به نظر میرسد جو شرکت خیلی سختگیرانه و برنامهمحور است و فضای کار شبیه پادگان مینماید.
در این محیط، پوشیدن تیشرت یا شلوار جین مجاز نیست و در صورت رعایت نکردن، ممکن است با جریمه یا اخراج مواجه شوی.
حقوقها پایین هستند و از نظر حجم کار، با درآمد «دوزار» برابر تعبیر میشود و فشار و استرس زیادی تحمل میکنی.
اگر اعتراض کنی و به مدیر اطلاع بدهی، به طبقهی دویست مراجعه میکنند تا استعفا بدهی و خداحافظی میکنی.
اگر دنبال محیط پرتنش و سختی در کار هستی، اینجا پیشنهاد میشود.
بیوقفه با وجود کار در ايسيكو، تجربهای بود که دیدگاه من را نسبت به حوزه نرمافزار و نقش آن در صنعت خودرو عمیقتر کرد. ايسيكو بخشی از گروه ايرانخودرو است و خدمات صنعتی متنوعی مانند حمل و نقل قطعات و بدنه، تهيه توزيع غذا و ایاب و ذهاب برای مجموعه ایرانخودرو را بر عهده دارد. تمرکز شرکت به سمت کاهش گستره خدمات و حرکت به سوی لجستیک و حملونقل است.
کار در این مجموعه از جنبه نرمافزاری اجازه میدهد با انواع کسبوکارها و فرایندهای کارخانهای و صنعتی آشنا شوم و در کنار تیمهای اجرایی مختلف، تجربهای پخته در تحلیل و طراحی نرمافزار به دست آورم.
مزایای کار شامل پرداخت منظم حقوق، برخورداری از وام و سایر تسهیلات، سرویس رفتوآمد رایگان، ناهار، پزشک کارگزاری و سالنهای ورزشی میشود که همگی جزو خدمات شرکت به پرسنل است.
با وجود این، چالشهای متعددی هم وجود دارد؛ کار با حجم بالای دادهها و ارتباط دادن زیرسیستمهای گوناگون به هم، تغییر مداوم فرایندها و اعمال تغییرات در سیستمها از جمله این موانع است.
یکی دیگر از مشکلات، بهروز نبودن فناوریهای بهکاررفته است؛ زیرا دهها نرمافزار با فناوریهای قدیمیتر نوشته شدهاند و بهروزرسانی آنها عملا دشوار و زمانبر است.
تغییرات مدیریتی دورهای و عدم ارزیابی درست برای اعطای پستهای مدیریتی مانند مدیر، رییس و مسئول به پرسنل، باعث نارضایتی دیگر اعضا میشود.
به مدت چند ماه با شرکت اطلس رایا در ارتباط بودم و تجربهام یک تصویر روشن از فشاری است که در محیط کار وجود داشت. کار ما تلفنی بود و نیازمند روحیه خوب و اعصاب آرام بود؛ اما در اطلس رایا فشارهای زیادی وجود داشت. قراردادها اغلب مبهم بود و این موضوع به تدریج منجر به ترک کار توسط تمامی همکاران شیفت دوم شد و عملا این شیفت هم تعطیل شد. محیط شرکت به شدت تحتنظارت بود و حتی اجازه نداشتیم محل کارمان را با یک سیگار سبک کنیم. ضعف مدیریتی و نبودن تجربه کافی در مجموعه به وضوح احساس میشد و به طرز واضحی از جانب تیمها نارضایتی وجود داشت. با گذر زمان شرکت گسترش پیدا کرد اما حقوق و پاداش پرسنل کاهش میافتاد. با وجود همه این مشکلات، اما آنچه واقعا آزاردهنده بود، کیفیت پایین محصولاتی بود که مأمور به فروشش بودیم. صراحتا از ما میخواستند با مشتریان دروغ بگوییم و محصولاتی را عرضه کنیم که ادعا میشد مجوزهای مربوطه را دارند، در حالی که نه مجوز واقعی داشتند و نه کیفیت لازم را داشتند. از طرف شرکت از ما میخواستند با هر قیمتی این محصول را بفروشیم.
مدت شش ماه را در این شرکت سپری کردم و تجربهام از فضای کار تا حد زیادی منفی بود. جلسات هفتگی تیم مدیریتی با فضای غیرحرفهای، با بلند صحبت کردن و خندههای ناپسند، همراه بود و گاه از مشتریان و صاحبان رستورانها و همچنین موتورسواریها با بیاحترامی رفتار میشد.
در مذاکرات مربوط به قرارداد با طرفهای رستوران و موتورسواری، اطلاعات ارائهشده اغلب واقعیت را منعکس نمیکرد و به نوعی دروغهای کوچکی مطرح میشد که به فکر طرف مقابل دقیق نمیرسید. در نتیجه پس از مدتی طرف قرارداد متوجه ناپایداری و دروغهای مطرحشده شد و اعتراضاتش شدت گرفت و در نهایت قرارداد لغو شد.
با وجود کمبود نیرو، شرکت به سطح حقوق پایین پایبند بود و کارمندان با دستمزد ناچیز کار میکردند. مدیران مشخصی مانند پوریا حسینی و امیر علاقهمنان هم حضور داشتند که به نظر میرسید هدفی جز اذیت و آزار موتورسواران و کارکنان نداشتند.
ترجمیک محیطی دوستانه و صمیمی داره و به نظرم فضایی دلچسب برای کارکردن ایجاد شده. شاهد بودم که روند پیشرفت شرکت بهطور روزانه قابل لمس است و تیم با همدلی کار میکند تا اهداف را جلو ببرد. اعضا واقعا به کار تعهد دارن و برای پیشبرد پروژهها با هم همکاری میکنند. تنها نکتهای که میشد بهبودش پیشنهاد بشه، مدتزمان کاریه که فراتر از حد مقرر است؛ بعضیها ممکنه از این موضوع رضایت نداشته باشن، اما در کنار جو رو به رشد شرکت، قابل تحمل بهنظر میرسه. مزیت مهم دیگهای که دیدم اینه که درآمد اعضا بهطور مستقیم و ماهانه بین همکاران تقسیم میشه.
به سه سالی که در حصین کار کردم فکر میکنم و همیشه رابطه خوب بین همکاران و مدیران برایم memorable بود. با وجود اینکه همیشه حس میکردم مدیر پشتم است و در مواقع بحرانی چه در کار و چه در مسائل شخصی تا حدی از صحنه کنار کشیدن لازم نبود، حصین در برخی زمینهها با چالشهایی مواجه بود. اما به طور کلی واقعا این شرکت را دوست داشتم و با وجود اینکه از آنجا رفتم، یکی از بهترین تجربههای فنیای بود که داشتم. هر شرکتی نقاط ضعف دارد و از نظر من ضعف اصلی حصین در حوزه فنی برنامهنویسی بود که خاتمه کار من با شرکت هم به سمت بهبود حرکت کرد و امیدوارم این مسئله نیز به مرور رفع شده باشد.
اسنپ به جرأت یکی از بهترین محیطهای کاری ایران رو داره. جو بسیار مثبتی که بین افراد برقراره و تعادل کار و زندگی باعث میشه کار توی اسنپ تجربه واقعا جذابی باشه.
استفاده از بهترین تکنولوژیها یکی دیگه از مزایای حضور در اسنپ و جای رشد بسیاری رو برای افراد داره. کار با افراد حرفهای یکی دیگه از مزایای حضور در اسنپه.
همچنین حساسیت رو کیفیت نرم افزار تولید شده باعث میشه که بعد از مدتی کار در اسنپ از شما یک برنامهنویس خبره ساخته بشه.
به طور کلی کمتر شرکتی محیط کاری، امکانات و فضای رشد اسنپ رو داره.
سالهاي ابتدائي کارم با فناپ سافت در پروژه ميدکو تلاشم براي پيش بردن کارها بود. محيط کار بسيار مرتب و مدرن بود و از تجهيزات پيشرفته مثل کامپيوترهاي آلاينوان استفاده ميشد. امکانات رفاهي خوب بود؛ صبحانه، ناهار، دسر و ميوه موجود بود و پذيرايي با بيسکويت، نسکافه و چاي ارائه ميشد. همچنين سالن ورزشي در محل، جکوزي و فضاي تفريحي مثل گيم، فوتبال دستي، بازي فكري، کيسه بوکس و کتابخانه در دسترس دوستان بود.
در ساعات کار امکان رفتوآمد دو بار به اتاق بازي وجود داشت و پس از پايان کار هم ميشد به سالن ورزشي رفت که جزو ساعات کاري محسوب نميشد. سرويس رفت و برگشت از تهران به پرديس بهطور مجاني ارائه ميشد و تولدهاي ماهانه هم مثل سابق ترتيب داده ميشد.
مديران و روساي شرکت اعضاي قديمي پروژهها بودند و سطح علوم چندان بالايي از خود نشان نميدادند. پروژهها به تيمهاي تحليل، توسعه و تست جداگانه تقسيم شدهاند و با Scrum مديريت ميشوند. يکي از مشکلاتشان استفاده از زيرساخت داخلي است که کار برنامهنويسي را سخت ميکند و اطلاعاتي براي آموزش جز وبلاگ شرکت در دسترس نيست؛ اين موضوع يادگيري مستقل را دشوار ميکند و اعصاب کار را تحتتأثير قرار ميدهد. زيرساخت نرمافزار غالبا باگ دارد و هنگام تغيير باعث بازنويسي کار توسعهدهنده ميشود. حقوق براي افراد تازهکار نسبتا پايين بود، اما اگر سطح دانش کمي بالاتر ميرفت و بتواني نقش لیدر براي تيم را اجرا کني، نياز به مذاکره و افزايش حقوق وجود داشت. کلاسهاي آموزشي مانند Agile و زبان انگليسي بسته به نياز شرکت گاهي برگزار ميشد. در شرکت تيمهاي خارجي هم وجود داشتند، مثلا تيم نظارت کرهاي که به بهبود کيفيت نرمافزار کمک ميکردند. ساعات کار شناور بود و ميشد صبحها آرامتر آمد و عصرها هم زودتر رفت.
در تیمی کار میکردم که با وجود امکانات کم، به من فرصت رشد چندانی نمیداد. به طور کلی احساس میکردم موقعیت من در شرکت مشخص نیست و مسیر شغلیم روشن نیست.
اول اینکه دسترسی به اینترنت برای من بهعنوان برنامهنویس محدود بود و توضیح میدادند که ممکن است کدها به راحتی دزدیده شوند. از این رو، کار با اینترنت محدود بود و من بیشتر با کدها در محیط آفلاین سروکله میزدم.
در خصوص قوانین کار هم به نظر میرسید که برخی از مزایا به شکل نامشخص یا خارج از چارچوب عادی پرداخت میشود. بهعنوان مثال بخشهایی از حقوق به صورت فیزیکی یا در پاکت پرداخت میشد تا مالیات و بیمه کمتر نمایش داده شود. این شیوه پرداخت به من احساس ناامنی میداد و من را نسبت به شفافیت قراردادها بیاعتماد میکرد.
ساختار ارتقای شغلی در شرکت مشخص نبود و بعد از گذشت چند سال هم تغییر قابل توجهی در موقعیت شغلیم نمیدیدم؛ در نتیجه رشد حرفهای برای من ملموس نبود و همواره همانی بودم که از همان ابتدا بودم.
درباره ابزارها نیز احساس میکردم با محدودیتهای زیادی روبهرو هستم. تنها ابزار توسعهای من و تیم، ویرایشگر بود و سایر ابزارهای رایج مانند گیت یا فرآیندهای CI/CD به خوبی در اختیار ما نبودند. به نوعی احساس میکردم امکانات فنی کمبود دارد و سطح دانش فنی پروژه پایین است.
در ساعات کاری هم با محدودیت مواجه بودم؛ به نظر میرسید ساعات شناور و انعطافپذیری کمی وجود دارد و این مسأله به هماهنگی کارها آسیب میزد. مجموعا حقوقی که دریافت میکردم نیز به نسبت انتظارات پایین بود.
در آغاز تجربهای تلخ از یک شرکت نرمافزاری را به اشتراک میگذارم که پس از مدتی برایم به مایه ناامیدی تبدیل شد. وقتی به مصاحبه رفتم، دو مرحله کسب کردم و به مدیرعامل توضیح دادم که به طور نیمهوقت کار میکنم چون درآمدی ندارم و میخواهم با آن آشنا شوم و همزمان کارآموزی کنم. پس از یک هفته کار در آنجا، مدیر شرکت پیشنهاد کار تماموقت را داد و گفت میتواند ماهیانه یک میلیون و هشتصد هزار تومان پرداخت کند. این پیشنهاد من را خیلی خوشحال کرد زیرا علاقه داشتم در یک شرکت نرمافزاری برنامهنویسی کنم و از شغل قبلیم جدا شدم و در اینجا ماندنم را شروع کردم. در ابتدا حس خوشایندی داشتم اما پس از یکی دو هفته فهمیدم ازller ۹ صبح تا ۱۹:۳۰ و همچنین پنجشنبهها هم از ۹ صبح تا ۱۹:۳۰ کار میکنم و با اینکه پیشرفت میکردم، اوضاع برایم قابل تحمل بود. روزی پنجشنبه به مسئول منابع انسانی گفتم که اضافهکاری من را محاسبه کنند و قرارداد هم طبق قولی که داده بودند برایم ببندند، اما او بسیار ناراحت شد و موضوع را به مدیرعامل گزارش کرد و گفت از شنبه به بعد دیگر نیای سر کار. به این ترتیب فقط به دلیل درخواست حقم من از کار بیکار شدم و هنوز در جستوجوی کار هستم، اما امیدوارم به زودی شغل مناسبی پیدا کنم. متأسفانه تدبیر کیش ویرا همواره نیرو را زیاد به کار میکشد و اگر حق را بخواهی، احتمال اخراج وجود دارد. تجربهای بسیار ناخوشایند از این شرکت و مدیرانشان بود و آرزو دارم برای دیگران چنین تجربهای تکرار نشود.
من در شرکت درسا رسانه هوشمند به عنوان برنامهنویس سیشارپ کار میکردم؛ پروژهای که با تکنولوژی Windows Form پیادهسازی شد و ساختاری مربوط به پانزده سال پیش داشت. محصولی بزرگ بود و نیازمند پیگیری مستمر.
در ابتدای همکاری با هماهنگی مدیریت عامل پروژه آغاز شد و کارنامهای روشن به نظر میرسید. اما پس از سه ماه تعهدات شرکت بهطور منظم رعایت نشد، نیروها یکی یکی ترک کردند و واکنش هیئت مدیره تنها پرداخت چندماهه به همکاران بود. من بعد از ده ماه پیگیری و بررسی قرارداد، ناامید شدم و تصمیم به ترک شرکت گرفتم.
در سخنان اولیه مدیرعامل نکتهای جالب وجود داشت؛ او گفت این اشتباه محاسباتی نباید ادامه یابد. این توضیح زمانی برای من معنا پیدا کرد که فهمیدم علت چنین ادعایی پس از هفت ماه روشن شد. با نقض تعهدات بیشتر از سوی مدیرعامل، من از دریافت حقوق ماه آخر صرفنظر کردم و بدون توجه به راهنماییهای برخی همکاران سابق، همکاری را قطع نمودم.
این تجربه برایم درسی به همراه داشت: به برند و شرکتها بهطور صددرصد اعتماد نکنید و حتما از همکاران سابق یا افرادی که شرکت را ترک کردهاند، تحقیق کنید تا به درستی تصمیم بگیرید.
یاد گرفتم که کارمندان مخصوصا با ارزشها و دستاوردهایشان هستند که باید قدر بدانند، نه فقط محل کارشان.
موفق باشید
من به عنوان کارمند این آژانس دیجیتال مارکتینگ دارت تجربهای کاملا ناخوشایند داشتم. آغاز کار با فضایی پر از اختلاف بین تیمها و بازیهای قدرت همراه بود؛ هر واحد سهمی از درگیریها داشت و ساختار سازمانی به نظر بیثبات میآمد. پرسنل به سرعت جا به جا میشدند و از مجموعهای که حاضر بود کنار هم کار کند، خبری نبود. یکی دیگر از مشکلات جدی، تأخیرها و بیاعتمادی در پرداخت حقوق بود.
در این شرکت با مشکلی جدی روبهرو شدم: مدیران عمدتا بیثبات بودند و ارتباطات نامطمئنی داشتند. حقوقها به موقع پرداخت نمیشد و وعدههای دادهشده محقق نمیشدند. در نتیجه به حرفهایی که زده میشدند، اعتماد چندانی نبود و از تعهدات هم خبری نبود.
مدت کوتاهی در آریانیک تجربه کاربری داشتم و ترجیح میدهم نکتههای مربوط به بحثهای لازم را به شکل روشن و قابل فهم بازگو کنم. در آنجا با مجموعهای از بیانضباطیها و فشارهای مالی و اداری روبهرو شدم که باعث شد تصمیم به ترک شرکت بگیرم.
در ابتدا با مسئلهای روبهرو شدم که مربوط به تعهدات مالی بود و من با آن موافقت نکردم. وقتی دوباره تماس گرفتند برای موقعیت پشتیبانی، پیشنهاد کردند که سفتهای ششصد میلیونی بدهند اما چنین شروطی را نپذیرفتم. سپس گفتند برای قرارداد NDA باید تعهد سفته سنگینتری بدهیم و در داخل NDA هم قید شده بود که اگر با کد یا برنامهای مشابه کار کنم، باید جریمهای سنگین پرداخت کنم. من با این شرایط هم کنار نیامدم و از شرکت خارج شدم.
کار دیگر اینکه محیط کار بیثبات و بینظم بود؛ فضای کار مشخص نبود و اتاقی با یک میز در اختیار من گذاشتند، اما تهویه مناسب نبود و گرمای زیادی وجود داشت.
از لحاظ ابزار کار هم کمبود وجود داشت؛ به من دستگاهی برای کار داده نشد و لپتاپی فراهم کردند که برای کارهای ساده اداری هم مناسب نبود و پس از امضای تعهدهای متعدد، عملا کار با آن امکانپذیر نبود.
شرایط نظارت هم به شکل زیادی محدودکننده بود؛ با دوربینها کنترل مداوم داشتند و هر استراحتی هم حق رعایت نمیشد.
در مجموع، مدارک و سفتهها و امضاهای مختلفی از من گرفتند اما هیچ مبلغی به من پرداخت نشد و هیچ توضیح حقوقی روشن یا پرداختی صورت نگرفت.
اولین بار که به آینه جادو رفتم، فهمیدم محیط کارشون واقعا بینظیر و دلچسبه و تا حدی منو به وجد میبره که دیگه جای دیگهای به جذابیتش نمیرسه.
اما ناقص بودنش هم چشمگیر بود: مشکلات مدیریتی، وضعیت مالی ناپایدار و امنیت شغلی کم. رفتار بعضی مدیران حرفهای نیست و خیلی از تصمیمگیریها بر پایه حرفهای بیمبنا و شایعات گرفته میشه. به نظر من آینه جادو بیشتر میتونه خونه باشه تا یه محل کار جدی.
تجربهام از کار در موسسه فرهنگی و دیجیتال آینه جادو را با حال و هوای واقعی بیان میکنم: فضای کاری آنجا بسیار گرم و دوستانه بود، اما این فضا گاهی به شایعات پشتسر افراد منجر میشد. مدیریت هنوز به سطحی نرسیده بود که بتواند به درستی تیم را راهبری کند و افراد غیرکارآمد به کار گرفته میشدند، هرچند امکان رشد و پیشرفت در آنجا وجود داشت.
اخیرا در شرکتی کوچک از تجربهای کوتاه اما تأثیرگذار یاد میکنم که به من نشان داد نمیشود به هر محیطی برای پیشرفت اعتماد کرد. در کنار همکاران خیلی خوبی که هنوز هم با آنها ارتباط دارم، نکتهای وجود داشت که به شکل حرفهای نبود و من بعدها فهمیدم برای رسیدن به هدفم نباید به چنین فضایی دل خوش کنم. با این حال، نظراتم بهعنوان تنها نیروی فنی تیم چندان مورد قبول قرار نمیگرفت و این تفاوت دید باعث شد مسیر مناسبی برای ادامه کار نباشد. بارها تصمیم به جدا شدن گرفتم اما به دلایلی از ادامه همکاری صرفنظر کردم تا در نهایت با توافق از مجموعه جدا شوم. از مشکلات اصلی، نبود مدیریت کارآمد و تجربهمند در حوزه مدیریت منابع انسانی بود که اکثر همکاران از این وضع ابراز نارضایتی داشتند. در طول زمانی که با آنها همراه بودم، شاهد خروج چند نفر از همکاران بودم، حال آنکه تیم معمولا شش تا هفت نفر بود و همواره در حال جذب نیرو بودند که این موضوع به وضوح نشاندهنده رفتار نامناسب مدیریت با پرسنل بود. علاوه بر اینها، در ابتدای همکاری، از هر فرد سفته میگرفتند که این اقدام بهخلاف رویه حرفهای بهحساب میآمد. همچنین، فقدان ثبت بیمه و پرداختهای نامنظم حقوق از دیگر مشکلاتی بود که تجربهام را ناخوشایند کرد.
به نظر میرسد جو شرکت خیلی سختگیرانه و برنامهمحور است و فضای کار شبیه پادگان مینماید.
در این محیط، پوشیدن تیشرت یا شلوار جین مجاز نیست و در صورت رعایت نکردن، ممکن است با جریمه یا اخراج مواجه شوی.
حقوقها پایین هستند و از نظر حجم کار، با درآمد «دوزار» برابر تعبیر میشود و فشار و استرس زیادی تحمل میکنی.
اگر اعتراض کنی و به مدیر اطلاع بدهی، به طبقهی دویست مراجعه میکنند تا استعفا بدهی و خداحافظی میکنی.
اگر دنبال محیط پرتنش و سختی در کار هستی، اینجا پیشنهاد میشود.
بیوقفه با وجود کار در ايسيكو، تجربهای بود که دیدگاه من را نسبت به حوزه نرمافزار و نقش آن در صنعت خودرو عمیقتر کرد. ايسيكو بخشی از گروه ايرانخودرو است و خدمات صنعتی متنوعی مانند حمل و نقل قطعات و بدنه، تهيه توزيع غذا و ایاب و ذهاب برای مجموعه ایرانخودرو را بر عهده دارد. تمرکز شرکت به سمت کاهش گستره خدمات و حرکت به سوی لجستیک و حملونقل است.
کار در این مجموعه از جنبه نرمافزاری اجازه میدهد با انواع کسبوکارها و فرایندهای کارخانهای و صنعتی آشنا شوم و در کنار تیمهای اجرایی مختلف، تجربهای پخته در تحلیل و طراحی نرمافزار به دست آورم.
مزایای کار شامل پرداخت منظم حقوق، برخورداری از وام و سایر تسهیلات، سرویس رفتوآمد رایگان، ناهار، پزشک کارگزاری و سالنهای ورزشی میشود که همگی جزو خدمات شرکت به پرسنل است.
با وجود این، چالشهای متعددی هم وجود دارد؛ کار با حجم بالای دادهها و ارتباط دادن زیرسیستمهای گوناگون به هم، تغییر مداوم فرایندها و اعمال تغییرات در سیستمها از جمله این موانع است.
یکی دیگر از مشکلات، بهروز نبودن فناوریهای بهکاررفته است؛ زیرا دهها نرمافزار با فناوریهای قدیمیتر نوشته شدهاند و بهروزرسانی آنها عملا دشوار و زمانبر است.
تغییرات مدیریتی دورهای و عدم ارزیابی درست برای اعطای پستهای مدیریتی مانند مدیر، رییس و مسئول به پرسنل، باعث نارضایتی دیگر اعضا میشود.
به مدت چند ماه با شرکت اطلس رایا در ارتباط بودم و تجربهام یک تصویر روشن از فشاری است که در محیط کار وجود داشت. کار ما تلفنی بود و نیازمند روحیه خوب و اعصاب آرام بود؛ اما در اطلس رایا فشارهای زیادی وجود داشت. قراردادها اغلب مبهم بود و این موضوع به تدریج منجر به ترک کار توسط تمامی همکاران شیفت دوم شد و عملا این شیفت هم تعطیل شد. محیط شرکت به شدت تحتنظارت بود و حتی اجازه نداشتیم محل کارمان را با یک سیگار سبک کنیم. ضعف مدیریتی و نبودن تجربه کافی در مجموعه به وضوح احساس میشد و به طرز واضحی از جانب تیمها نارضایتی وجود داشت. با گذر زمان شرکت گسترش پیدا کرد اما حقوق و پاداش پرسنل کاهش میافتاد. با وجود همه این مشکلات، اما آنچه واقعا آزاردهنده بود، کیفیت پایین محصولاتی بود که مأمور به فروشش بودیم. صراحتا از ما میخواستند با مشتریان دروغ بگوییم و محصولاتی را عرضه کنیم که ادعا میشد مجوزهای مربوطه را دارند، در حالی که نه مجوز واقعی داشتند و نه کیفیت لازم را داشتند. از طرف شرکت از ما میخواستند با هر قیمتی این محصول را بفروشیم.
مدت شش ماه را در این شرکت سپری کردم و تجربهام از فضای کار تا حد زیادی منفی بود. جلسات هفتگی تیم مدیریتی با فضای غیرحرفهای، با بلند صحبت کردن و خندههای ناپسند، همراه بود و گاه از مشتریان و صاحبان رستورانها و همچنین موتورسواریها با بیاحترامی رفتار میشد.
در مذاکرات مربوط به قرارداد با طرفهای رستوران و موتورسواری، اطلاعات ارائهشده اغلب واقعیت را منعکس نمیکرد و به نوعی دروغهای کوچکی مطرح میشد که به فکر طرف مقابل دقیق نمیرسید. در نتیجه پس از مدتی طرف قرارداد متوجه ناپایداری و دروغهای مطرحشده شد و اعتراضاتش شدت گرفت و در نهایت قرارداد لغو شد.
با وجود کمبود نیرو، شرکت به سطح حقوق پایین پایبند بود و کارمندان با دستمزد ناچیز کار میکردند. مدیران مشخصی مانند پوریا حسینی و امیر علاقهمنان هم حضور داشتند که به نظر میرسید هدفی جز اذیت و آزار موتورسواران و کارکنان نداشتند.
ترجمیک محیطی دوستانه و صمیمی داره و به نظرم فضایی دلچسب برای کارکردن ایجاد شده. شاهد بودم که روند پیشرفت شرکت بهطور روزانه قابل لمس است و تیم با همدلی کار میکند تا اهداف را جلو ببرد. اعضا واقعا به کار تعهد دارن و برای پیشبرد پروژهها با هم همکاری میکنند. تنها نکتهای که میشد بهبودش پیشنهاد بشه، مدتزمان کاریه که فراتر از حد مقرر است؛ بعضیها ممکنه از این موضوع رضایت نداشته باشن، اما در کنار جو رو به رشد شرکت، قابل تحمل بهنظر میرسه. مزیت مهم دیگهای که دیدم اینه که درآمد اعضا بهطور مستقیم و ماهانه بین همکاران تقسیم میشه.
به سه سالی که در حصین کار کردم فکر میکنم و همیشه رابطه خوب بین همکاران و مدیران برایم memorable بود. با وجود اینکه همیشه حس میکردم مدیر پشتم است و در مواقع بحرانی چه در کار و چه در مسائل شخصی تا حدی از صحنه کنار کشیدن لازم نبود، حصین در برخی زمینهها با چالشهایی مواجه بود. اما به طور کلی واقعا این شرکت را دوست داشتم و با وجود اینکه از آنجا رفتم، یکی از بهترین تجربههای فنیای بود که داشتم. هر شرکتی نقاط ضعف دارد و از نظر من ضعف اصلی حصین در حوزه فنی برنامهنویسی بود که خاتمه کار من با شرکت هم به سمت بهبود حرکت کرد و امیدوارم این مسئله نیز به مرور رفع شده باشد.
اسنپ به جرأت یکی از بهترین محیطهای کاری ایران رو داره. جو بسیار مثبتی که بین افراد برقراره و تعادل کار و زندگی باعث میشه کار توی اسنپ تجربه واقعا جذابی باشه.
استفاده از بهترین تکنولوژیها یکی دیگه از مزایای حضور در اسنپ و جای رشد بسیاری رو برای افراد داره. کار با افراد حرفهای یکی دیگه از مزایای حضور در اسنپه.
همچنین حساسیت رو کیفیت نرم افزار تولید شده باعث میشه که بعد از مدتی کار در اسنپ از شما یک برنامهنویس خبره ساخته بشه.
به طور کلی کمتر شرکتی محیط کاری، امکانات و فضای رشد اسنپ رو داره.
سالهاي ابتدائي کارم با فناپ سافت در پروژه ميدکو تلاشم براي پيش بردن کارها بود. محيط کار بسيار مرتب و مدرن بود و از تجهيزات پيشرفته مثل کامپيوترهاي آلاينوان استفاده ميشد. امکانات رفاهي خوب بود؛ صبحانه، ناهار، دسر و ميوه موجود بود و پذيرايي با بيسکويت، نسکافه و چاي ارائه ميشد. همچنين سالن ورزشي در محل، جکوزي و فضاي تفريحي مثل گيم، فوتبال دستي، بازي فكري، کيسه بوکس و کتابخانه در دسترس دوستان بود.
در ساعات کار امکان رفتوآمد دو بار به اتاق بازي وجود داشت و پس از پايان کار هم ميشد به سالن ورزشي رفت که جزو ساعات کاري محسوب نميشد. سرويس رفت و برگشت از تهران به پرديس بهطور مجاني ارائه ميشد و تولدهاي ماهانه هم مثل سابق ترتيب داده ميشد.
مديران و روساي شرکت اعضاي قديمي پروژهها بودند و سطح علوم چندان بالايي از خود نشان نميدادند. پروژهها به تيمهاي تحليل، توسعه و تست جداگانه تقسيم شدهاند و با Scrum مديريت ميشوند. يکي از مشکلاتشان استفاده از زيرساخت داخلي است که کار برنامهنويسي را سخت ميکند و اطلاعاتي براي آموزش جز وبلاگ شرکت در دسترس نيست؛ اين موضوع يادگيري مستقل را دشوار ميکند و اعصاب کار را تحتتأثير قرار ميدهد. زيرساخت نرمافزار غالبا باگ دارد و هنگام تغيير باعث بازنويسي کار توسعهدهنده ميشود. حقوق براي افراد تازهکار نسبتا پايين بود، اما اگر سطح دانش کمي بالاتر ميرفت و بتواني نقش لیدر براي تيم را اجرا کني، نياز به مذاکره و افزايش حقوق وجود داشت. کلاسهاي آموزشي مانند Agile و زبان انگليسي بسته به نياز شرکت گاهي برگزار ميشد. در شرکت تيمهاي خارجي هم وجود داشتند، مثلا تيم نظارت کرهاي که به بهبود کيفيت نرمافزار کمک ميکردند. ساعات کار شناور بود و ميشد صبحها آرامتر آمد و عصرها هم زودتر رفت.
در تیمی کار میکردم که با وجود امکانات کم، به من فرصت رشد چندانی نمیداد. به طور کلی احساس میکردم موقعیت من در شرکت مشخص نیست و مسیر شغلیم روشن نیست.
اول اینکه دسترسی به اینترنت برای من بهعنوان برنامهنویس محدود بود و توضیح میدادند که ممکن است کدها به راحتی دزدیده شوند. از این رو، کار با اینترنت محدود بود و من بیشتر با کدها در محیط آفلاین سروکله میزدم.
در خصوص قوانین کار هم به نظر میرسید که برخی از مزایا به شکل نامشخص یا خارج از چارچوب عادی پرداخت میشود. بهعنوان مثال بخشهایی از حقوق به صورت فیزیکی یا در پاکت پرداخت میشد تا مالیات و بیمه کمتر نمایش داده شود. این شیوه پرداخت به من احساس ناامنی میداد و من را نسبت به شفافیت قراردادها بیاعتماد میکرد.
ساختار ارتقای شغلی در شرکت مشخص نبود و بعد از گذشت چند سال هم تغییر قابل توجهی در موقعیت شغلیم نمیدیدم؛ در نتیجه رشد حرفهای برای من ملموس نبود و همواره همانی بودم که از همان ابتدا بودم.
درباره ابزارها نیز احساس میکردم با محدودیتهای زیادی روبهرو هستم. تنها ابزار توسعهای من و تیم، ویرایشگر بود و سایر ابزارهای رایج مانند گیت یا فرآیندهای CI/CD به خوبی در اختیار ما نبودند. به نوعی احساس میکردم امکانات فنی کمبود دارد و سطح دانش فنی پروژه پایین است.
در ساعات کاری هم با محدودیت مواجه بودم؛ به نظر میرسید ساعات شناور و انعطافپذیری کمی وجود دارد و این مسأله به هماهنگی کارها آسیب میزد. مجموعا حقوقی که دریافت میکردم نیز به نسبت انتظارات پایین بود.
در آغاز تجربهای تلخ از یک شرکت نرمافزاری را به اشتراک میگذارم که پس از مدتی برایم به مایه ناامیدی تبدیل شد. وقتی به مصاحبه رفتم، دو مرحله کسب کردم و به مدیرعامل توضیح دادم که به طور نیمهوقت کار میکنم چون درآمدی ندارم و میخواهم با آن آشنا شوم و همزمان کارآموزی کنم. پس از یک هفته کار در آنجا، مدیر شرکت پیشنهاد کار تماموقت را داد و گفت میتواند ماهیانه یک میلیون و هشتصد هزار تومان پرداخت کند. این پیشنهاد من را خیلی خوشحال کرد زیرا علاقه داشتم در یک شرکت نرمافزاری برنامهنویسی کنم و از شغل قبلیم جدا شدم و در اینجا ماندنم را شروع کردم. در ابتدا حس خوشایندی داشتم اما پس از یکی دو هفته فهمیدم ازller ۹ صبح تا ۱۹:۳۰ و همچنین پنجشنبهها هم از ۹ صبح تا ۱۹:۳۰ کار میکنم و با اینکه پیشرفت میکردم، اوضاع برایم قابل تحمل بود. روزی پنجشنبه به مسئول منابع انسانی گفتم که اضافهکاری من را محاسبه کنند و قرارداد هم طبق قولی که داده بودند برایم ببندند، اما او بسیار ناراحت شد و موضوع را به مدیرعامل گزارش کرد و گفت از شنبه به بعد دیگر نیای سر کار. به این ترتیب فقط به دلیل درخواست حقم من از کار بیکار شدم و هنوز در جستوجوی کار هستم، اما امیدوارم به زودی شغل مناسبی پیدا کنم. متأسفانه تدبیر کیش ویرا همواره نیرو را زیاد به کار میکشد و اگر حق را بخواهی، احتمال اخراج وجود دارد. تجربهای بسیار ناخوشایند از این شرکت و مدیرانشان بود و آرزو دارم برای دیگران چنین تجربهای تکرار نشود.
من در شرکت درسا رسانه هوشمند به عنوان برنامهنویس سیشارپ کار میکردم؛ پروژهای که با تکنولوژی Windows Form پیادهسازی شد و ساختاری مربوط به پانزده سال پیش داشت. محصولی بزرگ بود و نیازمند پیگیری مستمر.
در ابتدای همکاری با هماهنگی مدیریت عامل پروژه آغاز شد و کارنامهای روشن به نظر میرسید. اما پس از سه ماه تعهدات شرکت بهطور منظم رعایت نشد، نیروها یکی یکی ترک کردند و واکنش هیئت مدیره تنها پرداخت چندماهه به همکاران بود. من بعد از ده ماه پیگیری و بررسی قرارداد، ناامید شدم و تصمیم به ترک شرکت گرفتم.
در سخنان اولیه مدیرعامل نکتهای جالب وجود داشت؛ او گفت این اشتباه محاسباتی نباید ادامه یابد. این توضیح زمانی برای من معنا پیدا کرد که فهمیدم علت چنین ادعایی پس از هفت ماه روشن شد. با نقض تعهدات بیشتر از سوی مدیرعامل، من از دریافت حقوق ماه آخر صرفنظر کردم و بدون توجه به راهنماییهای برخی همکاران سابق، همکاری را قطع نمودم.
این تجربه برایم درسی به همراه داشت: به برند و شرکتها بهطور صددرصد اعتماد نکنید و حتما از همکاران سابق یا افرادی که شرکت را ترک کردهاند، تحقیق کنید تا به درستی تصمیم بگیرید.
یاد گرفتم که کارمندان مخصوصا با ارزشها و دستاوردهایشان هستند که باید قدر بدانند، نه فقط محل کارشان.
موفق باشید
من به عنوان کارمند این آژانس دیجیتال مارکتینگ دارت تجربهای کاملا ناخوشایند داشتم. آغاز کار با فضایی پر از اختلاف بین تیمها و بازیهای قدرت همراه بود؛ هر واحد سهمی از درگیریها داشت و ساختار سازمانی به نظر بیثبات میآمد. پرسنل به سرعت جا به جا میشدند و از مجموعهای که حاضر بود کنار هم کار کند، خبری نبود. یکی دیگر از مشکلات جدی، تأخیرها و بیاعتمادی در پرداخت حقوق بود.
در این شرکت با مشکلی جدی روبهرو شدم: مدیران عمدتا بیثبات بودند و ارتباطات نامطمئنی داشتند. حقوقها به موقع پرداخت نمیشد و وعدههای دادهشده محقق نمیشدند. در نتیجه به حرفهایی که زده میشدند، اعتماد چندانی نبود و از تعهدات هم خبری نبود.
مدت کوتاهی در آریانیک تجربه کاربری داشتم و ترجیح میدهم نکتههای مربوط به بحثهای لازم را به شکل روشن و قابل فهم بازگو کنم. در آنجا با مجموعهای از بیانضباطیها و فشارهای مالی و اداری روبهرو شدم که باعث شد تصمیم به ترک شرکت بگیرم.
در ابتدا با مسئلهای روبهرو شدم که مربوط به تعهدات مالی بود و من با آن موافقت نکردم. وقتی دوباره تماس گرفتند برای موقعیت پشتیبانی، پیشنهاد کردند که سفتهای ششصد میلیونی بدهند اما چنین شروطی را نپذیرفتم. سپس گفتند برای قرارداد NDA باید تعهد سفته سنگینتری بدهیم و در داخل NDA هم قید شده بود که اگر با کد یا برنامهای مشابه کار کنم، باید جریمهای سنگین پرداخت کنم. من با این شرایط هم کنار نیامدم و از شرکت خارج شدم.
کار دیگر اینکه محیط کار بیثبات و بینظم بود؛ فضای کار مشخص نبود و اتاقی با یک میز در اختیار من گذاشتند، اما تهویه مناسب نبود و گرمای زیادی وجود داشت.
از لحاظ ابزار کار هم کمبود وجود داشت؛ به من دستگاهی برای کار داده نشد و لپتاپی فراهم کردند که برای کارهای ساده اداری هم مناسب نبود و پس از امضای تعهدهای متعدد، عملا کار با آن امکانپذیر نبود.
شرایط نظارت هم به شکل زیادی محدودکننده بود؛ با دوربینها کنترل مداوم داشتند و هر استراحتی هم حق رعایت نمیشد.
در مجموع، مدارک و سفتهها و امضاهای مختلفی از من گرفتند اما هیچ مبلغی به من پرداخت نشد و هیچ توضیح حقوقی روشن یا پرداختی صورت نگرفت.
اولین بار که به آینه جادو رفتم، فهمیدم محیط کارشون واقعا بینظیر و دلچسبه و تا حدی منو به وجد میبره که دیگه جای دیگهای به جذابیتش نمیرسه.
اما ناقص بودنش هم چشمگیر بود: مشکلات مدیریتی، وضعیت مالی ناپایدار و امنیت شغلی کم. رفتار بعضی مدیران حرفهای نیست و خیلی از تصمیمگیریها بر پایه حرفهای بیمبنا و شایعات گرفته میشه. به نظر من آینه جادو بیشتر میتونه خونه باشه تا یه محل کار جدی.
تجربهام از کار در موسسه فرهنگی و دیجیتال آینه جادو را با حال و هوای واقعی بیان میکنم: فضای کاری آنجا بسیار گرم و دوستانه بود، اما این فضا گاهی به شایعات پشتسر افراد منجر میشد. مدیریت هنوز به سطحی نرسیده بود که بتواند به درستی تیم را راهبری کند و افراد غیرکارآمد به کار گرفته میشدند، هرچند امکان رشد و پیشرفت در آنجا وجود داشت.
اخیرا در شرکتی کوچک از تجربهای کوتاه اما تأثیرگذار یاد میکنم که به من نشان داد نمیشود به هر محیطی برای پیشرفت اعتماد کرد. در کنار همکاران خیلی خوبی که هنوز هم با آنها ارتباط دارم، نکتهای وجود داشت که به شکل حرفهای نبود و من بعدها فهمیدم برای رسیدن به هدفم نباید به چنین فضایی دل خوش کنم. با این حال، نظراتم بهعنوان تنها نیروی فنی تیم چندان مورد قبول قرار نمیگرفت و این تفاوت دید باعث شد مسیر مناسبی برای ادامه کار نباشد. بارها تصمیم به جدا شدن گرفتم اما به دلایلی از ادامه همکاری صرفنظر کردم تا در نهایت با توافق از مجموعه جدا شوم. از مشکلات اصلی، نبود مدیریت کارآمد و تجربهمند در حوزه مدیریت منابع انسانی بود که اکثر همکاران از این وضع ابراز نارضایتی داشتند. در طول زمانی که با آنها همراه بودم، شاهد خروج چند نفر از همکاران بودم، حال آنکه تیم معمولا شش تا هفت نفر بود و همواره در حال جذب نیرو بودند که این موضوع به وضوح نشاندهنده رفتار نامناسب مدیریت با پرسنل بود. علاوه بر اینها، در ابتدای همکاری، از هر فرد سفته میگرفتند که این اقدام بهخلاف رویه حرفهای بهحساب میآمد. همچنین، فقدان ثبت بیمه و پرداختهای نامنظم حقوق از دیگر مشکلاتی بود که تجربهام را ناخوشایند کرد.
