برای من از همنشینی با این تیم هیچوقت آرامش واقعی تجربه نشد؛ انگار همه چیز فقط برای چاپلوسی و بازی کردن است تا حل مشکل. اگر جزو گروهشان نباشی یا نتوانی پاچهخواری کنی، پیشرفتت به تعویق میافتد یا خب بودنت هم بیثمر است. مدیر پروژهها و سرپرستهای تیم وقتی تیکت میزنند، هدفشان پشتیبانی نیست بلکه تخریب کار و پشتسر هم حرف زدن است. از اینکه دانش فنی موجهی نداری گلایه میکنند در حالی که خودشان هم نه دانش کاربردی دارند و نه توان مدیریت تیم را. تیکتها بهجا میآیند اما هیچ راهنمایی یا کمکی در کار نیست، چون نه توان کمک دارند و نه انگیزه. آنها تازه به رفتار همکارانه و شایعهپراکنی عادت کردهاند و برای زیر و رو کردن اوضاع استادند. یکی از مدیران محصول حتی دیروز از من درخواست کمک کرد؛ اکنون که یاد گرفتهاند تیکت بفرستند، به سلام هم پاسخ نمیدهند. بیادبی و بداخلاقی در محیط موج میزند. تنها نکتهای که با لبخند میشود گفت این است که اگر بخواهی در هنر زیرآب زدن، شایعاتپراکنی یا بازی مافیا استاد شوی، اینجا محیط آموزشی مناسبی دارد—در مدتی که اینجا بودم، کمتر از سه بار وسطِ ساعت کاری شاهد بازی مافیا بودم.
تجربههای کاری و مصاحبه شرکتها
در یکی از فرصتهای شغلی که داشتم، کار بهعنوان برنامهنویس واقعاً برایم جذاب بود. آشنایی با نرمافزارهای تخصصی، از جمله سیستمهای مکانی و ابزارهای مدیریت ارتباطات، حس خوبی به من میداد و اشتیاق زیادی در وجودم روشن میشد. در مدت کوتاهی یادگیریهای زیادی داشتم و توانستم شرایط کاری مناسبی برای خودم فراهم کنم. علاوه بر این، قدرت کار از راه دور برای من خیلی مهم بود و خوشبختانه امکان انجام وظایف بهصورت غیرحضوری هم فراهم بود.
تصور من از اون دوره این بود که مدیریت معنایی برای کار وجود نداره. رئیس بخش کُلا باَادب نبود و همواره با رفتاری بالا به ما نگاه میکرد، انگار ما فقط ابزار کاریم. یکی از همکاران واقعاً انسان شریف و با وجدان بود، اما برای شرکت اهمیت زیادی نداشت و به نظر بقیه میتونست سرگرمی باشه. اضافهکاری زیادی انجام دادیم، اما پرداختی برای اونها نمیآمد؛ درباره بیمه هم بهتره حرفی زده نشه، چون واقعاً هیچ اقدام درستی انجام نمیدادند.
شرکت Rasaa را تجربه کردم و خلاصهای صادقانه از سالی که در آن به عنوان کارشناس شبکه فعال بودم بازگو میکنم. کار کردن اینجا برای من تجربهای بیثبات بود؛ شیفتهای طولانی و بیثبات ناچارم میکرد هر روز به صورت فزایندهای خسته باشم و اضافهکاری هم به ازای ساعات بیشتر پرداخت نمیشد. ساختار شرکت به طور قابل توجهی نقص داشت؛ واحد منابع انسانی یا مالی مشخص وجود نداشت و ثبت ساعات کار هم به صورت دقیق انجام نمیشد، بنابراین باید خودم دقت میکردم که چه مقدار کار کردهام. مزیتی مشخص ارائه نمیشد و گاهی حتی تأمین بیمه هم با مشکل مواجه بود. بحثهای مداومی درباره پرداخت حقوق وجود داشت و نگرانی بابت تأخیر در پرداختها همیشه مطرح بود. با وجود این، تجربهای بود که برخی جنبههای عملیاتی مربوط به شبکه را لمس کردم و نکتههای مهمی درباره ساختار سازمانی و فرایندهای داخلی دیدم.
شرکت خزر الکتریک را از نزدیک تجربه کردم و در مرحله مصاحبه، درباره شرایط کار، پروژههای انجامشده و پروژههای در دست اجرا صحبت کردیم. در این گفتوگو مسیر پیشرفت شغلیم داخل مجموعه را توضیح دادم و درباره مهارتهای لازم، سوابق تحصیلی، ساعات کاری و حقوق پیشنهادی بحث شد. از من پرسیدند آیا قصد ادامه تحصیل دارم و اینکه در صورت رفتن به کلاسهای درس، آیا تداخلی با پروژهها پیش میآید یا نه. همچنین درباره انتظاراتم از جایگاه فعلی و آینده، سوال کردند و خواستند طرحی هدفمند از پروژهها و برنامههای آینده شرکت ارائه کنم. نکتهای که برایشان اهمیت داشت، رفتار مناسب در محیط کار و رعایت نظم بود.
برآیند تجربی من از کار در این مجموعه کوچک شامل حدود بیست نفر بود. در طول یک ماه، هفت نفر از همکاران اخراج شدند و دائما دنبال نیروی جدید میگردند؛ اما به سرعت افراد را رد میکنند و با بهانههای ساده و نامربوط مثل ظاهر یا پوشش، از کار میافتند. هیچکدام از وعدهها و قولهایی که میدهند را بهطور جدی نمیگیرند و مدیر واحد رفتاری دو رو و گاه ناسالم دارد؛ کار کردن با او واقعاً دشوار و شبیه به یک کابوس بود. در نتیجه، به هیچوجه اینجا را به کسی پیشنهاد نمیکنم.
اول که وارد میشید وعده ها عالیه. سه نفر صاحب شرکت هستند. آقایان حد. حیدر. و ریا. مدیرعامل نفر اوله به ظاهر اما اون دو تا بسیار نفوذ دارند. دربارۀ پرداخت حقوق تا پیامک واریز نیومده باورش نکنید که فردا میدیم بهتون یا این هفته!! بچه هایی که باهاشون کار کردند از این بابت بسیار طلبکارند و همه هم شاکیند. اینها به شدت غیر حرفه ای رفتار میکنند و خرشون که از پل بگذره جواب تلفن رو هم نمیدن ... به هیچ عنوان توصیه نمیشه چون فقط و فقط خودشون و منافع شخصیشون براشون اهمیت داره و از طرفی بسیار هم وانمود میکنند حرفه ای هستند در حالی که دقیقا برعکسه ...
در زمان مصاحبه گفته شد که در دوره کارآموزی حقوق مطابق قانون کار پرداخت میشود، اما بعد از پایان دوره اعلام شد که شرکت اصولاً برای کارآموزی حقوقی پرداخت نمیکند. چند مورد دیگری که در مدت همکاری با آن مواجه شدم: انتظار انجام کار خارج از ساعات کاری وجود داشت. در مواردی به بهانه قطعی بودن اینترنت، پرداخت حقوق انجام نمیشد، در حالی که کار همچنان انجام میشد و گزارش آن نیز تحویل داده میشد. در آگهی استخدام، بیمه تکمیلی بهعنوان یکی از مزایا ذکر شده بود، اما بعداً اعلام شد که چنین بیمهای ارائه نمیشود. در آگهی اشارهای به سفر کاری نشده بود، اما بعد از استخدام به نیروها اعلام شد که در صورت عدم موافقت با سفر کاری همکاریشان به پایان میرسد. نکته قابل توجه دیگر، ماندگاری بالای آگهیهای استخدام شرکت است. اگر درباره این موضوع سؤال کنید، توضیح شرکت این است که به دلیل بزرگی مجموعه، دائماً در حال جذب نیرو هستند. با این حال، چیزی که من در مدت حضورم مشاهده کردم، خروج مکرر نیروها و استعفای افراد در مدت کوتاهی پس از شروع همکاری بود. پیشنهاد میکنم قبل از پذیرش پیشنهاد کاری، حتماً درباره حقوق، بیمه، ساعات کاری، اضافهکاری، محل انجام کار و سفرهای کاری، همه چیز را شفاف و حتما حتما حتما بهصورت مکتوب از شرکت بپرسید. تجربه من از همکاری با این مجموعه مثبت نبود و توصیه میکنم در انتخاب آن بهعنوان محل کار، با دقت و تحقیق بیشتری تصمیم بگیرید.
آقای مدیرعامل پول کارمنداتو بده دوماه دوماه عقب میوفته ما اگه مشکل مالی نداشتیم که توی شرکت تو واینمیستادیم کار کنیم هر روزم ناسزا بشنویم
قاصدک پیک شهر آموت سفر پارسه پارسه گشت ایران اینها مهم ترین شرکت هایی هستن که مدیریت این شرکت تاسیس کرده و هر روز با اسم جدید شرکت دیگه ایی به کارش ادامه میده توصیه ایی به عنوان یک دوست بهتون میکنم برای مصاحبه برید مشکلی نداره ولی اصلا به کار در این شرکت فکرم نکنید اگرم مشغول به کار شدید تا صحت حرف های مدیرعامل و اون خانم که یسر پیش مدیرعامل هستن تایید نشده به هیچ وجه قرارداد امضا نکنید که تو باتلاق بدی میوفتید. نه حقوق و بیمه به موقع دارید نه احترامی دارید هرکاریم که مدیرعامل بگه باید انجام بدید تکون هم بخورید اقدام قضایی علیه شما انجام میدن.
بدترین تجربه شغلیم بود،یه ادم عقده ای که مدرکشو از شریف گرفته بود ریس هیت مدیره بود ،منظورم حسن پور هستش.جو بسیار سمی و خاله زنکی،این ادم عقده ای توو تمام واحد ها جاسوس گذاشته بود،خلاصه که خیلی داغونن
شرکتی کوچک با مدیران بسیار سمی و فاقد ادب و احترام می باشند . مدیر شرکت آقای ح . ج یک فرد بی ادب که تمام به فکر روابط ای غیر کاری و حاشیه هست. تمام روز تنش دارد و خودشان به تنهایی شخصیت نابود میکنند . هیچ رشدی نیست هر شخصی مانده از دوستان است با بقیه افراد مثل برده هستند .توصیه نمیکنم و اگر رفتید بعد به تراپی فکر کنید که شما رو نابود میکنند . این پیام هم بهشون نشون بدید میگن ما دشمن زیاد داریم شما کافیه یک ماه کار کنید خودتان متوجه خواهید شد.
مصاحبه مرحله اول بعد از یک ساعت معطلی انجام شد خود مصاحبه هم یک ساعت طول کشید بعد از چند روز برای مصاحبه مرحله دوم با معاونت منابع انسانی دعوت شدم وارد جلسه مصاحبه شدم اقای معاون گویی اولین بار بود رزومه بنده رومطالعه می کرد اقای معاون لطفا رزومه ها رو قبل از دعوت به مصاحبه مطالعه کن که وقت و هزینه کارجو رو برای اینکه بیاد بشین جلوی شما و عوض مصاحبه تخصصی دو تا سوال از محتوای رزومه بپرسی و بعد از پنج دقیقه خداحافظی کنی😡 تلف نکن این کار شما یعنی از قیافه کارجو خوشت نیومده ولاغیر 😡😡😡😡😡
حدودا 7 روز پیش با سرپرست جذب و استخدام یک مصاحبه یک ساعته داشتم. از فرهنگ سازمانی، شرح شغل و انتظارات گفتن. سوالات تخصصی و سافت اسکیلی هم پرسیدن. جلسه خوبی بود، من تجربه بدی نداشتم و همه چی استاندارد بود
در مدتی که مدیر عامل جدید بعد از اقای منوچهری امد متاسفانه به علت مدیریت سمی ، جو بی اعتمادی در شرکت حاکم شد و اکثر پرسنل توانمند شرکت را ترک کردند و یا اخراج شدند.
چند سال در این مجموعه کار کردم؛ از زمانی که برند «زپ اکسپرس» بود تا دورهای که با «الوپیک» ادغام شد. بنابراین چیزی که مینویسم صرفاً یک برداشت کوتاهمدت نیست و بر اساس تجربه مستقیم از بخشهای مختلف این سازمان است. متأسفانه یکی از بزرگترین مشکلات مجموعه، ضعف جدی در ساختار منابع انسانی است. از همان روز اول، فرآیند ورود و معرفی نیروی جدید بسیار غیرحرفهای است و در بسیاری از موارد فرد عملاً بدون آموزش و برنامه مشخص وارد واحد میشود. بخشی از مواردی که در آگهیهای استخدامی اعلام میشود نیز در عمل با چیزی که تجربه میکنید تفاوت دارد؛ از شرایط رفاهی گرفته تا نحوه محاسبه حضور و غیاب، کسرکار و سایر موارد. مشکل فقط HR نیست. در بخش قابل توجهی از مدیریت، چیزی که بیشتر از تخصص و شایستگی به چشم میآید، روابط، رفاقت و نزدیکی به افراد خاص است. متأسفانه گاهی این تصور ایجاد میشود که مسیر پیشرفت بیشتر از آنکه به عملکرد، دانش و نتیجه کار وابسته باشد، به ارتباطات وابسته است. جلسات متعدد برگزار میشود، اما بسیاری از آنها خروجی مشخصی ندارند و تصمیمها و ایدههایی مطرح میشود که نشان میدهد فاصلهای جدی بین جایگاه مدیریتی و دانش و تجربه واقعی وجود دارد. گاهی اعتمادبهنفس افراد بسیار بیشتر از دانش و توانایی مدیریتی آنهاست. از طرف دیگر، در بعضی واحدها نوع برخورد با کارکنان به شکلی است که به جای ایجاد انگیزه، باعث فرسودگی و کاهش اعتمادبهنفس افراد میشود. حتی ایدهها و پیشنهادهای خوب هم همیشه فرصت واقعی برای اجرا یا دیدهشدن پیدا نمیکنند. نکته عجیب اینجاست که نیروهای توانمندی در این مجموعه حضور داشتهاند که بعد از خروج، در شرکتها و برندهای معتبر به جایگاههای بسیار خوبی رسیدهاند؛ موضوعی که شاید نشان دهد مشکل همیشه از خود نیروی انسانی نیست، بلکه گاهی ساختار سازمانی توان استفاده درست از افراد توانمند را ندارد. در شرایط فعلی نیز با توجه به وضعیت مالی مجموعه، کاهش یا حذف برخی خدمات و مزایا و همچنین تأخیر در پرداختها، فشار بیشتری به کارکنان وارد شده است. وقتی یک سازمان از کارکنانش انتظار عملکرد بالا دارد، طبیعی است که در مقابل باید ثبات، احترام، شفافیت و امنیت شغلی هم ایجاد کند. در مجموع، تجربه من از این مجموعه این بود که اگر به دنبال محیطی برای رشد واقعی، یادگیری، شنیدهشدن و پیشرفت بر اساس شایستگی هستید، بهتر است قبل از ورود، حتماً درباره فرهنگ سازمانی و تجربه کارکنان فعلی و سابق تحقیق کنید. این نقد از روی کینه یا عصبانیت نوشته نشده؛ اتفاقاً حاصل چند سال تجربه است. امیدوارم روزی این مجموعه به جایی برسد که همان اندازه که برای برند و اعداد و KPI اهمیت قائل است، برای آدمهایی که این اعداد را میسازند هم ارزش قائل باشد.
یه تجربه بگم: تو این مجموعه یه نفر بود که هرچی میگفت، بالادستیا گوش میدادن و کسی جلوشو نمیگرفت. همه از یه آدمِ قوی میترسیدن و اون با حرفاش چندتا نیروی واقعاً کاربلد و همکارای شایسته رو به مدیر بالا میفرستاد که 'ردش کن' و اونم قبول میکرد. بعد از چند هفته تازه میفهمیدن اشتباه کردن و کارهای اون افراد میافتاد رو دوش همون آدمی که دستور داده بود و خودش میافتاد تو دردسر و دستوپا میزد. حالا اون یکی رفته، ولی همون روش رفتارش رو تو جانشینهاش گذاشته و وضع همینه. ما هم که چند سال تو همون نقطه موندیم و عمرمون تلف شد، کسی هم که یه ذره عاقل بود، زود اومد و رفت.
برای انجام مصاحبه به عنوان موبایلنویس، با دو نفر از تیم فنی اپ تماس تصویری گرفتم و وارد جلسهای با سوالات کاملاً تخصصی شدم. پس از آن، یک پروژه تسک برای من فرستادند و یک هفته فرصت دادند تا آن را تکمیل کنم. پس از ارسال تسک، مصاحبهای دیگر با مدیر فنی برگزار شد و نهایتاً از طریق ایمیل اعلام کردند که رد شدم. برخورد تیم حرفهای و مهیای سوالات نیز مثبت بود، هرچند از نتیجه ناراحت شدم. اگر تسک به شما بدهند، حتماً سعی کنید در همان بازه زمانی اقدام به ارسال کنید.
وقت من رو اینجا از دست دادم؛ مهارتِ من که واقعاً توی این کار بود، فقط برای این مجموعه کار میکرد. مدیران ارزش کافی به تیمشون نمیدن و به راحتی ما رو به کارفرمایی میفرستن که هیچ حمایتی نمیکنه. پرداختها با تاخیر انجام میشه و حقالنهار هم ناچیزه، حدوداً شش هزار تومان برای نهار. بیمه تکمیلی هم وجود نداره. کار خیلی سنگین و بیشتر شبیه حملونقل در میدان کاره. حتی دیدم که کسانی که سالها مدیری بودن، در نهایت به کارشناس تبدیل شدن. من هم تاحدی تحت فشار کار دچار دردهای واریسی و کمری شدم.
به نظر من اینجا بیشتر شبیه یه جمع خانوادگیه تا یه محیط کار حرفهای. افراد با رابطهی فامیلی یا رفیقهای صاحب شرکت به کار جذب میشن و اغلب از شرکت بهفوریت اخراج میشن مگر اینکه وابستگی خانوادگی داشته باشن. کار خیلی جدی نیست؛ بیشتر کارهای حسابداری و جابهجایی پول از طریق سیستم بانکی انجام میشه و سرمایهگذاریها توی نقاط دیگه صورت میگیره. قراردادها اغلب یکماههن یا حداکثر دوماهه، امنیت شغلی وجود نداره و از مسیر رشد و ارتقا خبری نیست. انگیزه هم کم و جو کلی کار منفی و ناامیدکننده است.
تجربهات را در ویکیتجربه به اشتراک بگذار
چند دقیقه وقت بگذار و به هزاران نفر کمک کن تصمیم شغلی بهتری بگیرند — کاملاً ناشناس.