شنیدن تجربهی کار در این شرکت برای من خیلی ارزشمند بود و در نهایت تصمیم گرفتم از این مجموعه جدا شوم. مدت یک سال در اینجا کار کردم و محصولات ما برای بازار خارج از کشور طراحی و توسعه میشد. فضای کاری دوستانه و مناسبی داشتم و پرداختیها همواره سر وقت بود. در فرایند تصفیهها هم مشکلی وجود نداشت و چکهای پرداختی به موقع وصول میشد. نکتهی قابل توجه اینجا این است که تعطیلات رسمی شرکت به شکل رایج نیست و به جای جمعه، روز یکشنبه تعطیل میشود؛ شنبهها هم برای پارتتایم در حالتی ریموت کار میکردم. در مسیر مرخصی هم معمولا محدودیت زیادی نداشتند. با وجود توافق کننده بودن شرایط قرارداد جدید، در نهایت به نتیجه مطلوبی نرسیدم و تصمیم به جدایی گرفتم. اگر با فضای استارتاپی و نوع پروژههای اینمدل مشکلی ندارید، میتواند گزینهی مناسبی باشد.
تجربههای کاری و مصاحبه شرکتها
بعد از مدتی کار به عنوان مهندس فروش در این شرکت تجربه تلخی برایم پیش آمد که تصمیم گرفتم روایت کنم. فضای کاری خیلی غیرحرفهای بود و رفتار مدیرعامل و مدیر فروش بارها با الفاظ ناپسند همراه میشد و اگر نکتهای کوچک هم از دستمان درمیآمد، به صورت گسترده توهین میشد. برای هر اشتباه یا کمبود، به دنبال بهانهای میگشتند تا حقوق را کاهش دهند. آنها هیچوقت کیفیت کار کارشناسان را ارزیابی نمیکردند و به این فکر بودند که روزانه حدود بیست تماس بگیرند؛ و اگر کسی این مقدار تماس نداشت، دستمزدش کم میشد. چنین فشار غیرمنصفانهای باعث کاهش راندمان شد چون تیم فقط دنبال بالا بردن تعداد تماسها بود و حتی برخی از تماسها را در سیستم ثبت میکردند که انگار انجام شده، اما واقعا نبود. دو نفر از نیروهای قدیمی شرکت مدیر فروش بودند و به گونهای رفتار میکردند که مانع ماندن هر فردی بیش از شش ماه شوند. جالب این است که قوانین برای آنها اجرا نمیشد و آنها با لباسهای چرمی و تنگ و شلوغ به محل کار میآمدند و اگر یکی از همکاران نسبت به قد شلوارش دو سانت کوتاهتر بود، در حضور همه داد میزدند تا از پوشیدن آن شلوار جلوگیری شود. اگر شما و همکارم تنها دو دقیقه درباره یک مسئله غیرکاری مانند فیلم، موسیقی یا کافهای که اخیرا رفتید حرف میزدید، به سرعت مثل ناظمها در صف میزدند که ساکت شوید و به کارتان بازگردید. رفتارها به شدت غیر حرفهای بود و جو عمومی به گونهای بود که انگار خانوادهای با رفتارهای گاه و بیخداگونه در محیط کار قالب میشد. در نهایت، هر چه از آنجا پول و مزایای دریافت میکردم، باید همچنان هزینههای روانی و استرس خستگی ناشی از این محیط را میدادم؛ نتیجه این بود که با وجود درآمدها، اثرات منفی کار با افراد آنجا بهدور از انتظار بود و باعث میشد به دنبال کمکهای روانشناختی هم بروم تا بتوانم اثر این تجربه را از بین ببرم.
دیجی کالا جای خوبی برای سابقه تو رزومه است و هیچ حسن دیگه ای نداره ، مزیت های حقوق بالا نسبت به شرکت های دیگه ، محیط دوستانه ، ضمانت پیشرفت و ارتقا همه و همه برای سال های قبله ، الان فقط استفاده ابزاری داره از کارمندا و محیطی کاملا ناعادلانه . قبلا خیلی خوب بود از هر لحاظ اما متاسفانه تو دو سال اخیر سیر پسرفت رو پیشگرفت و مطمئنن این خرابی درون سازمانیش به بیرونش هم اثر خواهد گذاشت و از رقباش که فرهنگ درون سازمانی خوبی رو پی گرفتن عقب خواهد موند . برای کسی که جوونه و هنوز صبر و حوصله داره برای کارآموزی و رزومه توصیه میکنم دیجی کالا رو . ولی برای آدم های با سابقه اصلا توصیه نمیشه .
به نظرم شرکت مناسبی برای کار نیست چرا که تغییرات برنامهها به طور مداوم زیاد است و مدیریت دیدگاه شخصی غالب است. برخی از همکاران منتظرن تا موقعیت شغلی من را به دلایل غیرواقعی عوض کنند و این رقابتهای ناآرام باعث بیثباتی میشود. همچنین وضعیت روزهای کاری چندان خوب نیست و از من انتظار میگیرند که پنجشنبه و جمعهها هم به محل کار بیایم. با آرزوی موفقیت برای همه
تو این شرکت پروژه طراحی سایت و اپلیکیشن میگرفتیم و تحویل میدادیم، اما روند کار خیلی توضیح دقیق نبود. فکر میکنم مهمترین مسئله این بود که فقط تکلیف تمام کردن پروژه بود. معمولا زمان رو خودمون تعیین میکردیم؛ مثلا میگفتیم یک ماه، اما مدیرعامل بعدا میگفت دو هفته فرصت دارین و تحت فشار کار بالا میرفتیم تا کار رو برسونیم و در نهایت شاید کامل نمیشد. در زمینه یادگیری و استفاده از فناوریهای تازه اوضاع خیلی مساعد نبود؛ فشار کار زیاد بود و فقط کد زدن برای رسیدن به پایان پروژه اهمیت داشت، فرصتی برای آموزش یا تجربههای جدید وجود نداشت. محیط کار هم مناسب نبود: ادعای امکانات کم بود؛ لپتاپ رو از بیرون باید میآوردیم و صندلیها کیفیت پایینی داشتند که به درد کمر میخورد. بهطور کلی تنها چیزهایی که داشتیم میز، صندلی، یخچال و دستگاه چایساز بود. در موضوع حقوق هم اوضاع خیلی عجیب بود. بهعنوان کارمند تماموقت کار رو آغاز میکردم اما معمولا در پایان هر ماه خبری از حقوق نبود. پس از مدتی میگفتند وقتی پروژه رو به کارفرما تحویل بدهیم، پولی میگیریم و به عنوان حقوق میدهیم؛ این چرخه برای چند ماه تکرار میشد و در نهایت با سه تا چهار ماه عدم پرداخت، مجبور میشدم دنبال پولم بیفتم. میانگین حقوق هم به طور دقیق ثبت نشده و اغلب ۶ میلیون نوشته میشد.
سالها در شرکت صنعت یار به عنوان برنامهنویس مشغول بودم و با دیدن پروژهها تجربهی قابل توجهی به دست آوردم. رفتارها و فضایی که در اونجا حاکم بود تاحدی آرام بود، اما اگر خودتون رو فردی باتجربه و ماهر میدونید، جایگاهی مناسب برای شما نیست.
در تجربهای که داشتم، با مدیریتی مواجه شدم که خارج از کشور فعالیت میکرد و اخلاق حرفهای ضعیفی داشت. خروجی کار نامشخص بود و از همه مهمتر اینکه در زمان کارم قرار بود بیمهام را پرداخت کنند؛ اما بعدا فهمیدم که این کار انجام نشده و حتی نود نیم ماه آخر را هم با من تسویه نکردند. سطح مدیریت به شدت پایین بود.
در واقع، آدانیک را میتوانم بهعنوان گزینهای مناسب برای نخستین تجربه کار شناخت، به شرطی که تیم همتیمتان خوب باشد و سطح کار را بهطور منظم پیش ببرید. تیمها از افراد باکیفیت و دقیق تشکیل شدهاند که با نهایت دقت گزینش شدهاند و این نکته میتواند کار را به روال مشخصی ببرد، اگرچه همدلی و هماهنگی بین اعضا نقش پررنگی دارد و گاهی موفقیت در کار گروی مدیر میانی است. با اینحال مشکل اصلی به ازای هر تیم به مدیر میانی ربط دارد. اگر مدیر میانی فردی منصف و منسجم باشد، کار در آدانیک میتواند جذاب باشد، هرچند از نظر مالی یا پیشرفت موقعیت شغلی نسبت به سایر جاها گاهی محدودیت وجود دارد. اما در صورت وجود مدیر میانی بیانصاف یا بیمنطق، صدای کارگران به گوش نمیرسد. ممکن است کارتان خیلی خوب باشد و تسکهای بیشتری هم نسبت به سایرین انجام دهید، اما از دید مدیر میانی کار شما چندان ارزشمند دیده نشود و بالعکس در یک تیم، یکی از همتیمیها با دستورالعملی دیگر تسکی در اسپرینت بگذارد و به گونهای رفتار شود که انگار شما خیلی کار کردهاید صرفا به دلیل طول کار؛ صدای شما به هیچ وجه شنیده نشود. در کل دو تجربه کاملا متضاد از همان شرکت در دو تیم مختلف داشتم که باعث شد نسبت به توصیهکردن یا نپیشنهادش، تردید بقا یابد. با این وجود اگر شانس شما به مدیر مستقیم خوبی برسد، تجربهی خوبی از نظر محتوا و محیط کاری خواهید داشت.
در شرکت گلدیران کار میکنم و تجربهام با الجی شرایط حرفهای را برایم روشن کرد. مسیر شغلیم تغییرات همیشگی دارد و هرکس که فکر میکند توانایی دارد، فرصت برابری برای نشان دادن خودش پیدا میکند، اما نگاه غالب در محیط کار همچنان سنتی و مردسالار است و دخالت مستقیم در کار نیست. معمولا چند مدیر خارجی هم حضور دارند.
وقتی وارد این شرکت شدم، احساس کردم فضای کار خیلی حساس و پرتنش است و به نظر میرسید مدیران بدون هماهنگی با تیم تصمیم میگیرند. با وجود فرصتهایی که برای توسعه داشتم، جو کار خیلی ناسازگار بود و برای من یک برنامهنویس، پیشرفت بهطور قابل توجهی محدود به نظر میرسید. همچنین شنیدم ممکن است برخی مسائل بیمه بهطور غیرمنتظرهای پیش بیاید، که این هم وجه منفی محیط کسبوکار را تقویت میکرد. به طور کلی، تجربهام از پلاکو برای من رضایتبخش نبود و توصیه نمیکنم اگر دنبال محیطی آرام و سازنده برای رشد حرفهای هستید.
به خاطر تجربهای که داشتم، میخواهم از وب وان برای کسی که دنبال فضای کاری کمتنش و منظم است نگویم. تجربهام نشان میدهد که قوانین کار و شیوه رسیدگی به شکایات کارفرماها در این شرکت چندان شفاف نیست و میتواند مشکلاتی ایجاد کند. پرداخت حقوق به موقع انجام نمیشود و این موضوع منظم نیست. جو کارمندان آرامشبخش نیست و احترام به کارمند کم دیده میشود. اعضا گاهی زیرآبزنی میکنند و در زمان تسویه داستانهای متفاوتی برای تو میآورند تا متقاعد شوی. وعود و promises غیرواقعی داده میشود و در نهایت حقوق چند ساله به تاخیر میافتد و تا زمانی که از طرف مقابل چیزی نگویی، تسویه انجام نمیشود. پیشنهاد نمیکنم، بهخصوص برای برنامهنویسان. دنبال فرصتهای پیشرفت و آرامش بیشتری باشی بهتر است.
در اینجا احساس میکنم ارزشهای فرهنگ سازمانی در داتین به درستی پیاده نشده بود و برخورد با تیم پشتیبانی آنگونه که انتظار داشتم، نبود. اگر دنبال محیطی باشید که با کلمات تند و گاهی توهین همراه باشد و در کنار آن ساعات کاری طولانی هم داشته باشید، اینجا شاید گزینهای باشد که به آن فکر کنید، اما من چنین تجربهای از شرکت نداشتم و این فقط برداشت من از فضای کار بود. کمی ناامیدی هم نسبت به رفتارهای فرهنگی شرکت وجود داشت؛ به نظر میرسید تلاش کافی برای بهبود اخلاق سازمانی و پذیرش نقدها وجود ندارد و ضروری است تا منابع انسانی بهبود قابل توجهی در این زمینه انجام دهد. حقوق هم با معیار مشخصی تعیین نمیشد و بحث مذاکره در ابتدای قرارداد به عنوان نقطهی آغاز قرارداد مطرح میشد.
دوست داشتم یکی دو خط درباره تجربهام بگم تا شما بدونید به چه جایی نرید. من در شرکت ناواکو به عنوان برنامهنویس کار میکردم و به طور کلی فضای سازمانی را پر از چالش میدیدم. ساختار شرکت بر پایه روابط شخصی استوار بود و از مدیرعامل تا پایینترین سطح، به دلیل این روابط به پستها رسیده بودن. بیشتر مدیران سطح پایین کارکنان معمولی یا حتی کمصلاحی بودن که از طریق چاپلوسی جایگاهی به دست آوردن. چیزی که به چشم میاومد این بود که گاهی مدیران بدون دلیل رفتار تند یا حرف غیرفنی میزدن و از طرفی تبعیض هم وجود داشت و از کارکنان انتظار داشتن تا تأیید رفتارشون کنن. مثلا مدیر زیرساخت که حتی مدرک کامپیوتری هم نداشت، یه بار با یکی از همکاران سر اینکه چرا اون شخص داکیومنت فنی میخونه دعوا کرد. وجود داد و هوار و اتهام زدن به کارکنان برایم عادی شده بود. در کنار اینها، بهتر بود هیچوقت ظاهر حرفهای از خود نشان ندی چون اثر رفتارشون در کار و روانی افراد به شکلهای مختلف خودش رو نشون میداد. وقتی به مدیرها پاسخ منفی میدادیم یا چیزی بیش از بله قربان نبود، بعدا در کار یا فضای تیمی ضربههای سنگین میدیدیم یا حتی شاید بدون اطلاع قبلی به تیم دیگری منتقل میشدی. خیلی وقتها هم میدیدم که اگر از یک مدیر بیشتر میفهمیدی، به خاطر این موضوع فشار میآوردن. پایان هر سال هم تعدادی از کارمندانی که به اندازه کافی از نظر مدیران محبوب نبودن خاموش میشدن تا چرخه ارتباطی مدیران با زیردستان حفظ بمونه. از نظر فرهنگی، فضای سازمانی تا حد زیادی مذهبی بود و انتظار میرفت که افراد اصول اخلاقی و موازین رو رعایت کنن. حقوق هم معمولا بالا یا حتی متوسط نبود و افزایش حقوق در میانسال معنی خاصی نداشت. با وجود همه اینها، تجربه من اشتباهی بود که دوست دارم شما تکرار نکنید. در نهایت، از وقتی که داشتم در این شرکت بودم خیلی پشیمونم و امیدوارم شما این مسیر رو تجربه نکنید.
توی پی پینگ بیشترین اهمیتی که برام داشت اعتماد مدیران به تیم بود. از لحظه ورود به شرکت فهمیدم هدف مشخصی وجود داره، ابزار لازم در دسترسمه و راهنماییها بهجا و مرتب ارائه میشه و به من اعتماد میدن تا به اون اهداف برسم؛ این اعتماد به رشد فردیم کمک زیادی کرد و برای حفظ نتیجهها مصممتر شدم. با همکارانی که رفتار دوستانه و حمایتی از خودشون نشون میدن، سریع با پروژه آشنا شدم، هرچند فرایند آنبوردینگ همچنان میتونه فشار زیادی بیاره. شرکت موفقیتش رو وابسته به پیشرفت پرسنل میدونه و با جملات شعاری از تو نمیخواد که بهتر شی، اما همون حس درونی پیوستهبهبهتر بودن رو درت ایجاد میکنه که همواره باید بهتر باشی. از طرفی برای آموزش نیروها هزینه میکنه و برای کاهش استرس و جدیت کار، برنامههایی مثل بازیهای گروهی یا مسابقات کامپیوتری داره. به نظرم دارم از نقاط قوت پی پینگ صحبت میکنم اما واقعیت اینه که نقاط ضعفش بهخاطر محدودیت منابع و ماهیت استارتاپی شرکته و نه ضعف تیم مدیریت یا همکاران؛ با وجود قابلیتها و تلاشها، پروژهها میتونن با این محدودیتها روبهرو باشند و با موفقیت دنبال بشن.
به این شرکت نپیوندم چرا که با دیدن شرایط کار و روالهایش احساس میکنم نه تنها سودی عایدی ندارد بلکه فشار و بیثباتی هم وجود دارد. ارکان شرکت به شدت نامشخصاند و رفت و آمد بالاست، به طوری که اکنون فعالیتهای عملی تقریبا متوقف شده و بخش زیادی از کارکنان به دلیل مطالبات معوقه از کار جدا شدهاند و پیگیریهای قانونی در جریان است. اگر هدفم رضایت خدا و دریافت پول باشد، اینجا فایدهای ندارد و نتیجهای عاید نخواهد شد.
ماجرا رو از زاویهای با احساس و واقعبینانه بیان میکنم: در ماه چهارم همکاری با شرکت سینداد تصمیم به ترک گرفتم، چون احساس کردم منابع و حمایت لازم برای کارم فراهم نیست. مواقعی که میخواهم حقوقم را بگیرم، واقعا انگار مدیرم میخواست با من مقایسه کند و بگوید برای من میتوانست دو یا سه نفر دیگر استخدام کند یا برای من هزینه کرده و مانیتورهایی خریده است؛ این رفتارها من را به فکر فرو برد که مسیرم را جدا کنم. از همان ابتدا هم وعدههایی داده شد که هرگز محقق نشدند، ضمن اینکه در زمان جذب و مصاحبه برای تشکیل تیم، صحبت از این بود که شاید اصلا تیمی ساخته نشود یا دنبال کردن برنامههای اولیه سال لازم نباشد.
دوست دارم بگم که در بخش فنی این شرکت مشغول به کارم و از دیدگاه خودم به رفتار برخی همکاران نگاه میکنم؛ گاهی فکر میکنم کسانی که نسبت به من دیدگاه منفی دارند، شاید به دلیل نرسیدن به توافقی بوده و برای آرام کردن اعصابشون از این رویکرد استفاده میکنند. در رابطه با کار در روزهای تعطیل، مدت زیادی است که اجباری نیست و آن بازهای که الزام وجود داشت هم فقط برای مدتی کوتاه بود، به کسانی که کارشان را درست انجام نمیدادند مربوط میشد. با این حال، فضای کار بسیار مناسب بود؛ برای استراحتگاههای ناهار و شام و صبحانه، امکانات خوبی فراهم میشد و برای اضافهکار هم به خوبی جبران میشد تا آن ساعات اضافه برایشان دشوار نباشد. مدیریت شرکت را کاملا حرفهای و کاربلد میدانم؛ به نیروها انگیزه و انرژی میدهد، اما همچون هر مدیر با تجربهای به دنبال نیروهای قوی است و این به هیچ وجه نافی ارزش خود مدیر نیست بلکه نشاندهنده تمایل به رشد شرکت است. به هر حال، آرزو دارم این فرهنگ در جامعه ما جا بیفتد که افراد به جای تلافی یا اتهامزنی و دروغ، از ناراحتی و عصبانیت با طرز برخورد مناسب بیرون بیایند.
در روزهای ابتدایی با وجود فشار کاری، من از کار در تیم پشتیبانی ناچار میشدم با وجود ارتباط مستقیم با مشتریان، برای رفع باگها همراه تیم توسعه باشم و این شرایط، من را با چالشهای غیرمنتظرهای روبهرو میکرد. پرداخت حقوق بهطور منظم نبود و موضوع بیمه هم به درستی پیگیری نمیشد. پروژهها پر از باگ بودند و به من و همکارانم میگفتند تنها باید به آنجا برویم و با گلایه و بیصبری از کنارشان بگذریم. در کنار این موارد، انگیزهای برای یادگیری واقعی چندان مشاهده نمیشد و فضا برای رشد تخصصی کم بود. طرف مقابل در پاسخ، توضیح داد که دیرکرد حقوق به عوامل متعددی مرتبط است و مدیران شرکت سعی دارند حقوق کارکنان را بهموقع پرداخت کنند و منابع لازم برای این کار را تأمین میکنند. همچنین بیان شد که حق بیمه بهموقع پرداخت میشود و شرکت با فراهم کردن فضای مناسب برای یادگیری و رشد حرفهای تلاش میکند. دربارهی چالشهای پروژههای نرمافزاری هم تأکید شد که این مسائل به عهده تیم توسعه است و با دانش و توان تیم حل میشود. همچنین در ابتدای کار شرح وظایف به من مشخص شد تا وظایفم روشن باشد و از پذیرفتهشدن هر کار خارج از حیطهی تعیینشده جلوگیری شود؛ در صورت برخورد با چنین مواردی، باید به مدیریت اطلاع داده و طبق روال عادی به امور محوله و تخصصی خودم رسیدگی کنم.
در یک تجربه کاری کوتاه با تیوا سافت به عنوان مدیر پروژه قدم گذاشتم و خیلی زود متوجه شدم اوضاع به چه صورت است. به مرور فهمیدم شرکت برای کارکنان حقوقی در نظر نمیگیرد و در نهایت به شکایت منجر میشود. در تیمی که با من همکار بودند، خودم، دو نفر تازهوارد و یک همکار قدیمی نتیجهای مشابه گرفتیم؛ هیچکدام حقوق دریافت نکردیم. به بهانههایی مثل انجام ندادن کار یا ناقص بودن تحویل پروژه، این وضعیت تداوم یافت. وقتی با همکاران قدیمی صحبت کردم، فهمیدم روند پرداخت حقوق در شرکت چنین است و ممکن است برای سایر کارکنان هم تکرار شود. به طور کلی تنها به این نتیجه رسیدم که همکاری با این شرکت را نباید قبول کرد، حتی اگر حقوق بالایی پیشنهاد بدهند. اگر تصمیم گرفتید با آنها کار کنید، هیچوقت سفته نپذیرید و حتما شرایط کاری را روشن بنویسید و پرداختها را با پیگیری جدی دنبال کنید. در برخی مواقع تا دو شب دیر وقت تماسهای کاری داشتم تا پروژه را جلو بیندازم و گاه با فرض داشتن ۸ تا ۹ ساعت کار روزانه، به ۱۷ تا ۱۸ ساعت کار در روز میرسیدم. به من قول داده میشد که اگر چند روز صبر کنم و کار را کامل تحویل بدهم، دستمزد پرداخت میشود؛ اما پس از تحویل کار معمولا هیچ تماسی پاسخ داده نمیشد. تا کنون با بررسی اخبار داخلی متوجه شدم حداقل یازده نفر دیگر غیر از من یا در فرآیند شکایت هستند یا قصد شکایت دارند.
به محض ورود به مجموعه، به من میگفتند با تکنولوژیهای خوبی کار میکنیم، اما وقتی قرارداد بسته میشدیم، پیادهسازی آغاز میشد و پروژهها اغلب روی وبفرمهای قدیمی بود و هیچکدام از آنها از نظر سطح علمی قابل توجه نبودند. هر چه من بلد بودم به سرعت فراموش میشد و هیچکدام از پیشنهادها و امکانات مناسب را دریافت نمیکردم. روابط خارج از کار به صورت باندی و خیلی محدود بود و حقوق هم آنطور که انتظار داشتم نبود. در کل توصیه نمیکنم به این شرکت پیوشت کنم؛ به نظر من هیچ مزیت ملموسی ندارد و واقعا وقت آدم را تلف میکند.
تجربهات را در ویکیتجربه به اشتراک بگذار
چند دقیقه وقت بگذار و به هزاران نفر کمک کن تصمیم شغلی بهتری بگیرند — کاملاً ناشناس.