد؛ گاهی شب‌ها تا خیلی دیر می‌ماندیم و گاهی حتی تا پاسی از شب. ستادها هم برخی واحدها را خیلی ساده به‌نظر می‌رسند، اما فقط کافی است اسم روابط عمومی را بیاوری تا بفهمی با شنیدن نامش چه اضطرابی در برخی مدیران و کارکنان ایجاد می‌شود. مدیری که روزی منشی مدیرعامل بوده و حالا با چه تخصصی در رأس کار است، برایم سؤال برانگیز بود. در کنار آن، زن مجردی که چهل و شش یا هفت ساله است و به همه کارمندان بی‌دلیل برمی‌خورد. اگر در بانک از واژه کارمند استفاده کنی، به چشم می‌آیند و خانواده‌ات را هم جلو چشم می‌آورند که اینجا کارمند نداریم و باید بگوییم همکار. مدام برای بانکرانی‌های دفتر آگهی می‌زند و روابط عمومی هم با اخراج‌های پی‌درپی دفتر را به‌روز نگاه می‌دارد؛ این آزار روانی به حدی است که گفتنش در هر واحدی قابل درک است. روابط عمومی به نظر می‌رسد که همیشه در فشار است و خود این وضع به شدت رنج‌آور است. با آمدن این شخص، بسیاری از کارکنان قدیمی و برجسته این بخش یا اخراج شدند یا با فشار سهم شده‌اند تا ستون تازه‌ای را تحمل کنند. حتی اگر شرایط سخت باشد، یا کنار بیایم یا رخ بدهی میکنم یا ترک کار میکنم. تجربه‌های مشابهی که درباره سهام یا خریدها از دیگران شنیده می‌شد، اینجا هم به واقعیت نزدیک بود. به طور کلی، به نظر می‌رسد بانک تنها به افراد دو سال اول استخدام توجه دارد و کسانی که مدام ترفیع می‌گیرند یا به پست‌های مثل رییس شعبه می‌رسند، از مزایا برخوردار می‌شوند؛ بقیه به عبارتی کارگرند.
