در مصاحبه با مدیر فروش شرکت سایسک، احساس کردم که کار بلد و باسوادی است و رفتار محترمانه‌ای داشت. فضای شرکت منظم و تمیز بود و به نظر می‌رسید بین ده تا پانزده نفر در آنجا مشغول به کار بودند. سؤالات مطرح‌شده بیشتر درباره سابقه کاری و شرکت‌هایی که در آن‌ها فعالیت کرده‌ام بود و برخی پرسش‌های آخر کاملا جالب و تا حدودی گیجم‌کننده بود؛ قبلا در مصاحبه‌های دیگر چنین سوالاتی را نشنیده بودم.
روز اول فرستادن رزومه با یکی از دوستانم بود که مسیر مصاحبه آغاز شد و پس از سه هفته به مصاحبه رفتم. در جلسه با مدیری صحبت کردم که به نظر نمی‌رسید خیلی آگاه باشد. سوالاتی درباره کارهای پیشین مطرح شد و پس از گذشت یک هفته کارم را آغاز کردم؛ اما در دو هفته اول وضعیت مشخصی از روند کار دیده نشد. نسبت به آنچه در فرآی استخدام گفته شده بود، تغییراتی می‌دیدم که چندان هم با انتظار‌ها همخوانی نداشت. حقوقی که به صورت دلار به عنوان مزیت مطرح شده بود هرگز به آن شکل نبود و مقررات حقوقی هم برای دیرکردها، مرخصی‌های کوتاه مدت یا بیماری‌ها به نفع سازمان نبود و به شدت کنترل می‌شد. از جمله موضوعاتی که به نظر می‌رسید اهمیت زیادی دارند، سطح سیاست‌های کاری بود و اینکه تا چه اندازه از خودگذشتگی لازم است، بدون این که انتظار مشخصی از مدیر واحد یا حقوق وجود داشته باشد و تا چه اندازه انجام رفتارهایی که ممکن است غیرقانونی تلقی شود، به چشم می‌آمد. اگر قصد دارید وقتتان را هدر بدهید و در روزمرگی و حواشی بی‌پایان غرق شوید، این کار مناسب است. ویژگی‌هایی که برایشان اهمیت قائل بودند، شامل این بود که تا چه حد به سیاست‌های کاری پایبندید، تا چه اندازه از خودگذشتگی دارید و انتظار مشخصی از مدیر واحد یا حقوق ندارید، و اینکه بتوانید به رفتارهای غیرقانونی چشم پوشی کنید.
در طول مدت کارم در شرکت کروز، به طور تمام‌وقت در بخش سیم فعالیت کردم و این همکاری کمتر از یک سال به طول انجامید؛ سال آخر همکاری‌ام نیز سال ۱۳۹۹ بود.
روز مصاحبه این شرکت را خیلی سخت و دردسرساز دیدم. فرستادن رزومه برای پوزیشن فروش و رسیدن به مصاحبه، حتی با وجود اینکه من مهندس صنایع بودم، اوضاع را پیچیده کرد. تا مطمئن شوند که من مناسب هستم، حدود یک ساعت منتظر ماندم و وقتی به اتاق مصاحبه رفتم، سه نفر حضور داشتند؛ دو نفر از آن‌ها سوالات متعارف پرسیدند و یکی دیگر اصرار داشت که فقط بگویم سوالی ندارم تا خالی نگذارم. با اینکه برای پوزیشن فروش تقاضا داده بودم، اما به نظر می‌رسید که برای سرپرستی خط تولید مصاحبه میکنند. چند مسئله شبیه‌سازی جلوی من مطرح شد و تا حدی پاسخ دادم، اما آن فردی که نظر داشت اگر خاطی باشد چه کار میکنم پرسید: عصبی می‌شوم؟ دعوا میکنم؟ این دیدگاه را بقیه هم تأیید میکردند. با وجود این که جلسه خوب داشت پیش می‌رفت و در نهایت پذیرفته شدم، اما به خاطر سابقه کارگاهی و صنعتی کم من گفتند که نمی‌توانیم همکاری کنیم چون دانشجو هستم. در نهایت تاریخ کار هم از ۷ تا ۷ تعیین شده بود و گاهی روزهای تعطیل هم بود.
با من از شرکت کروز سایت ۳ تماس گرفته شد و قرار مصاحبه برای ساعت ۱۵:۳۰ هماهنگ کردند. تا ساعت ۱۷:۰۰ بنده در نگه بانی منتظر بودم تا کسی بیاد دنبالم و برای مصاحبه بریم. ابتدا یه سری سوالات کتبی فارسی و انگلیسی جواب دادیم و بعد اکسل. بعدش مدیر بخش به صورت جدا صحبت کردند. سوالاتی که پرسیدند مربوط به دوران لیسانس من بود و من بعضی از مطالب رو فراموش کرده بودم و ایشون بسیار تحقیر آمیز در مقابل سوالاتی که نمیدونستم برخورد میکردند. به علاوه که سوالات بسیار بسیار شخصی مثل شغل پدر و مادر و خواهر و برادر. دانشگاه هایی که درس خوندن. آیا متاهل هستند یا مجرد. کجا زندگی میکنن. کجا کار میکنند. من کجا زندگی میکنم. هم خونه ای من چه کسی هست. تحصیلاتش چیه و شغلش چیه!!!! برای بار دوم که زنگ زدند و زمان مصاحبه رو مشخص کردند، من سفر بودم و صرفا به خاطر مصاحبه برنامم رو کنسل کردم و زود برگشتم. وقتی رسیدم به کارخونه، حراست به بنده گفتن که کسی باهاشون راجع به مصاحبه هماهنگ نکرده و خانم و آقایی که باهاتون قرار گذاشتن اصلا امروز از صبح نیستن!!!!! توجه کنید که این بدترین نوع ممکن هست که با شما قرار بذارن و یادشون بره. انگار که سر کار گذاشته بودن منو. بعد از کلی تماس که حراست گرفتن به دلیل ناراحتی شدید من، یکی اومد دنبالم و منو برد واحد مربوطه. یه آقای جوانی از کارمندانشون با من مصاحبه کرد. ایشون اصلا اطلاعی از نحوه مصاحبه و هیچی نداشتند. و از من میپرسیدن که چی باید بپرسم ازت؟ آیا اینو قبلا جواب دادی؟آیا اونو قبلا جواب دادی ؟ و بسیار توهین آمیز با من رفتار کردند. یه شخص بسیار بی فرهنگ و بیشعور بودن. در حالی که از من سوال میپرسیدن، سرشون توی گوشی بود و داشتن با کسی چت میکردن و میخندیدن. و اصلا متوجه جوابای من نبودن و همش میگفتن دباره بگو. چی گفتی دباره بگو !!!! بعد از اینکه من برگشتم توقع داشتم کسی به خاطر این سو مدیریت و نظم با من تماس بگیره و حداقل عذرخواهی کنه. ولی هیچکسی با من تماس نگرفت که به خاطر قرار اشتباهی که برای مصاحبه با من گذاشتن عذرخواهی کنه. بماند که هرگز با من تماس نگرفتن که بگن راجع من چه نظری داشتن. با توجه به اینکه کروز بسیار کارخانه بزرگ و اسم و رسم داری هست ولی متاسفانه چیزی که من دیدم بسیار نظم افتضاح و بسیار انسانهای بیسواد و بیشخصیت بود. واقعا خوشحالم که اونجا کار نمیکنم و هرگز هم دباره برای این شرکت اپلای نخواهم کرد.
برای مصاحبه‌ی قالب‌سازی به کارخانه کروز در بزرگراه فتح رفتم؛ آن روز سرد دی بود و از بس سردرگم شده بودم که بالاخره فهمیدم وقت مصاحبه رسیده است. بعد از ورود، همراه با سه نفر وارد اتاق شدم و برخوردها خیلی خشک بود، گویی با من مثل فردی خطرناک رفتار میکردند. یکی از آن‌ها مسن‌تر بود و دو نفر دیگر جوان‌تر بودند؛ سوالات آن‌ها بیشتر درباره‌ی زندگی شخصی‌ام بود تا بحث فنی. هیچ‌کدام از آن‌ها به پرسش‌های تخصصی پاسخ نمی‌دادند، فقط درباره‌ی ساعات کاری صحبت کردند، شیفت‌ها و تعطیلات را طرح کردند و این‌ها برایم خیلی ناامیدکننده بود. فضای مصاحبه آنقدر نامطلوب بود که احساس کردم هیچ بحث فنی انجام نمی‌شود و فقط از ساعات کار تا مرخصی صحبت شد. جو حاکم در سالن مصاحبه توأم با حالتی خیلی خشک و نامناسب بود و در نهایت حس کردم رفتار مصاحبه‌کننده‌ها بیشتر توهین‌آلود بود تا حرفه‌ای. واقعا حیف است که چنین شرکت عظیمی چنین تجربه‌ای از استخدام ارائه دهد و امیدوارم که برای کارکنانش بهبود واقعی ایجاد شود.
روزگار کاری من در کروز تجربه‌ای تلخ بود و در طول سه تا پنج سال با این شرکت به صورت تمام‌وقت همکاری کردم، که سال آخر آن برابر با ۱۴۰۰ بود.
به من گفتن که با کروز برای واحد دسته سیم مصاحبه انجام می‌شود و کار را از زاویه تجربه‌ی انسانی توصیف کردم. در طی سه مرحله‌ی مصاحبه، بیشتر سوال‌ها برای ارزیابی شخصیت، سوابق کاری و میزان تحمل فشار بود تا نکات فنی واقعی؛ پرسش‌های تخصصی چندان مطرح نشدند. برای آن‌ها کنترل خلق و ثبات رفتاری اهمیت زیادی داشت. ساعات کار کارخانه از ۷ صبح تا ۷ شامگاه بود، در ابتدا گفتند حضور در واحد کار اختیاری است تا سقف ۵ عصر، اما بعدا مشخص شد که باید تا آخر وقت معمول حضور داشت و اینجا کار کردن، زندگی را به هم می‌زند. فضا به طور کلی مهندسی نبود و تنها یک بخش با عنوان R&D وجود داشت که با پرسنل کارخانه تفاوت‌های قابل توجهی داشت.
روز مصاحبه را به خاطر دارم و هنوز یادآوری‌اش برایم جالب است. در همان روز به من زنگ زدند و گفتند که دوشنبه بیایم؛ تاریخ دقیق را اگر درست به خاطر بسپارم، بیست و چهارم مرداد بود. ما برای مصاحبه رفتیم؛ زمان من ساعت ده بود، اما مصاحبه‌کننده خیلی دیر آمد و تقریبا تا نزدیک بیستودو یا یکی دو ساعت بعد، من به حراست منتقل شدم و وارد اتاق شدم. در آنجا مردی جوان اما به نظر نمی‌رسید نیروی فنی باشد سلام کرد و گفت شروع کنیم. سوالاتش بیشتر عمومی بود؛ اما چون از شهر دیگری آمده بودم، مدام می‌پرسید که آخرین باری که دعوا کردی کی بوده و چطور با عصبانیت مقابله می‌کنی. چند سوال تخصصی هم به‌سادگی پرسید و گفت به آنچه می‌خواست رسیده است. گفتند که تا هفته آینده نتیجه را اعلام میکنند، ولی خبری نشد و سه هفته بعد خودم تماس گرفتم و گفتند رد شدم که خیلی برایم خنددار بود. پیش از این تجربه، در مصاحبه‌ای با مپنا شرکت کرده بودم و یک ماه بد در کروز نتیجه را شنیدم که خوشبختانه آنجا قبول شده بودم.
من تجربه‌ای از مصاحبه‌ای در رسانه خلاق دارم که در نگاه اول فضایی شاد به نظر می‌رسید اما خیلی زود مشخص شد نظم شرکت پایین است و فاکتورهای بنیادی مربوط به حقوق، قرارداد و برنامه‌ریزی روشن نبود. اولین نشست با مدیر بخش مارکتینگ برگزار شد؛ آن جلسه نسبتا مثبت بود و درباره وظایف بخش مارکتینگ به اندازه کافی توضیح داده شد، اما از همان ابتدای کار چیزهایی مرا سردرگم کردند. درباره زمان‌بندی پرداخت حقوق پرسیدم و پاسخ مشخصی دریافت نکردم و در خصوص پروژه‌های جاری هم توضیحات دقیق به من داده نشد. یک جلسه دیگر حدود دو هفته بعد تشکیل شد که با مدیرعامل و مدیر مارکتینگ بود. در آن جلسه عملا تمرکز تیم از دست می‌رفت؛ صدای جیغ فرزند مدیرعامل شنیده می‌شد و حضور مدیران در تمامی بحث‌ها کم بود. پاسخ‌ها همان پاسخ‌های قبل بود و سوالاتم دوباره بی‌پاسخ ماند. پس از تماس دیگر دوباره گفتند همه چیز اوکی است و باید برای قرارداد و مدارک ورود بیایم. وقتی رسیدم دیدم رقم حقوق تغییر کرده است و قرار شد دوباره بررسی کنند و نتیجه اعلام شود. پیام گرفتند که برای تخفیف هم می‌توانم همکاری کنم، اما در نهایت با همان شرط من موافقت نکردم و انتظار قرارداد را نگه داشتم، که دقیقا ۲۸ اسفند اعلام کردند. دلیل من بی‌نظمی شرکت بود و گفتم حضور پیدا نمیکنم. بعد از تعطیلات عید دوباره تماس گرفتند و من به دلیل تعهد کاری روند تحویل پروژه‌ها تصمیم گرفتم ۱۵ روز تأخیر بیاورم. اما نهایتا وقتی به شرکت برگشتم، قرارداد را تغییر دادند. در کل تجربه‌ام نشان می‌دهد که شرکت از نظر ساختار و فرایندها خیلی بی‌ثبات است. فضای کاری به سمت حاشیه‌سازی می‌رود و مدیرعامل به وضعیت کارمندان توجه ندارد. سیستم حقوقی و قراردادها به نظر بهره‌کشانه می‌آید و حقوق کارکنان به طور منظم رعایت نمی‌شود. قوانین نادرستی وجود دارد؛ برای مثال پنج‌شنبه‌ها باید حضور پیدا کرد اما ساعات اولیه کلاس اختیاری از ساعت یازده برقرار می‌شود. مرخصی روزهای پنج‌شنبه به‌حساب روز کامل می‌شود و مرخصی‌های قبل و بعد از تعطیلات رسمی نیز همان روزها محسوب می‌شود. تمرکز روی ساعت‌های کاری خیلی سختگیرانه و سنتی است و در نهایت پیشنهاد حقوقی نیز به شکل مناسبی پذیرفته نمی‌شود. درباره مسیر رشد کاری هم توضیح جامع و مشخصی داده نمی‌شود و نیاز است بدانم دقیقا به چه کسی باید کار را تحویل بدهم و چه امکاناتی برای رشد دارم. بنابراین به نظر من کار در این شرکت توصیه نمی‌شود.
در مصاحبه‌ای که برای یک موقعیت معتبرسازی انجام شد، حضور مدیر واحد و دو نفر دیگر هم felt می‌شد؛ یکی از مصاحبه‌کننده‌ها بیشتر وقت را صرف سوالات روانشناختی می‌کرد و مدام دنبال دایره‌القدرت فکری متقاضی بود تا بفهمد چه مسیر فکری داریم وقتی مشکلات مالی وجود دارد. پس از مدتی کوتاه، مدیر واحد خارج شد تا با تلفنش صحبت کند و پس از پایان جلسه دوباره برگشت. یکی از مصاحبه‌کننده‌ها، خانمی که در جلسه بود، با وجود فردای کارجو، کمترین توجه را به پاسخ‌ها نشان داد و بیشتر به گوشی خود می‌پرداخت. این رفتار بی‌احترامی منطبق با واقعیت کارفرمایی بود که نشان می‌داد وقت متقاضی با دستاوردهای مشخصی نادیده گرفته می‌شود. خلاصه اینکه نتیجه به نظر می‌رسید از قبل روشن است و صرفا به اتلاف وقت می‌انجامید، با القای ناامیدی و وعده‌های بی‌پشتوانه. همچنین شرکت تعهداتی سنگینی درخواست می‌کند، از جمله کار در مجموعه‌ای پنج‌ساله و محدودیت‌های مرخصی بیشتر از دو روز، طبق تقویم شرکت، نه تقویم ملی؛ اخذ چک ضمانت سنگین در برخی دوره‌ها از جمله مدارک مطرح بود که اکنون از صحت وجود آن‌ها مطمئن نیستم. در کل، اگر هدف مشخصی دارید و بتوانید با چنین شرایطی کنار بیایید، به‌ویژه با داشتن معرف، احتمال قبولی در مصاحبه وجود دارد چون دانش فنی و تخصصی کلیدی نیست و آموزش از طرف شرکت انجام می‌شود.
مصاحبه با این شرکت خیلی خوب و صمیمی پیش رفت و فضای کار هم خیلی منظم بود. رفتار تیم‌های مصاحبه و هماهنگ‌کننده عالی بود و همه چیز به صورت حرفه‌ای و مرتب انجام می‌شد. شرکت از نظر من معتبر و باکیفیت به نظر می‌رسید.
برای شرکت سیناژن تجربه‌ای که داشتم خیلی خوب نبود. روند مصاحبه‌ها نسبتا ساده و دوستانه بود، مخصوصا از جانب کارشناس جذب و استخدام. اما موضوعی عجیب وجود داشت: از من تعهد پنج‌ساله و ارائه چک ضمانت می‌خواستند. پس از قبول مصاحبه‌ها و پذیرش شرایط و اعتماد به شرکت، برای تکمیل مدارک رفتم. نکته این است که بعد از اینکه مدارک را که نسبتا سخت بود تکمیل کردم و قرار بود از فردا کار را شروع کنم، روز قبل از آغاز کار با من تماس گرفتند و حقوقم را ۷۰۰ هزار تومان کمتر کردند؛ رفتارشان واقعا غیرحرفه‌ای بود. خیلی شگفت‌زده شدم و گفتم این درست نیست. با اینکه در رزومه حقوقم را نوشته بودم و دوبار به معاون منابع انسانی تأکید کردم، گفتند که این یک سوءتفاهم و عدم هماهنگی بین سرپرست منابع انسانی و معاونش بوده است. ممکن بود رقم بعدا بالاتر برود، اما از عدم صداقت و سوءاستفاده‌شان خوشحال نبودم و در نهایت تصمیم به انصراف گرفتم. اگر قصد دارید برای این شرکت مصاحبه بدهید، حواستان به پنج سال تعهد کاری و چک ضمانت باشد، و حتما قبل از تکمیل مدارک مطمئن شوید که حقوق واقعی‌تان نهایی می‌شود، زیرا ممکن است در هر لحظه تغییر کند.
در مرحله نخست مصاحبه، سوالاتی درباره ورد و اکسل پرسیدند و من هم به همه‌شان پاسخ دادم؛ کار با اسکایپ بود و رفتار مصاحبه‌کننده زن، وقتی فهمیدم مهارتم بالاست، کمی من را تحت فشار گذاشت. در مرحله دوم یک فایل پنجاه صفحه‌ای فرستاده شد تا ترجمه‌اش کنم؛ حس کردم که هدف اصلی کارفرما سرگرمی است، اما نهایتا آن را ترجمه کردم. روز مصاحبه دوباره همان خانم سوال‌هایی مطرح کرد که در صفحه چهارم درباره چه چیزی بود و در صفحه بیستم درباره چه چیزی توضیح می‌داد؛ به نظر می‌رسید از قبل تصمیم گرفته‌اند که من را رد کنند. در نهایت نتیجه منفی اعلام شد.
شب جلسه‌ی مصاحبه به نظر می‌رسید نامشخص بودن هدف‌شان بیش از هر چیز دیده می‌شد و سوال‌ها را مکرر میکردند. راقم تجربه از برخورد طرفینی که عجول و بی‌نظم بود به شدت متاثر شد و حالت اعصاب خراب و عصبانیت در برخورد یکی از مصاحبه‌کنندگان معلوم بود. با وجود سابقه‌هایی که داشتم، پیامکی مبنی بر رد شدن دریافت کردم و به نظر می‌رسید روند کار بیشتر جنبه‌ی فرمالیته و نمایشی داشت تا استخدامی.
برای یک کارشناس تولید در سیناژن مصاحبه‌ای بسیار تخصصی و مثبت بود. سوال‌ها بیشتر بر پایه اطلاعات علمی رشته‌ام مطرح شد و سابقه کار چندان برایشان ملاک نبود. سطح شرکت بسیار بالا به نظر می‌رسید و رفتار محترمانه و دوستانه‌ای داشتند. با توجه به مدت تعهد پنج سال که شرکت برای کارکنان تعیین کرده بود، از نظر اعتبار سیناژن مشکلی نبود و من پذیرفتم. مدیران تولید و معاون منابع انسانی که با آنان صحبت می‌کردم، شرایط را به‌طور کامل توضیح دادند و در چنین محیطی از مصاحبه حس خوبی داشتم.
در مصاحبه برای مدیر محتوا با چیدمانی ساده و غیرمنتظره روبه‌رو شدم، اما همانطور که با خودم فکر می‌کردم، دقیقا همسو با تجربه‌ها و علاقه‌هایم بود. حدود بیستودو سال سابقه در نویسندگی، تولید و مدیریت محتوا با محوریت SEO، به علاوه تبلیغات و دیجیتال مارکتینگ داشتم و به خاطر می‌گرفتم مدیریت محتوا یا مدیریت دیجیتال‌مارکتینگ کدام‌یک از این دو نقش است. ذهنم از مجموعه چطور تصویری سازمانی نسبتا بزرگ بود که به تولید محتوای نافذ تکیه دارد و من را به شدت جذب کرده بود؛ جایی که به‌نوعی با سلیقه و گرایش من همسو بود. ضمن اینکه در آن دوره سایت درجه هم تازه راه‌اندازی شده بود و این موضوع از دید من یکی از ایده‌های خودم محسوب می‌شد. اما وقتی به محل کار رفتم، فهمیدم که تنها یک وبلاگ وجود دارد. فضا آنقدر کوچک بود که در یک واحد آپارتمانی ۵۰ تا ۶۰ متری همه چیز جمع شده بود؛ حتی فضای خالی برای نشستن دو نفر روی دو صندلی روبه‌روی هم هم نبود. مصاحبه در فضایی بسیار محدود، گوشه یک اتاق کوچک که شبیه انبار لوازم عکاسی بود، برگزار شد؛ اینجا به نظر می‌رسید استودیو برای عکاسی، تصویربرداری و صدابرداری‌شان هم هست. مصاحبه‌کننده که یکی از مدیران مجموعه بود و متأسفانه نامش را به خاطر ندارم، رفتار بسیار محترمانه و باوقار داشت و از نظر تخصصی هم کاربلد به نظر می‌رسید. صحبت‌هایمان هم به‌طور کامل همسو بود و گفت‌وگو جریان خوبی را پیش برد. در پایان خداحافظی کردیم بدون اینکه درباره ادامه همکاری صحبت شود؛ هم از طرف او دریافته بودم که برای موقعیت آنجا بیش از اندازه از من تجربه دارم و هم من چیزی که می‌توانست باعث پیشرفت حرفه‌ای‌ام شود در آنجا به چشمم نمی‌خورد. طبیعتا دستمزد پیشنهادی‌شان نیز خیلی کمتر از انتظارم بود.
دوست داشتم با این شرکت مصاحبه خوبی برگزار بشه، اما تجربه‌م هم نکاتی داشت. یکی از اعضای تیم مدیریتی با من تماس گرفت تا جلسه را هماهنگ کند. روز مصاحبه همون فرد اول، ابتدا سوالات مربوط به منابع انسانی را پرسید و بعد از من آزمون GMAT گرفتند تا انجام بدهم. پس از حدود ده تا بیست دقیقه، مدیر فنی جلسه را آغاز کرد و از من خواست توضیح بدهم چه کارهایی کردم. در حالی که توصیف تجربه‌هایم را می‌گفتم، احساس می‌کردم که فهم صحبت‌ها از طرف مصاحبه‌کننده‌ها کامل نیست. بعد خودشان چند سوال خیلی سطحی در زمینه HTML پرسیدند که بعدها فهمیدم ایشان توسعه‌دهنده وردپرس بودند. در پایان گفتند که با من تماس می‌گیرند. نکته جالب این بود که عملا هیچ بروکراسی دست‌وپاگشانی وجود نداشت و فرایند خیلی سریع پیش رفت.
در جریان مصاحبه فروش، ابتدا با سردرگمی مدیر فروش روبه‌رو شدم که دنبال اتاق مناسب می‌گشت و حتی در بین طبقات، اتاقی اختصاصی نداشت. در ادامه، من به خاطر خوش‌باوری نسبت به حقوقم، آن را نوشته بودم اما در نهایت به خاطر شرایط کرونا، وارفتگی‌های بی‌دلیل باعث شد بحث رفتن یا نرفتن با حقوق ما مطرح شود.
دو مرحله بود یک مرحله مصاحبه حضوری با مدیر واحد و اشنای با کار و شرکت و نحوه ی کار واحد و خیلی هم محترمانه بود مرحله ی بعدی که یک هفته کار به زصورت ازمایشی بود که اول گفته بودن پنج روز بعد گفتن یک هفته و من چهار روز رفتم در هر روز یک فایل پی دی اف پونصد صفحه ای میدادن که بخونی و روز بعد امتحان و فقط سوال داشتی میپرسیدی که خیلی فشرده و سخت گیرانه بود یک نرم افزار جدید رو در یک هفته نمیشه با تمام جزئیات بدون اموزش عملی یادگرفت و من میتونستم روز پنجم هم بمونم اما انقد به من فشار اومد که ترجیج دادم برم و روز اخر واقعا حس ازادی داشتم از اون همه فشار و امتحان و یک نکته اینکه یکی از همکاران بسیار اخلاق تند و زننده ای هم داشتن و برای ساعات غذا و باقی موارد مثل برده با ادم رفتار میکردن در صورتی که برخی قوانین توضیح داده نشده بود اگر وقتش رو داره روز های تستی رو یک هفته بره تا وقت بیشتری برای مطالعه ی اون فایل های پی دی اف داشته باشه
چند دقیقه وقت بگذار و به هزاران نفر کمک کن تصمیم شغلی بهتری بگیرند — کاملاً ناشناس.