در همان روزهای آغازین کار در این شرکت، مدیرعامل شخصا با من مصاحبه کرد و من به‌عنوان یک دانشجوی پاره‌وقت وارد شدم. فضای کار آرام و شیک بود و جو داخلی شرکت نسبتا دوستانه می‌آمد. با وجود خانوادگی بودن شرکت، هیچ‌کس به خاطر وابستگی یا سمت پایین‌تر اولویت ندارد و به سادگی می‌شد به مدیرعامل دسترسی داشت. حدود بیست سال در حوزه C کد زده بودن به‌نظر من باعث شد که سطح فنی بالایی به‌دست بیاید و شاید همین موضوع باعث شده بود تا خیلی اهل صحبت درباره خودشان باشند. من هم در آن زمان به اندازه سنم، حدود سی‌وپنج سال، تجربه برنامه‌نویسی داشتم و از صفر تا صد مسیر را در این شرکت طی کردم. شرکت با مشتریان بزرگ ارتباطی صمیمی داشت و به‌خاطر اعتمادبینطرفین، مسیر پیشرفت برای کارمندان روشن بود. به نقل از تجربیات من، کارمندان میتوانند به‌راحتی به شرکت‌های بزرگتر معرفی شوند و سکوی پرش محسوب میشود؛ به‌ویژه برای کسانی که دنبال رشد حرفهای هستند. من فکر می‌کنم طی این پانزده سال، بخش زیادی از توسعه حرفهای خود را مدیون این شرکتم. با این حال به‌نظر من نیروها همیشه آینده‌نگر نیستند و بسیاری فقط به حقوق می‌اندیشند. برای فردی که قصد دارد در سه سال به سطحی حرفهای برسد، شرکت قاصدک می‌تواند یک محیط عالی باشد. در دوره حضور من، خیلی از همکاران به‌صورت کارآموز آمدند، یاد گرفتند و بعدا رفتند؛ این موضوع، به‌زعم من، انصاف زیادی نیست زیرا شرکت هزینه آموزش را متقبل میشود و از آموزش کارآموزان تعهد می‌گیرد. با این حال تجربه یادگیری و پوشش دادن پروژه‌های شرکت واقعا جذاب بود؛ مدیرعامل همواره اهل ایده‌های نو بود و از اجرای آن‌ها نیز دریغ نمی‌کرد. حقوق‌ها معمولا در موعد مقرر و قبل از پایان ماه پرداخت می‌شدند و این نکته، نکته مثبتی برای سیستم درآمدی شرکت به‌حساب می‌آمد.
