در طول سه سال اخیر به صورت تماموقت در شرکت اکسون ویژن مشغول به کار بودم و آخرین سال حضور من سال ۱۳۹۹ بود.
تجربههای کاری و مصاحبه شرکتها
در شرکت مهندسی انرژی اشتعال مدت سه سال به صورت تماموقت مشغول بودم و آخرین سال همکاریام سال ۱۳۹۸ بود. موقعیت من ترکیبی از حقوق نسبتا پایین و سطح ادعای بالای مدیریتی بود که تاثیر قابل توجهی بر تجربه کاریم داشت.
در شرکت اشل کار میکردم و تجربهام از بخش فروش بود. مدت حضور من کمتر از یک سال بود و سال آخر همکاریام ۱۳۹۹ بود. گفتم از دیدگاه من که مدیران و کارمندها گاهی آدمهایی ایدهآلگرا و با نقشهای زیبا به نظر میرسند، اما واقعیت کار چندان هم اینگونه نبود و کار دشوار و پر استرسی بود.
برای مصاحبه به شرکت ایسام رفتم و با مدیر بخش پشتیبانی حین گفتوگو بودم؛ او توضیحی مختصر درباره مجموعه کار داد و گفت از شنبه بیای آموزش را شروع کن، هرچند سابقهای در حوزه پشتیبانی نداشتم. فرایند آموزشی اما خیلی کند پیش میرفت و صرفا بیان میشد که مطالعه سایت را انجام بدهم، کاری که میشد قبل از حضور هم انجام بدهند. پس از اتمام دوره آموزشی، به مرور وارد کار شدیم، اما طی چند روز بعد از آغاز کار، شرایط تغییر کرد و گفتند سرعت کار پایین است. همزمان فرد دیگری برای آموزش آمد و مشخص شد کارهایی که در جلسه قبلی بهعنوان مهم معرفی شده بود، برای او لازم نیست و گفتند انجام نده تا زمان لازم نیست هدر رفتن وقت. پس از حدود ده روز از شرکت جدا شدم زیرا فضای روابط و رفتارهای همکاران بیش از حد غیرحرفهای بود و به باور من حرفهای نبود. همچنین با وجود اینکه گفتم تیپ و پوشش معمولی دارم یا حجاب دارم، بهنظر میرسید فضای شرکت برای مصاحبه افراد با پوشش خاص مناسب نیست و به طور کلی فضای کاری از نظر ظاهر خیلی فشن شده است و خانمها در داخل شرکت حجاب ندارند. ویژگیهایی که برایشان اهمیت داشت: اینکه با همه بهراحتی کنار بیایی.
در ابتدای فرایند مصاحبه فرم پر کردن داده شد که شامل اطلاعات شخصی، سوابق و مهارتهای من بود. ثم برای ارزیابی، خانمی به جلسه آمد و درباره سوابق و مهارتها پرسشهایی کرد و توضیحاتی درباره زمانهای مختلف کاری داد و اینکه بطور کلی پشتیبان چه کارهایی را انجام میدهد. در ادامه درباره حقوق، مزایا و بیمه صحبت شد و توضیح دادند با اضافهکاری و تشویقها ممکن است حقوق به شکل قابل توجهی افزایش پیدا کند. در پایان گفتند منتظر اطلاع میشوم و روز بعد اعلام کردند قبول شدهام و میتوانم برای آموزش حضور یابم. من یک هفته آموزشی را با دقت گذراندم و واقعا هر بخش را به طور کامل و چندین بار یاد گرفتند، سپس یک تا دو هفته پشت سیستم نشستم؛ اما به دلیل مسائل شخصی و تداخل زمانی مجبور شدم از کار بیرون بیایم. حقوق من برای مدت زمان کارکرد به صورت ساعتی محاسبه شد. برای آینده پیشنهاد میکنم با انرژی بالا و نگاه مثبت به مصاحبه بروید، با تسلط کامل درباره خواستهها و مهارتهایتان صحبت کنید و از پذیرش کار نترسید، حتی اگر تجربه پشتیبانی دارید یا ندارید. چون فرایند آموزشی بهطور کامل طی میشود و با گذشت زمان در سیستم پشتیبانی تسلط پیدا میکنید. ویژگیهایی که برای آنها اهمیت داشت عبارت بود از: ادب، متانت، زمانمداری، انرژی بالا، روحیه مثبت، ظاهر مرتب و آراسته، بازه سنی ۲۰ تا ۲۸ سال.
در اولین روز کار حس کردم تصمیمم درست نبوده است. پذیرش گرفتم و رفتم سمت کار، اما به مرور پشیمانی همراهم بود. ظاهرا شرکت به دنبال نیرویی است که فقط گوش بدهد و به ازای آن مقدار ناچیزی حقوق بدهد. با وجود این که بازار کار این حوزه وضعیتی ناخوشایند دارد، برخوردها مناسب نبود و به ویژه مدیر منابع انسانی با رفتاری کاملا پایینبهبال دیده میشد. جو شرکت بیشتر به محیطی نظامی شبیه بود تا فضایی یک شرکت نرمافزاری.
در ابتدای کار، به من گفتند که به دلیل عجلهی شرکت برای همکاری، فرایند استخدام را چند بار تکرار میکنیم تا مطمئن شویم گزینهی مناسبی پیدا میکنیم. با وجود تأکید شدید روی همکاری، تصمیم گرفتم وارد پروژه شوم و تیم را همراهی کنم. جلسات روزانه تنها به احوالپرسی میگذشت و هیچ نشانی از پیشرفت قابلتوجهی در کار دیده نمیشد. پس از یک ماه و تحویل بخش اصلی کار، ناگهان با من تماس گرفتند و اعلام کردند که نمیخواهند به همکاری ادامه دهند. به نظر میرسد روال معمول این شرکت این باشد که هر فرد مسئول یک بخش مشخص از کار باشد و به محض پایان کار، قرارداد قطع میشود.
برای من تجربهای بود که قصد تخریب یا حسابکشی شخصی نبود، بلکه میخواستم واقعیت فضای کاری، سبک مدیریت و روالهای سازمانی این مجموعه را بهطور روشن ثبت کنم تا دیگران بتوانند تصمیمهای حرفهایشان را با اطلاعاتی کاملتر بسنجند. در مدت همکاری با شرکت، با فضای پرتنش و ناپایدار ارتباطی روبهرو شدم که گاهی در جلسات و تعاملات روزمره، رفتارهای تهاجمی مدیرعامل مشاهده میشد و این رویه به تدریج ترس پنهان، خودسانسوری و کاهش گفتوگوی باز در تیم را به وجود آورد. اعتماد در سازمان بهشدت متمرکز بود: بیشتر این حس به یک نقش مشخص منابع انسانی معطوف بود و سایر نفرات، حتی کارکنان متخصص، دائما در موضع اثبات خود قرار داشتند. این وضعیت نهتنها ناامنی شغلی را تشدید میکرد، بلکه فرسایش روانی را هم بهتدریج به همراه داشت. از بیرون، روابط خانوادگی در تصمیمگیریها بهوضوح دیده میشد، در حالی که با وجود بیانیههای رسمی از بیتأثیر بودن این روابط صحبت میشد. این دوگانگی میان ادعا و واقعیت، اعتماد حرفهای را تضعیف میکرد و بسیاری از تصمیمها را ناواضع و سلیقهای میساخت. اگرچه مدیریت بارها از اهمیت شخصیت و شأن فردی صحبت میکرد، اما در عمل ارزشگذاری روی افراد چندان محقق نمیشد. نیروها با جذب جدی انجام میشدند، اما پس از مدتی، انتظارها کاهش مییافت و با استناد به KPIها یا معیارهای مبهم، همکاری با آنها قطع میشد. به نظر میرسید رفتارها بیشتر به مصرف کوتاهمدت نیروی انسانی شباهت دارد تا سرمایهگذاری روی رشد افراد. تبعیضهایی که در ظاهر کوچکتر مانند مناسبتها تا تصمیمهای مهمتر دیده میشد، یا حتی در موقعیتهای غیررسمی شدت داشت، بهحدی بود که جای نشستن، نحوه خطاب و میزان حق اظهار نظر از پیش تعیین شده بهنظر میرسید. این فضا تا حد زیادی از جنبهی حرفهای فاصله میگرفت و دلزدهکننده بود. در حوزه منابع انسانی، جریمهها و تذکرات بدون چارچوب روشن بود و برخوردها معمولا از بالا به پایین، با زور کلامی همراه بود. در مواردی حتی حقوق و مزایا بهعنوان ابزار فشار یا گروکشی برای پذیرش شرایط جدید استفاده میشد و این کار امنیت روانی کارکنان را مخدوش میکرد. ضعف دیگری که به چشم میخورد، تعریف نامشخص و ناپایدار وظایف بود. بسیاری از کارکنان با عنوان شغلی مشخص، در واقع با مجموعهای نامرتبط از وظایف روبهرو میشدند و در برخی مواقع از نیروهای متخصص انتظار انجام کارهای خدماتی خارج از شرح وظیفه میرفت. این نشان از نقص ساختاری در طراحی نقشها و بیتوجهی به مرزهای حرفهای داشت. اضافهکاری بدون بازتعریف رسمی شرح وظایف یا جبران منصفانه نیز بهطور مکرر وجود داشت و فشارهای روانی ناشی از این موضوع بهچشم میخورد، نه یک تعامل حرفهای قابل مذاکره. از نظر مدیریتی، تغییر مداوم قوانین و نبود ثبات رویه، همراه با انتقال ناقص اطلاعات بود. تنها بخشی از واقعیت به نفع تصمیمگیرنده ارائه میشد و این رفتار باعث میشد نیروها در بیاطلاعی به پیشبرد اهداف کمک کنند. در برخی مواقع حتی حریم شخصی کارکنان هم نقض میشد، مانند بررسی تلفن همراه برای اثبات یا رد یک ادعا؛ این نشان از سوءظن بالا و فقدان اعتماد متقابل داشت. یکی از چالشهای ساختاری اینجا این
در تیم پشتیبانی IT شرکت دانش پارسیان فعالیت میکردم و به صورت تماموقت مشغول بودم، اما حقوق پایین و نگاه تحقیرآمیز نسبت به کارمند از نقاط قابلتوجه تجربهام بود. مدت همکاری من کمتر از یک سال بود و آخرین سال حضورم سال ۱۳۹۶ بود.
من در انرژی دانا بهطور تماموقت کار میکنم و برای مدت یک تا سه سال در حوزه منابع انسانی فعالیت دارم. محیط کار برایم هم حرفهای است و هم دوستانه.
روز اول فرستادن رزومه با یکی از دوستانم بود که مسیر مصاحبه آغاز شد و پس از سه هفته به مصاحبه رفتم. در جلسه با مدیری صحبت کردم که به نظر نمیرسید خیلی آگاه باشد. سوالاتی درباره کارهای پیشین مطرح شد و پس از گذشت یک هفته کارم را آغاز کردم؛ اما در دو هفته اول وضعیت مشخصی از روند کار دیده نشد. نسبت به آنچه در فرآی استخدام گفته شده بود، تغییراتی میدیدم که چندان هم با انتظارها همخوانی نداشت. حقوقی که به صورت دلار به عنوان مزیت مطرح شده بود هرگز به آن شکل نبود و مقررات حقوقی هم برای دیرکردها، مرخصیهای کوتاه مدت یا بیماریها به نفع سازمان نبود و به شدت کنترل میشد. از جمله موضوعاتی که به نظر میرسید اهمیت زیادی دارند، سطح سیاستهای کاری بود و اینکه تا چه اندازه از خودگذشتگی لازم است، بدون این که انتظار مشخصی از مدیر واحد یا حقوق وجود داشته باشد و تا چه اندازه انجام رفتارهایی که ممکن است غیرقانونی تلقی شود، به چشم میآمد. اگر قصد دارید وقتتان را هدر بدهید و در روزمرگی و حواشی بیپایان غرق شوید، این کار مناسب است. ویژگیهایی که برایشان اهمیت قائل بودند، شامل این بود که تا چه حد به سیاستهای کاری پایبندید، تا چه اندازه از خودگذشتگی دارید و انتظار مشخصی از مدیر واحد یا حقوق ندارید، و اینکه بتوانید به رفتارهای غیرقانونی چشم پوشی کنید.
در طول مدت کارم در شرکت کروز، به طور تماموقت در بخش سیم فعالیت کردم و این همکاری کمتر از یک سال به طول انجامید؛ سال آخر همکاریام نیز سال ۱۳۹۹ بود.
روزگار کاری من در کروز تجربهای تلخ بود و در طول سه تا پنج سال با این شرکت به صورت تماموقت همکاری کردم، که سال آخر آن برابر با ۱۴۰۰ بود.
برای هلدینگ بوکا اقدام کردم، اما واقعا در محل کار شرکت زرین به رشتهی تجربهی متفاوتی برخوردم. به طور مستقیم با مدیرعامل مصاحبه داشتم و آنجا برخوردها و لهجهای عجیب و غریبی دیدم؛ ناگهان وسط گفتند ماسک را بردار تا گویی به چهره امتیاز میدهند که این رفتار حرفهای نبود. در حضور مدیرعامل یک همکار انگلیسی هم داشتم که از من بهطور قطع بهتر بود، اما با وجود همهی اینها مصاحبه نسبتا خوب پیش رفت. یک هفته بعد منابع انسانی گفتند قبول نشدی که از این موضوع حیرت کردم؛ اما یک ماه بعد خودشان تماس گرفتند و با اصرار گفتند که پذیرش شدهام. با وجود این، من چندان از آن شرکت خوشحال نبودم و با توجه به اینکه معاینه کار و سایر چکها لازم بود، حقوقی را که در ذهن داشتم مطرح کردم و گفتم پنج میلیون تومان، مسئولین منابع انسانی گفتند باید تأیید مدیرعامل را برای این مبلغ بگیرند. پس از یک هفته با تأیید دوباره تماس گرفتند و گفتند تأیید شده است. به هر حال کار را آغاز کردم و از همان ابتدای ورود با رفتارهای زننده و گاه جنسیتی برخورد کردم؛ با وجود این، سعی کردم فاصلهام را با سایر همکاران حفظ کنم و فکر میکردم از طریق حقوقی که در ذهن داشتم جایش میدهم. اما به مرور فهمیدم که ادعای حقوق مناسب واقعیت ندارد و کل مبلغی که واریز شد با اضافهکاریها سه میلیون بود. اگر فقط بهصورت پارهوقت تدریس زبان انجام میدادم، قطعا از این مبلغ بالاتر درآمد داشتم. در نتیجه شرکت ارزش تعاون و فداکاری را ندارد و چون به فریبکاری شدیدا حساس هستم، استعفا دادم. از وقت شما سپاسگزارم و از این شرکت دوری کنید؛ ارزشش را ندارد.
بدترین تجربه کاری من در شرکت بهروز نیک بود، جایی که به صورت تماموقت و طی یک تا سه سال فعالیت داشتم و آخرین سال همکاریام سال ۱۳۹۸ بود.
من در شرکت بهران آسانبر، در گروه صنعتی it، به صورت تماموقت و با مدت زمان کمتر از یک سال مشغول به کار شدم و سال آخر همکاری من، سال ۱۳۹۹ بود.
در حال حاضر به صورت تماموقت در واحد مدیریت محصول شرکت باسلام مشغول به کارم و این کار کمتر از یک سال طول کشیده است.
در حال حاضر بهطور تماموقت در شرکت بانی مد مشغول به کار هستم و مدت آن کمتر از یک سال است.
مدت سه تا پنج سال است که به طور تماموقت در بخش تولید محتوا شرکت بانی مد مشغول به کارم و احساس فرسودگی روحی و روانی دارم.
برای مصاحبه با من خیلی سوالهای سطحی و نمونه کارها را خواستند که من همراه خودم آوردم و ارائه دادم. آنها ظاهرا کاملا مسلط نبودند و شرکت بهصورت خانوادگی توسط زن و شوهری اداره میشد. به شدت عجیب به نظر میرسید و در کل فرایند مصاحبه برایم راحت بود، اما احتمالا فقط نمایش بود. بعد از ورود مشکلات آغاز شد؛ به هیچکدام از وعدههای حقوق، بیمه و مواردی که در مصاحبه مطرح شده بود عمل نمیشد. جالب بود که مدیرعامل در طول مصاحبه سیگار میکشید. من تنها کمی بیشتر از یک هفته کار کردم و سپس همواره مشکل از طرف شرکت بود؛ هر روز مأمور حضور داشت و درگیری ایجاد میشد. زن و شوهر و پسری هم آنجا بودند و هیچ الگویی برای سازماندهی وجود نداشت و اوضاع بینظم بود. تقریبا همه نیروها پس از سه ماه به دلیل پرداخت نکردن حقوق بیرون میرفتند و دوباره نیروهای جدید میگرفتند و این چرخه ادامه داشت. به همگان توصیه میکنم به هیچوجه به آنجا ننرخید، حتی برای مصاحبه وقتتان را تلف نکنید. ویژگیهایی که برایشان اهمیت داشت: دنبال افراد ساده و بیدندان اعتراض نبودند که نتوانند از حقوقشان دفاع کنند.
تجربهات را در ویکیتجربه به اشتراک بگذار
چند دقیقه وقت بگذار و به هزاران نفر کمک کن تصمیم شغلی بهتری بگیرند — کاملاً ناشناس.