در تجربهم از کار در شرکت ارمغان راه طلایی، به عنوان یک برنامهنویس فرانتاند، همهروزها از ساعت هشت و نیم تا شش عصر فعالیت داشتم و پنجشنبهها تا ظهر کار میکردیم. قوانین داخلی چیزی مثل تعطیلی پنجشنبه یا تغییر در ساعات کاری رو اصولا قبول نمیکردند و حتی اگه کار هم بود یا نبود، باید شرکت رو روشن نگه میداشتیم. اگر تاخیری پیش میآمد، برای من کارمند دو برابر کسری کار منظور میشد و مرخصیهای ساعتی هم گاهی به صورت یک روز مرخصی کامل محسوب میشد. معمولا قبل از نهایی شدن Deliverables، ساعات کاری رو به من میدادن تا امضا کنم و باید دقیقا همه چیز رو بررسی میکردم چون اشتباه به زیان من و به نفع شرکت تمام میشد، هرچند اگر همه موارد رو گزارش میکردی به سادگی اصلاح میشد. زیرساختهای رفاهی هم خیلی محدود بودن؛ مثلا هر دو ماه یکی دو بسته دستمال میدادن و در برخی دورهها تعویض مایعهای دستشویی و ضدعفونی دفتر به موقع نبود. مجموعا اولویت با شرکت بود و اگه چیزی هم باقی میموند، کارکنان خودشون تهیه میکردن. حقوق پایه و قرارداد هم مثل خیلی از شرکتهای خصوصی در پایینترین سطح بود و روال پرداختها چند قسمتی بود، با تاریخهای مشخصی برای واریز وجود نداشت و عمدتا با تاخیر و بیسروصدا پرداخت میشد. سنوات هم معمولا کمتر از شش ماه بعد از تسویه پرداخت میشد و باید چندینبار پیگیری میکردم تا کارم انجام بشه. عیدی سال ۹۸ رو هم به این شیوه و در تاریخ ۲۸ فروردین پرداخت کردن. شفافیتی در دستمزدها نبود و مدیران روی صحبت درباره حقوق و مزایا خیلی تأکید نمیکردند تا وقتی لازم نشود، افزایش حقوقی انجام نشود. تبعیض و وعدههای غیرواقعی در محیط به چشم میخورد و روند کار بهگونهای بود که ساعات کاری پرسنل میتوانست متفاوت باشد؛ بعضیها مرخصی زیادی میگرفتند و برخی دیگر مداوم میآمدند و تفاوتی با هم وجود داشت، اما این مسئله به میزان بار کاری شرکت بستگی داشت. شرکت توسط اعضای خانواده اداره میشد و برخلاف تبلیغات، برخورد با کارکنان سنتی و بهنوعی با ذهنیتهای قدیمی بود. هر بار که قصد مرخصی داشتیم، ازمان میخواستن توضیح بدهیم که به چه دلیل و کجا میخواهیم برویم و باید جانشین هم پیدا میکردیم تا درخواست موافقت بدهند. سیستم اداری هنوز با کاغذ و پروندههای فیزیکی کار میکرد و برای رسیدن به امور اداری رفتوآمدهای زیادی لازم بود. مدیریت همواره تقصیرها را به گردن دیگران میانداخت و مثلا درباره تأیید پرداختها بهانههایی میآورد و ادعا میکرد که مسأله از جانب واحد مالی بوده است. گاهی هم دلیل تأخیر پرداختها با چنین توضیحاتی مطرح میشد. روابط کارکیها برایشان حساس بود، بهخصوص در خود واحدها؛ برخوردهای شخصی با همکاران محدود میشد و هیچچیدمان دقیقی برای حفظ حریم خصوصی وجود نداشت. یکی از وظایف مدیریتی، بررسی دقیق ساعات کار از طریق دوربینهای شرکت بود و حتی ممکن بود شوخی یا کنجکاویهای سطحی روی کمدها یا کشوی میزها انجام شود. رفتار مدیر بخش بهطور کلی غیر حرفهای و تنشآمیز بود؛ از ارسال پیامهای غیرضروری تا مباحثههای لفظی که هفتهها ادامه داشت. هرکسی که میرفت، مدیران میگفتند نیروها کارای لازم رو ندارند و
