گنجینه پاوان؛ همون شرکتی که در نگاه نخست ظاهر خوبی داشت، اما تجربهام خیلی زود روشن کرد که شرایطش قابل قبول نیست. من فقط سه ماه دوام آوردم و از همان روزهای اول فهمیدم رفتارهای مدیرعامل بیادب و ناخوشایند است و حقیقتا پشیمانم که به کار قبلیم برنگشتم. اگر دنبال شنیدن توهینهای پیدرپی و استرس بیوقفه هستید، اگر انتظار دارید کسی با شما با زبان بیاحترامی صحبت کند، اگر فردی بیسواد و بیخانواده به هر بهانهای با شما حرف بزند و در نهایت پولتان را ندهد و حتی سفته هم ازتان بگیرند، به گنجینه پاوان یا اسم جدیدشان کیو پی کت مراجعه کنید و تجربه کنید. افرادی که داخل شرکت میدیدم، کیوپیکت نامیده میشدند و با رفتاری غیرمنصفانه و خودشیفته برخورد میکردند؛ با اینکه بیش از دو سال از تاسیس شرکت میگذشت، هنوز نتوانسته بودند منشی یا مسئول دفتر بگیرند و مدام در حال آگهی دادن بودند. همه نیروها تحت کنترل دقیق با دوربین و شنود قرار میگرفتند از لحظه ورود به شرکت تا پایان روز. اغلب باید در پایان ساعات کاری با شازده تماس میکردند تا اجازه رفتن بدهد و این معمولا من را به تاخیر میانداخت. او هم اغلب واکنش نشان میداد و میگفت کاری دارم باهات، اما بعد از یکی دو ساعت با کارهای خودش مشغول میشد و دوباره میگفت برو. نتیجه این رفتارها برای من عقدهای شد.
تجربههای کاری و مصاحبه شرکتها
در این شرکت تجربهای پرتنش داشتم و دیدم که رفتارهای مدیرعامل خیلی صدمهزننده است. اول کار فهمیدم که همکارهام در محیطی پر از فشار و استرس کار میکنند و هیچ رفتاری حرفهای از سمت مدیریت دیده نمیشود. خیلی زود فهمیدم که باید از همان روزهای اول مراقب بودم و با احتیاط عمل میکردم، چون هر لحظه ممکن است با توهین یا حرفهای بیربط مواجه شوم و حتی در پایان کار خبری از پرداخت حقوق نباشد یا از منابع مالی مثل سفته سوءاستفاده شود. محیط به شدت تحت کنترل بازرسی و نظارت بود، بهطوری که حتی ورود و خروج افراد با دوربینها و شنودها پیگیری میشد و اکثر نیروها موظف بودند پس از پایان ساعات کاری با برخی افراد تماس بگیرند و موضوعات مالی را پیگیری کنند. گاهی با وجود تلاش برای پیدا کردن فرصتهای شغلی دیگر، هنوز موقعیت شغلی منشی یا مسئول دفتر ثابت نشده و تبلیغات مداوم برای استخدام در شرکت تکرار میشد. در نهایت احساس کردم رفتارها و مدیریت شرکت به قدری تشویشآور است که کلافه و ناامید شدم و تصمیم گرفتم از ادامه کار کنار بکشم.
شرکت بخرد یکی از آشغال ترین و به درد نخورترین شرکتهایی هست که میتونید توش کار کنید. سطح سواد مدیرعامل به شدت پایین. مدیرعامل به شدت خودشیفته و بیسواد است و در همه کارها دخالت میکند. دقیقا یه پسربچه احمق که کنترل شرکت رو به خاطر زبون بازیش بهش دادن. شرکت بسیار خاله زنکی و پر از حاشیه است. چون اپن افیسه صدای حموم زنونه میاد. منابع انسانی شرکت باید بره تو طویله فعالیت کنه.
بعضی میان اینجا به امثال نوری یا اقای محمودی فحش میدن بجوری انگار خودشون فرق دارن خودم شخصا دیدم اقای نوری بخاطر لجبازی چند نفرو بیکار کرد ولی عزیزه دلم تو که بعد چند سال هنوز جای سوزشش خوب نشده میای متن چند صفحه ای مینویسی نشونه عقده ای بودنه طرف خودش رفته یه جای داغون نور چشمی شده از صدتایه نوری بدتره تو که ادعا میکنی حتمی باید فرق کنی با اونی که بهش فحش میدی دبگه عزیز دلم
من همیشه با این سوال روبهرو میشم که چرا بعضیها عقدهای خود را خالی میکنند و باوجود اینکه به اندازهی کفایت هم دست میخورند، همچنان نمکدان را به هم میریزند. تا زمانی که در یک مجموعه هستیم، اوضاع خوب به نظر میرسد، اما بیرون آمدن از آنجا همهچیز را ایراد میداند و ما را خوب میبینند. از این دیدگاه، از دیوار توالت تا سایر جزئیات، همه را زیر ذرهبین میگذارند. اگر واقعا این افراد راست میگویند، بهتر است مشخصات خودشان را هم بهاشتراک بگذارند تا انصاف رعایت شود. اما به نظرم اینقدر بزدل هستند که جرات این کار را ندارند و واقعا متأسفم برایشان.
وقتی تو این آژانس کار میکردم، تقریباً هر روز با یه مشکل جدید روبهرو میشدم. یه روز رزرو هتل اشتباه شده بود، یه روز قیمت بلیت تغییر کرده بود، یه روز هم به مسافر قولی داده بودن که اصلاً امکان انجامش وجود نداشت. آخرش هم من باید جواب مشتری عصبانی رو میدادم و سعی میکردم اوضاع رو جمع کنم. بدترین قسمتش این بود که مدیریت هیچوقت مسئولیت اشتباهها رو قبول نمیکرد. هر اتفاقی میافتاد، سریع دنبال یه کارمند میگشتن که تقصیر رو بندازن گردنش. حتی وقتی مشکل کاملاً از طرف خودشون بود، باز هم طوری رفتار میکردن که انگار ما کمکاری کردیم. ساعت کاری هم اصلاً مشخص نبود. خیلی وقتها بعد از تموم شدن ساعت کار باید میموندیم یا حتی روز تعطیل جواب تلفن مشتریها رو میدادیم، ولی خبری از پول اضافهکاری نبود. حقوق هم بعضی وقتها با تأخیر پرداخت میشد. بعد از یه مدت واقعاً خسته و بیانگیزه شده بودم. حس میکردم هرچقدر بیشتر تلاش میکنم، نهتنها دیده نمیشه، بلکه توقعشون هم بیشتر میشه. بیرون اومدن از این آژانس یکی از بهترین تصمیمهایی بود که گرفتم.
دوست دارم تجربهام از کار در صفا رایانه را با زبانی صریح اما با احترام بازگو کنم. حقوقم بهطور منظم پرداخت میشد و مزایا هم وجود داشت، که این نکته مثبت کار برایم بود. اما نکتههای منفی زیادی هم داشت: فضا و الجو روانی کار چندان مساعد نبود و محیطی آرام برای کار ایجاد نمیشد. دو دلیل اصلی برای این وضع میدیدم: - رابطههای خانوادگی و تبعیض: به افراد بدون تخصص، مسئولیتهایی داده میشد که واقعا به تجربه و تواناییشان ربطی نداشت. - ناظران غیرفنی: افرادی تعیین میشدند که سواد فنی لازم را نداشتند و قادر به تنظیم زمانبندی درست نبودند، و اغلب تصور میکردند که برایشان کلاهبرداری میکنیم و این مسئله باعث ایجاد تنش و اضطراب میشد. یک نکته دیگر هم وجود داشت که باید به آن اشاره کنم: اگر به بخش نرمافزار وزارت معدن میرفتید، یک پشتیبان خانم به نام شه… وجود داشت که با هر رفتار نامناسبی که میتوانست اعصاب و روانم را مختل کند، این مسأله را تشدید میکرد. بنابراین باید مراقب میبودم.
سلام، چند ماهی میشود که در این شرکت مشغول به کار هستم و تجربهام در محیط کاری جدیدی شکل میگیرد که قبلا انتظارش را داشتم. در مصاحبهای که پنج سال پیش داشتم تصمیم گرفتم با شرکت قبلی ادامه دهم و پس از آن وارد مسیر جدید شدم. زمانی که به این شرکت پیوستم، شرایط بهطور چشمگیری تفاوت داشت و اکنون فضای کاریشان با سطح شرکتهای مطرح در ایران رقابت میکند؛ محیطی شیک و تمیز که واقعا بهم مینوشد. با وجود وضعیت جنگ در کشور، من با مشکلات اتصال مواجه شدم اما از همان ابتدا همکاران همدلی زیادی از خود نشان دادند و واقعا حمایتگر بودند، چیزی که انتظارش را نداشتم. در این چند ماه همچنین تجربهای بینظیر داشتم؛ کارها بهطور عادی پیگیری میشود و تیم سعی میکند تا پایان ماه حقوقها را پرداخت کند. پروژههای شرکت بزرگاند و برای من فرصت خوبی برای یادگیری است؛ همیشه دوست داشتم روی نرمافزارهای حسابداری و سیستمهای انبار کار کنم. بخشهایی از کدها قدیمیاند و هماکنون تقریبا در حال بازسازی و ریفکتور هستند. مشتریان شرکت را افراد یا شرکتهای معتبر میشناسند و وقتی میبینم که نرمافزارم در شرکتهای بزرگ به کار گرفته میشود، حس شخصی خوشایندی دارم که در شرکت قبلی چنین حسی را نداشتم. اگر ماشین دارید باید قبل از ساعت هشت آنجا باشید تا جای پارک مناسب پیدا کنید. جلسات استندآپ روزانه، گرومینگ و مرور کارها هم در روند کاری وجود دارد. همینها بهطور کلی توصیف حال حاضر کار من در اینجا است.
وقتی سال ۹۰ وارد این شرکت شدم، وضع به طور کلی ناامیدکننده بود و احساس میکردم کمتر از حد انتظارم شرکت را میفهمد. فضای کاری آنجا بسیار تنگ و منفی بود و به نظر میرسید کنترل بیشتری از سمت مدیران با گرایشهای خاص وجود دارد. رفتارها و رویکردهای مدیریتی به شدت محدودکننده و پر از فشار بود، و بوی نامطبوعی در محیط پخش میشد که حال آدم را خراب میکرد. یک روز با پیش رفتن قضیهای، مسالهای درباره ظاهر من مطرح شد و به من گوشزد شد که به چه چیزهایی باید رسیدگی کنم. در نهایت تنها شش ماه بیشتر دوام نیاوردم و تصمیم گرفتم جدا شوم. در آن مدت حقوق دریافت نکردم و با وجود تلاشها، نتیجهای نگرفتم. به نظر میرسید هیچ اقدام موثری انجام نشد. اگر سلامت روانی برایتان اهمیت دارد، توصیه میکنم به هیچ وجه به چنین شرکتی فکر نکنید.
شرکت آکاف مرا با قرارداد ششماهه آغاز کردم و به نظر میرسد که تمدیدش هم محتمل است. از نظر فضای کاری، تیم فوقالعاده حمایتی است و در مواجهه با مشکلات، همدیگر را همراهی میکنیم. نکته مثبت قابل توجه این است که مدیران در جلسات حضور دارند و بهطور مستقیم با تیم فنی تعامل میکنیم؛ در تجربههای پیشینم کمتر با مدیریت بهطور مستقیم ارتباط داشتم، اما اینجا هر زمان که تیم فنی بخواهد میتواند بهطور مستقیم صحبت کند. این دسترسی سریع و بیواسطه باعث میشود روند کار روانتر پیش برود و هر مسئلهای سریعتر به مدیران منتقل شود.
برای من چند ساله که در این شرکت کار میکنم و واقعا تفاوت زیادی میبینم با چیزی که در برخی کامنتها بهعنوان تجربه مطرح شده بود. در این مدت همواره فضای کاری دوستانه و محترمانه بوده و رابطه میان همکاران به خوبی حفظ میشد. مدیریت همواره تلاش میکرد فضایی آرام و منصفانه برای کار فراهم کند. از لحاظ حقوق و شرایط کاری، تا الان مشکلی نداشتم و روند کار مشخص بود. از نظر فنی هم اینجا محلی برای رشد و یادگیری بوده و نکات زیادی یاد گرفتهام. همکاران معمولا از هم حمایت میکنند و کار تیمی واقعا معنا پیدا میکند. طبیعی است هر فرد تجربه متفاوتی داشته باشد، اما به نظر من با یک دلخوری نباید کل مجموعه را زیر سوال برد. من از کار کردن در اینجا رضایت دارم و همچنان هم دارم. هر کس باید بر اساس تجربه خودش نظر بدهد. این تنها تجربه چند سال کار من در این مجموعه است.
احساس کردم که با وجود حضور چنین شرکتهایی برای آشنایی دقیق با فضای کاری، گاهی ممکنه تصویر واضحی از وضع کار کردن به دست نیاد. به گفتهی این کاربر، در زمان فعلی که شب عید است تصمیم گرفتم تجربهام را بنویسم تا روشنتر بشود موضوع. الان در تاریخ هشتم اسفند سال هزار و چهارصد و چهار، حقوق دی ما به تازگی و حدود بیستم اسفند پرداخت میشود که این به معنای کار بیدریافت در ازای تورم است؛ حقوق بهمن هم تنها حقوقی است که با تاخیر بیست روزه همراه میشود و در اسفند هم با همین تاخیر به جزئی از حقوق دی اضافه میشود و حقوق اسفند به اردیبهشت سال بعد میرود تا تاخیر ماه و نیم حفظ شود. در نتیجه موقع نیاز مالی شب عید فشار هست و پولی در دست نیست. یکی از نکات مهم این است که چون پایه حقوق پایین است، عیدی و سنوات آخر همکاری بر اساس همان پایه محاسبه میشود و در نهایت به شما فقط دو برابر پایه عیدی تعلق میگیرد که ارزش زیادی ندارد؛ به عنوان نمونه برای سال ۱۴۰۴ حدودا معادل ۳۰ تومان عیدی میشود. همچنین آیتمهای غیرنقدی مانند آجیل و کمکهای عید به صورت قابل توجهی کمرنگ است و شرکت به نظر کمتر حمایتی ارائه میکند. در موقع استخدام هم ممکن است وعدهای بدهند که بعدا خبری از آن نیست. عیدها تعطیل است و از مرخصی شما کسر میشود، اما مجموع مرخصی سالیانه شما ۲۶ روز است و به دلیل اینکه روزهای کاری ۹ ساعت هستند، هر روز مرخصی باعث کسر یک روز و صد و چهل دقیقه از کل ۲۰۰ ساعت میشود؛ در واقع به لحاظ عملی شما تنها حدود بیست و یک روز مرخصی در سال دارید، نه بیست و شش روز طبق قانون کار. و در نهایت، میخواهم بگویم مجموعهای از معایب شرکت وجود دارد که نمیشود آنها را به طور کامل در یک متن جا داد.
با وجود تعویض نگاه اولیه نسبت به شرکت میاره، تجربهام را اینطور روایت میکنم که هیچ مدارک لازم را کامل نکردم تا بتوانم شیفت رزرو کنم و بعد با بیست امتیاز منفی مواجه شدم به دلیل اینکه نگرفتم سفارش در شیفتی که داشتم. تصمیم گرفتم برنامه کاری را حذف کنم و از همان ابتدا مشخص بود که وضع از چه قرار است. قوانین شرکت به نظر یکطرفه میآمد و من هر دویست و سیسه مورد را دقیق خواندم، انگار با فردی روبهرو هستم که مجرم را تحت پیگیری دارد و دوران حبسش را سپری میکند. این تجربه از نظر من نمونهای روشن از کلاهبرداری بود.
یک سال حضور در شرکت فناوری و راهحلهای هوشمند سپهر را تجربه کردم و اکنون میخواهم شرح اجمالی از آن ارائه دهم. در ابتدای کار وقتی پذیرفته شدم، تصور میکردم اینجا فرصت مناسبی است اما به مرور رفتارها به نظر ناهمسو با ادعاهای اولیه آمد. مسئولیتها را به من واگذار میکردند و به نظر میرسید فرقی با سایر کارکنان نیستم؛ گویی فقط کارگری معمولی به نظر میآمدم که باید با همان فشار و سختی کار کنم. مدیریت شرکت و به خصوص یکی از همکاران که نامی جز م را داشت، به شکلی سختگیرانه با من برخورد میکردند و تا حد زیادی مرا به زحمت میانداختند. در مواقعی که قصد داشتم زودتر از پایان قرارداد تقاضای استعفا بدهم، تهدید به پیگیری قانونی با استفاده از سفتههایی که بهعنوان تضمین داده بودم، میشد. با وجود اینکه حقوقی که پرداخت میشد بسیار پایین بود، بهطور مداوم احساس میکردم که در کنار پرداختی ناچیز، از نظر زمانبندی و تعهدات همواره در فشار هستم و باید ساعات طولانی کاری انجام دهم. در مجموع، تجربه یک سالهام از این شرکت برایم حس تلفشدن وقت داشت و به نظر میرسید که شرکت به دنبال پرسنل تماموقت و بیوقفه است تا حجم کار را پاسخ دهد.
جناب آقایان نفیسی، امینی ، ابراهیمی که از دست اندرکاران ، دزدان و قالتاقان واحد شبکه یاس هستند و به شغل خانوم بازی و دزدی مشغول هستند . خانم فرهادی بعنوان مدیر منابع انسانی کیر تو دهنت . مدیر عامل شرکت کیر تودهنت . یه مشت آدم نفهمه بدرد نخور و لاش گوشت. آشغال گوشتهای حروم خوره دزد . کثافتهای بیشرف . شاشیدم سر در شرکت یاس
واقعا یکی از بهترین تجربههای من همینجا بود، بهویژه از نظر منظم بودن پرداختها. حقوق همیشه بهدرستی یا حتی زودتر از موعد واریز میشد و چنین ثباتی در شرایط اقتصادی حال حاضر خیلی ارزشمند بود. بیمه بهطور منظم رسیدگی میشد و بیمه تکمیلی هم وجود داشت که نگرانی بابت درمان را کمتر میکرد. وقتی آدم بداند حقوق و مزایایش کامل رعایت میشود، با دلگرمی بیشتری کار میکند و امنیت شغلی هم احساس میشود. این حس امنیت باعث شده تا تمرکلم صرف پیشرفت وظایفم شود و کمتر جایی را دیدم که اینقدر نظم و تعهد همزمان وجود داشته باشد؛ بهنظر من، یکی از بزرگترین نقاط قوت این مجموعه همین است.
شرکت تایگر را تجربه کردم اما واقعا حس میکردم در خانهای از فرمانروایی خانوادگی سختگیرانه گیر افتادهام. رئیس اصلی، پیر خانواده است که ذهنش با گذشت زمان کند میشود و اغلب نمیتواند به طور مستقیم کارها را مدیریت کند؛ اما هر از گاهی وارد میشود، سلام میکند و به نظر میرسد میخواهد نشان دهد که حضور دارد. برخی اوقات با آرامش آرام وارد میشود و به من و همکاران تذکر میدهد که چرا تمرکز نکردهایم یا کار درستی انجام ندادهایم. در این شرایط، فشار اقوامی از نیروهای دیگر هم به همراه میآید تا با مقایسهها و یادآوریهای مداوم، حس کنید که شما هم باید همانند آنها کار کنید و با صرف ساعتها کار و ناهار کوتاه، از دیگران عقب نمانید. در این میان با افزایش نرخ برداشت از حقوق برای مواردی چون تاخیر، کشیدن سیگار یا پوشش نامناسب، تقاضا میشود که مبالغی کسر شود و در نهایت کارمند دریافت نکردهای هم بدهکار شوند. نخستوزیرخانه—پسر ناخلف خانواده—صرفا با صدای بلند و پشت دوربین حضور دارد تا نظارت کند، اگر پدر نارضی باشد پس از دیدن وضعیت، با زبان تند واکنش نشان میدهد و از مدیریت دقیق شرکت سخن میگوید. این افراد بهطور مداوم بهدلخواهی خود تکیه میکنند و از مواردی که به نفعشان است بهره میبرند، اما باقی مواردی که به ضررشان است کنار میگذارند. آیینهای مرخصی نیز به گونهای محدود شده است، بهطوری که هر ماه تنها دو روز اجازه مرخصی دارید که برای آن باید از چهل و پنج نفر امضا و اثر انگشت بگیرید و در صورت تأیید مدیر به دفتر مربوطه مراجعه کنید. بهعلاوه، در طول مرخصی همچنان با شما در تماس خواهند بود. تاخیرهای طولانی هم به شکل محسوسی جریمه میشود؛ برای نمونه تاخیری طولانی میتواند منجر به کسر حقوق شود. به ویژه در فصل نزدیک به عید، رفتارها و شیوههای مدیریتی به شدت تحتنظرند تا مبادا عیدی یا حقوق شما از دست برود، اما پس از عید و با انعقاد قراردادهای جدید، هیئت مدیریتی دوباره به حالت دوستانه و مهربان تغییر میکند و مسیر روال کار به روال سابق میافتد. امکانات رفاهی اولیهای چون آب، نوشیدنیها و سرویسهای بهداشتی تا حد امکان فراهم نیستند؛ شرکت فقط دو سه دستگاه آبسردکن دارد و معمولا آب را از مخزن پر میکنند بدون اینکه بهروز رسانی کنند. چای هم با بیسلیقگی آماده میشود و گاهی تفالههای نوشیدنی تا پایان روز در لیوانها باقی میماند. برخورد با سرویس بهداشتی هم به گونهای است که بوی ناخوشایندی دارد و گاه به لولهکشی و مشکلات فنی اشاره میشود که کارکنان را به استفاده از سایر طبقات هدایت میکند تا از نظر مدیریتی مخفیانه جابهجا شوند. در این محیط، به نظر میرسد مدیریت انسانی با رویکردی کنترلگر و بعضا تحقیرآمیز عمل میکند و وضعیت را به گونهای مدیریت میکند که ارزش زمان و انرژی کارمندان به چشم نیاید. به طور کلی، تجربهام از این شرکت نشان میدهد که فضای کاری به شدت کنترلگرانه است، با معیارهای غیرمنصفانه برای مرخصی و حقوق و با نظارت دائمی که گاهی به فشار روانی منجر میشود. بهرهگیری از منابع انسانی و فراهم کردن امکانات پایه نیازمند بازنگری جدی است تا تعادل بهتری بین کار و زندگی ایجاد شود.
توی تایگر، به من گفتن که اینترنت رو با سیاستهای داخلی شرکت محدود کنن و دسترسی به اکثر سایتها بسته میموند مگر اینکه از قبل اجازه داده باشن. واقعا تعجبآور بود که دو راه برای این کار ارائه شده بود: یکی مرورگری که خود شرکت ساخته بود و در اون فقط سایتهای مجاز باز میشدن و بسته به نوع کارت کاربر، دسترسی به یک سایت خاص ممکن میشد؛ و دوم افزونهای برای گوگل کروم که دقیقا همین کار رو انجام میداد. علاوه بر این، امکان لاگگیری از فعالیتهای مرورگر و افزونه هم وجود داشت تا بفهمن به کدوم سایتها رفتهام و شاید با من برخوردی صورت بگیره. جالبه، نه؟ به نظر میرسید اگر دنبال اینترنتی کاملا تحت کنترل شرکت هستی، تایگر گزینهی مناسبی باشه و حتما باید درش استخدام شد.
در این دانشگاه، به نظر من هزینهها خیلی بالا است و هر ترم بیشتر میشود. از طرفی، وضعیت اقتصادی دانشجوها باعث شده اساتید هم به مرور با فشارهای مالی مواجه شوند و از دید من گاهی نمرهها نسبتا پایین میشود. امکانات مناسبی وجود ندارد و به نظر میرسد کیفیت اعضای علمی هم راضیکننده نیست. بین دانشگاه آزاد و غیرانتفاعی تفاوت مشخصی احساس میشود، اما به نظر من اینجا شهریهاش با دانشگاه آزاده برابر است و امکانات و اساتید دانشگاه آزاد بهتر به نظر میرسد. در مقایسه، در اینجا گاهی نمرات بالای ۱۵ نیستند. ساعات حضورم در دانشگاه فشرده است؛ از شنبه تا سهشنبه با کلاسهای پشتسرهم، ابتدا ساعت ۸ صبح و در برخی مواقع تا ساعت ۵ عصر ادامه دارد.
وقتی وارد نوبیتکس شدم حس کردم محیط کار چندان دوستانه نیست و برای برخوردها واقعا باید موضعی آرام و منظم را حفظ میکردم. به نظر میرسید رفتار بعضی همکاران با من مانند یک واحد کاری در نظر گرفته میشود و گاهی تفاوت زیادی بین نحوهی رفتار در جمع و فضای خصوصی وجود داشت. با وجود اینکه فضای کلی به ظاهر حرفهای بود، گاهی گویش و رفتار برخی افراد ریزبینانه و محدودکننده به نظر میآمد؛ بهویژه در برخوردهای روزانهای که از جانب برخی نفرات کوچولو و غیررسمی صورت میگرفت. از منظر مدیریت داخلی، مشکل خاصی نبود اما برخوردی که بعضی افراد داشتند، کار را دشوار میکرد. خبر خوب این بود که دستمزد من منظم بود و مزایای اضافه مانند خوراکیهای روزانه و وضعیت پرداخت بهموقع وجود داشت؛ این برای من از لحاظ مالی اهمیت بیشتری داشت تا سایر موارد. با این حال، تجربه نشان داد که داشتن آرامش روانی و احترام متبادل برای همکاری مؤثرتر است.
تجربهات را در ویکیتجربه به اشتراک بگذار
چند دقیقه وقت بگذار و به هزاران نفر کمک کن تصمیم شغلی بهتری بگیرند — کاملاً ناشناس.