دو سال در شرکت ما ماندگار شدم، هر بار وعدههایی داده میشد که به واقعیت تبدیل نشد و وضعیت کمکم وخیمتر شد. از قولهای مربوط به حقوق بهموقع تا وعدههای رشد چند برابر شرکت، همه با فروش شرکت به مجموعه دیوار به پایان رسید و از بین رفت. قبل از ورود دیوار و سرآوا، شرکت تا حدی خوب به نظر میرسید.
تجربههای کاری و مصاحبه شرکتها
شرکتی با حال و هوای ملموس اما پر از تفاوتهای کوچک و بزرگ: دلپذیر را دوست داشتم، هرچند مثل همه جا مزایا و معایبی داشت. برای یادگارهای انسانیشان، هدایا و امتیازات گاه و بیگاه مانند روز تولد یا مناسبتهای دیگر را به همه میدادند؛ از برنج و گوشت و مرغ گرفته تا شیرینیها و دیگر تشویقیها، اما برخورد با این بخشها برای کارگران تفاوت داشت و گاهی به برخی تیمها اهدا میشد در حالی که به گروهی دیگر نمیرسید. سرویسدهی هم همینطور بود. قوانین عجیب و غریبشان گاهی کار را دوش من میکردند؛ اگر دو همکار ازدواج میکردند، یکی از آنها اخراج میشد. سیاستهایشان همیشه به سمت تعدیل نیرو و انجام کارها با سیستم پیش میرفت و به نظر میرسید که قالببندی رسمی بر هر چیزی ارجحیت داشت. حقوق به طور منظم و دقیق واریز میشد و بیمه هم کامل بود، اما عدالت در پرداخت نکتهای بود که همواره محل بحث بود؛ همسطحهای مشابه ممکن بود حقوق متفاوتی بگیرند. در کارخانه اکثر پستهای مدیریتی بر مبنای رابطه و فامیلسالاری تخصیص مییافت، نه تخصص و سابقه. نمونهاش این بود که فردی با بیش از بیست سال سابقه منابع انسانی به مدیر انبار میرسید. مدیران ارشد هم باید تحمل ناسزا و توهین در جلسات را میداشتند، چون در نشستهای سطح بالا با آرامش به توهین پاسخ نمیدادند و این رفتار گاه به زیردست هم منتقل میشد تا با تحقیر دیگران آرام شوند. با وجود این، نبودن این رفتارها هم وجود داشت؛ برخی مدیران استثنا بودند و سعی میکردند آسیبی به تیمشان نرسانند. اما همین رفتارهای تحقیرآمیز باعث میشد برخی به دنبال مقصر بگردند، لحن صحبتشان با همکاران تند شود و فضا را به سمت درگیری بچسباند. همه جا اینطور نبود و همکاران مودب و خوشاخلاق هم کم نبودند. جو زیرآبزنی هم وجود داشت و امنیت شغلی پائینتر مدیران میانی، با ترس دائم از اینکه جایگاهشان را از دست بدهند، احساس میشد. مثلا یک روز صبح به محل کار میرفتیم و معلوم میشد که مدیر یک واحد بهطور ناگهانی برای شب گذشته عوض شده است بدون هیچ اعلان قبلی.
در تابستانی که از آن برای نخستین بار وارد این شرکت شدم، با فضای کاری متفاوتی روبهرو شدم. مینویسم که چگونه تجربه کاریم در این شرکت رقم خورد: زیرزمینی در تبریز، دفتر اصلی در همانجا بود و شرکت را به صورت خانوادگی با همکاری چهار یا پنج نفر از اعضای خانواده اداره میکردند. اکثر کارها به محور خانواده میچرخید و همه تصمیمات به صورت مشترک گرفته میشد؛ از حسابداری و منابع انسانی تا مدیریت فنی و برنامهنویسی، همه چیز را تقریبا با هم انجام میدادند. بیشتر اعضا شغل دیگری هم داشتند و این کار به عنوان کار دومی برایشان بود. حقوق به موقع پرداخت میشد اگرچه از منظر فنی، سطح بیش از حد بالایی را انتظار نمیرفت. مدیر فنی معمولا نسبت به تغییرات محتاط بود و به تغییرات جدید واکنش سختی نشان میداد. به دنبال نیروهایی با انعطافپذیری و پیروی دقیق از دستورات بودند. بیمه کارمندان واریز میشد، اما بیمه تکمیلی وجود نداشت. محیط کار، یک فضای زیرزمینی با تهویه محدود بود و به دلیل موقعیت شرکت، شرایطی متفاوت از دفاتر معمولی داشتند. ساعات کار طولانی بود و به شکل پیوسته باید تمام وقت در محل حضور داشت. دسترسی به اینترنت بهطور مستقیم مقدور نبود و برای جستوجو یا اشتراکگذاری فایل، باید از سیستمهای قدیمی استفاده میکردم که صفحهنمایششان مقابل یکی از اعضای خانواده بود و اجازه کوتاهمدت برای جستوجو داده میشد. اگر لازم بود فایلی را ارسال کنم، باید توسط یکی از اعضای خانواده کنترل و ارسال میشد یا برای ارائه مطلب در جلسه با کارفرما، از فلش درایو استفاده میکردیم که باز هم با نظارت و هماهنگی انجام میشد. به نظر میرسید نگرانی از دزدیده شدن کدها وجود دارد، اما واقعا چنین چیزی به این شکل بود که این نگرانی بیشتر در ذهنها مطرح میشد تا به واقعیت. پروژههای بزرگی در دست داشتند و حجم کار بالا بود؛ اگر هدف از حضور در این شرکت، تقویت رزومه و تجربه در ابتدا باشد، این تجربه میتواند نقطه شروع خوبی برای آشنایی با پروژههای بزرگ و چالشهای عملی باشد.
شرکت گروه ساقه را تجربه کردم: شرکت کوچکی است اما پروژههای بزرگی را انجام میدهد. تیم مدیریتی بسیار جوان است و فضای کار دوستانهای حاکم است، جوری که ارتباط میان همکاران با احترام کامل برقرار میشود. علاقه زیادی به استفاده از فناوریهای نوین وجود دارد اما به دلیلiette برخی پروژههای قدیمی و کمبود زمان و نیرو، تغییرات با شیب نسبتا کند پیش میرود که تا حدی طبیعی است. حجم کار بالا است و با وجود تفاوت سطح مهارتها و پلتفرمهای مختلف، تخصیص کارها به طور منظم و عادلانه صورت نمیگیرد و در نتیجه برنامهریزیها دقیق انجام نمیشود: یک نفر کارهایی که اولویت پایینتری دارند را بر عهده میگیرد و فردی دیگر آنقدر مشغول است که حتی شبانهروز هم کار میکند تا تمام شود. تقریبا همه کارها به مدیران شرکت وابسته است و خود مدیران هم درگیر فعالیتهای فنی گوناگون هستند. شما میتوانید پیشنهادهای بهبودی خود را مطرح کنید و در صورت موافقت، آنها اجرایی میشوند. حقوق به طور کامل منظم پرداخت میشود و هیچ تاخیری وجود ندارد؛ قرارداد رسمی مهر و امضا شده در اختیار شماست و رقم توافقشده دقیقا ذکر میشود و سفتهها هم در قرارداد لحاظ میشود، که برخلاف برخی شرکتها بسیار حرفهای مدیریت میشود و من چنین دقتی را جای دیگری ندیدهام. تعادل بین کار و زندگی به طور کامل رعایت میشود و حتی در اوج فشار کاری هم انتظار نمیرود از زمان شخصی خود برای شرکت صرف کنید. برای تمام ساعات، ثبت تایمشیت الزامی است و به این موضوع با حساسیت برخورد میشود.
دو سالی میشود که در چارگون مشغولم و این تجربه را به عنوان یکی از باارزشهای کاریم مینویسم. رفتار گروهی در اینجا به گونهای است که احساس میکنم فرهنگ کار چارگونه واقعا بالاست و همین امر باعث شده تا بسیاری از همکاران به وفاداری نسبت به شرکت تمایل پیدا کنند. امنیت شغلی قابل قبولی وجود دارد و نگرانی چندانی درباره تمدید قرارداد یا آینده کاری احساس نمیشود. علاوه بر این، محیط کاری پرشور و آموزندهای دارم؛ همواره در حال یادگیری و برقراری ارتباط با همکاران هستیم. من چارگون را به دیگران پیشنهاد میکنم و به خودم هم افتخار میکنم که در جایی کار میکنم که انگار در کنار خانوادهام فعالیت میکنم.
دنبال آغاز کار در سطح مبتدی تا شش ماه میتونه تحمل کنم؛ برای من دوره شروع تا سطح جونیور همین مدت کافی بود. در دیتاک با وجود ادعاهای حقوقی، میانگین حقوق ماهانه حدود ده میلیون بود اما واقعا معمولا به نصف این مقدار میرسید.
در این شرکت با رویکردی ناسالم روبهرو شدم و حس مداوم تنش و فشار را تجربه کردم. مدیران و همکاران به پروژهها نگاه فراگیر و بیربطی داشتند و دخالتهای بیدلیلشان فضا را پر از استرس میکرد. رئیس شرکت هیچ ارادهای برای تصمیمگیری روشن نشان نمیداد و این رفتار منجر به بیاعتمادی و سردرگمی میشد. برخی افراد بدون تخصص یا آشنایی کافی با حوزههای فنی وارد میدان میشدند و این موضوع ضعف مدیریتی را دوچندان میکرد. پرداخت حقوق به صورت گسسته و ناقص بود و تأثیر منفی آن بر امنیت مالی و توان تصمیمگیری برای زندگی روزمرهام محسوس بود. وعدهها و تعهدات بهطور مداوم نقض میشد و قول و قرارها به شکل نامطمئنی اجرا میشد. به این قضیه فکر میکردم که یک برنامهنویس برای انجام کارش نیاز به آرامش فکری دارد؛ من پنج سال در این محیط کار کردم اما هیچ روزی آرامش کافی برای تمرکز روی کارم نیافتم.
برای مدتی طولانی در شرکت مشاورین پارسایبرین کار کردم و تجربههایم چندان خوشایند نبود، هرچند بخشهایی هم وجود داشت که میشد از آنها استفاده کرد. مدیرعامل و سهامدار اصلی شرکت سه سالی است تصمیم به مهاجرت به کانادا گرفته و در نتیجه رسیدگی به مسائل شرکت را تا حد زیادی به تعویق انداخته است، با این حال همواره تأکید میکنند که مسائل شرکت حتما با ایشان مطرح شود. در حال حاضر مدیریت شرکت در دست مدیر فنی است، کسی که در دو شرکت دیگر هم فعال است و در ساختمان پالادیوم به عنوان مدیر IT و در پارسايبرین به عنوان مدیر فنی شناخته میشود. حضورش معمولا کمتر از سه روز در ماه است و خیلی وقتها در دسترس نیست. در پالادیوم به او لقب دکتر داده میشود هرچند آخرین مدرک تحصیلیاش کارشناسی است. رفتار او هم در خارج از محیط کار و هم داخل شرکت با هم تفاوت دارد و زبان بد و مدیریت نامناسب از جمله ویژگیهای بارز اوست. گاهی پروژههای نیمهکاره را از ابتدا دوباره آغاز میکنند و کارها از روز اول باید انجام شود. کارکنان تحت فشارند و به شدت از نظر کار اضافی زیر فشار قرار میگیرند؛ در صورت نیاز تا ساعات پایانی شب میبایست در پروژه حضور داشت و ترک محل کار ممکن است به عنوان ضعف ارزیابی شود. به دلیل کم بودن حضور مدیر فنی، مدیریت شرکت به دست مدیر اداری افتاده است که بیش از ده سال سابقه حضور در شرکت دارد و به طور ریشهای در سازمان نفوذ کرده است. عدم همسویی با او عواقب بدی به همراه دارد. در زمینه حقوق، مدیران از دستمزدهای بالایی برخوردارند در حالی که مسئولیتهای زیادی به گردن کارکنان است و انتظار از مدیران برای مشارکت در کار مشخصی وجود ندارد. ساعت کار شرکت ۷:۳۰ تا ۱۶:۳۰ است، و اغلب مدیران و کارکنان مالی در اکثر مواقع تاخیر دارند؛ اما در پایان هر ماه مدیر اداری با روابط دوستانه این تاخیرها را در ساعات کاری جبران میکند. نکته دیگری که باید به آن توجه کرد این است که فرقی ندارد جایگاه شغلی شما چیست، ممکن است از شما خواسته شود خارج از وظایف محولشده کاری انجام دهید. قوانین شرکت و آییننامهها برای کارمندان سفت و سخت است. در کل من به هیچوجه این شرکت را توصیه نمیکنم.
به نام مدیران شرکت آریا همراه؛ تجربهام از کار در این مجموعه به گونهای است که میخواهم با صداقتی آرام و روشن بازگو کنم. شیوههای مدیریتی و امنیت شغلی در شرکت با تغییرات اخیر تا حد زیادی تضعیف شده است و این موضوع نسبت به قبل محسوس است. در سالهای گذشته حقوق بهموقع پرداخت میشد اما این روند اکنون گاهی با تاخیر یک ماه یا بیشتر همراه است. پاداشهایی که هر شش ماه پرداخت میشد نیز اکنون از بین رفتهاند و این تغییرات باعث شده آرامش شغلی کاهش یابد. محیط کار به نظر میرسد که به سمت فضایی با رفتارهای رانتپرور و جنبههای غیرشایسته درونسازمانی متمایل شده است و این تأثیر مستمری بر روحیه تیمی و عملکرد فنی گذاشته است. نرخ خروج نیروهای خبره و استعفاها هم به افزایش گرایش یافته و به شکل غیرمستقیم بر پایداری پروژهها اثر میگذارد. قراردادها از مدت یک سال به سه ماهه تغییر کردهاند و به طور کلی نباید فقط ظاهر شرکت را در نظر گرفت، زیرا با ورود به مجموعه ممکن است با بینظمی، ناامنی شغلی و محدودیتهای پیشرفت مواجه شوید و شرایط کاری و فضای همکارانه دچار تزلزل شود. با وجود اینها، پیشنهاد دارم که تا زمانی که تغییرات بنیادی و واقعی مدیریتی رخ ندهد، از تصمیمگیری قطعی پرهیز کنم و امیدوار بمانم که تحولاتی اساسی در آینده رخ دهد. از لطف و اطلاعات مفید شما سپاسگزارم
در این شرکت فضای کار به شدت به سیاستهای داخلی گره خورده بود و من چهار سال به عنوان مسئول دفتر یکی از واحدها ماهرانه فعالیت میکردم. حقوق مناسب این سمت نبود و پذیرش این نقش همواره با چالشهای خاصی همراه بود، هرچند مزایا و مقداری مواد غذایی کم و بیش قابل قبول بود. جو حاکم کاری به شدت خانوادگی و آشنا-محور بود؛ از مدیرعامل تا نگهبان با یکدیگر ارتباطاتی نزدیک داشتند و جابهجاییها و تصمیمگیریها اغلب به دوستی و مطالبههای شخصی بستگی داشت. نورچشمیها با وجود نفوذ زیاد به راحتی میتوانستند هر کاری را انجام دهند، در حالی که کسانی که آشنا نیستند یا نورچشمی نبودند، به دلیل مسائل کوچک و غیرواقعی تحت فشار یا عذرخواهی قرار میگرفتند.
نگاه کلی از بالا به پایین داشتم و با وجود کاردهی محدود، در نهایت حق و حقوق پرسنل پایمال میشد. پرداختها به حداقل میرسید و عیدی و سنوات به موقع پرداخت نمیشدند. بیمه سه ماهه هم به طور مداوم رد میشد. هر تفاوت کوچکی هم با جدل همراه بود و برای هر مورد کوچک هم به مناقشه کشیده میشد.
برای مدت دو سال با این مجموعه همکاری کردم و تجربهای بسیار ناخوشایند برایم رقم خورد. آنها حقوق من را به موقع پرداخت نمیکردند و انتظار فرسایشی از کارکنان داشتند؛ تا پاسی از شب کار میگذاشتند و مدام تماسهای غیرضروری در ساعات نامناسب برقرار میکردند. فضای کار بسیار محدود و نامنظم بود و مجموعه با مدیریتی ضعیف و سیستم ناقص، به راحتی از کنترل خارج شده بود. امید دارم این بازگوؤی برای کسانی که قصد پیوستن به چنین محیطی را دارند الهامبخش نباشد و از نظرها و تصمیمهای خود بازنگری کنند.
من به عنوان فریلنسر تولیدکننده محتوا با این شرکت همکاری داشتم و خیلی زود فهمیدم که همه چیز آنطور که قول داده بودند، نبود. رزومهام را از یک سایت استخدامی فرستادم و همان روز با من تماس گرفتند، با رفتار کاملا محترمانه توضیح دادند و به نظر میرسید شرایط مناسب است، پس قبول کردم. گفتند هر مقاله عمومی تا حداکثر ۸۰۰ کلمه و دستمزد برای هر مقاله بیست و پنج هزار تومان است. چند مطلب تحویل دادم و ناگهان یک فایل طولانی و تخصصی به من دادند. گفتم که برای این مقدار پول روی چنین مقالهای سرمایهگذاری نمیکنم و در همان موقعیت متوجه شدم که دستمزدها قرار است تغییر کند و یک پیدیاف فرستادند. متوجه شدم که چیزی که در مصاحبه گفته بودند، صحت ندارد. به آنها گفتم که پولم را بدهند تا نتوانم دیگر با آنها همکاری کنم. آنها گفتند اوکی اما مدام امروز و فردا میکردند. خوشبختانه مبلغ خیلی پایین بود و همکاریمان طولانی نبود، اما سه ماه است که میخواهند پولم را بدهند. روزی با شرکت تماس گرفتم و خودم را معرفی کردم؛ فردی پشت خط گفت صدایم واضح نیست و من بحث را ادامه دادم و آن فرد گفت دریافت مالی ارتباطی به او ندارد. شماره را گرفتم و کسی که پاسخ را برداشت با خنده گفت از اینجا رفتند. واقعا چنین شرکتی با این سطح از بیاخلاقی و کلاهبرداری تا به حال ندیده بودم. مجموعهای از دروغگوها در آنجا نشستهاند و متأسفانه من هم فریب برندشان را خوردم.
بعد از سالها کار در شرکتهای مختلف، اینجا به من ثابت شد که شرکتهایی وجود دارند که واقعا به نفع نیروی انسانی اهمیت میدهند و هر چه در توان دارند برای رفاه پرسنل انجام میدهند. گروه حصین از این دسته است: روابط بر پایه اعتماد استوار است، همواره به کوچکترین درخواستها پاسخ سریع میدهند، محیطی پویا و همراه با آرامش بدون استرس ارائه میدهند و هر چه نیاز باشد را با رویکرد سیستماتیک اما بدون فرایندهای طولانی پیگیری میکنند. هر چه به اثرگذاری این شرکت نگاه میکنم، باورنکردنی است که چنین سطح شفافیت و احترام در این اندازه بزرگ وجود دارد؛ مدیران اجازه میدهند به همه سیستمها دسترسی داشته باشی و برای کارهای اضافهای که انجام میدهی، بدون درخواست یا توقع اضافهای، قدردانی میشود. در کنار این، کارکنان نیز از رضایت بالایی برخوردارند و با هم همکاری خوبی دارند. من دو بار برای مصاحبه نزدشان رفتم و برخورد و احترامشان را به شدت تحسین کردم. با وجود پیشنهاد از شرکتهای بزرگ و معتبر نزدیک به محل زندگیام، حس کردم حصین جای بهتری است و اکنون از انتخابم پشیمان نیستم. از نظر انسانیت هم تجربهای که با شرکت قبلی داشتم و بهصورت منفی در ذهنم مانده بود، با حضور در حصین بهطور کامل جبران شد. ماجرای پرداختها هم به یاد ماندنی است: در حالتی که حقوق از شرکت قبلی را چند ماهی عقب داشتم و از مدیر مربوطه برای ادامه مذاکرات خواستم بیعت کنم، آنها با همراهی و درک وضعیت من به من اعتماد کردند. وقتی گفتم مقدور نیست بدون قرارداد کاری را آغاز کنم، پاسخ شنیدم که معمولا قبل از عقد قرارداد هم اقداماتی انجام میشود و ارزش شما بیش از اینها است؛ در همین حال، مقداری پیشپرداخت هم به من پیشنهاد و واریز شد تا با آرامش کارم را آغاز کنم. این احترام و انعطاف، اجازه داد من با انگیزه و تمرکز بیشتر به حصین بیایم و از آن موقع تا حالا احساس میکنم جایم اینجا بهتری است. تجربهای که از شرکت قبلی داشتم و با استرس و فشار نهایتا از کار کنار گذاشته شدم، با ورودم به حصین کاملا تغییر کرد.
بهخاطر مشکلاتی که از بخش مدیریتی شرکت داشتم، به بخش تولید محتوا رسیدم و متوجه نکاتی شدم که واقعا ناامیدکننده بود. مدیریتی که در این حوزه حضور داشت، به نظر میرسید تجربه کافی در تولید محتوا ندارد و رفتارهای غیرورزشی برخی از همکاران باعث شده بود جو کار بیش از پیش سرد شود. همچنین با وجود تبادلهای ناسالم و استفاده از گروهبندیهای پنهانی، بازده کار در بخش تولید محتوا به شدت افت کرده بود.
به راستی که کانون قلمچی یکی از جذابترین مکانهایی بود که میشد کار کرد، اما از نظر من تنها جنبه سرگرمکننده کارها بود و حقوق و مزایا آنطور که باید مناسب نبود.
مدت چند ماه به صورت دورکاری با فاپول همکاری داشتم و محتوای بخش وبلاگ را تدوین و منتشر میکردم. باور دارم این پلتفرم به سرعت در حال پیشرفت است و آیندهای روشن دارد؛ به نظر میرسد به زودی به یکی از بزرگترین و معتبرترین سایتهای فروش فایل در ایران بدل شود.
در فضایی کار میکردم که روشن نبود چه کسانی در تیم و مدیریت به چه اندازه به کسبوکار توجه دارند و نتیجهاش ناامیدی بود. حقوق بهطور منظم پرداخت نمیشد و تعهد کاری هم واقعا پایین بود. ظاهر فرهنگیها مرتب و آراسته بود اما درون تشکیلات از درستی و سلامت دور بود. روابط میان گروهها تا حدی خوب پیش میرفت. یک نکته از سیاستیون میگویم که میتواند به نابودی فرهنگ و کار بیانجامد: دادن مناصب کلیدی به افراد فرومایه و زندانی کردن افراد با توانایی. در این شرکت بهوضوح چنین رفتارهایی دیده میشد. نکته دیگر اینکه اگر نیاز داشتند، میتوانی استفادهشان کنی، اما اگر بهت نیاز نداشتند، سابقه یا پیشینت برایشان اهمیت ندارد. اگر صحبت از نوشتن باشد، میشود از این موضوع تا دهخدا جلد نوشت. و از خداوند یاری میخواهم.
درسته که هدف من در ابتدا یک کار موقت بود، اما با گذشت زمان دیدم که مرسا طب میتواند یک کار دائمی باشد. به مرور این شرکت به چشم یک فرصت بلندمدت برای من تبدیل شد و همواره در مسیر نزدیکی به بازتعریف سطح جهانی گام برمیدارد، چه در محصولاتش و چه در محیط کار. تقریبا همه تصمیمهای کلان با مطالعه منابع و بررسی شرکتهای بزرگ دنیا گرفته میشود. مدیران کارخانه همواره رفاه کارکنان را در نظر دارند و به وعدههای پوچ تکیه نمیکنند. فضا کار خیلی دوستانه و پرانرژی است و جو احترامآمیز حاکم بر کل مجموعه قابلمشاهده است. پرداخت حقوق همواره به موقع انجام میشود و مقدار دریافتی نسبت به سال قبل بهبود خوبی دارد و پیشبینی میکنم در سال آینده هم همین روند ادامه پیدا کند.
من وقتی در توکان تک کار میکردم به عنوان برنامهنویس اندروید، از تنوع پروژهها بیشترین استفاده را بردم و همین موضوع موجب شد تا با یادگیری بیشتری روبهرو شوم.
تجربهات را در ویکیتجربه به اشتراک بگذار
چند دقیقه وقت بگذار و به هزاران نفر کمک کن تصمیم شغلی بهتری بگیرند — کاملاً ناشناس.